“Hope there’s Someone”
Σε ποιον αρέσουν πια οι οριοθετημένες επέτειοι και γιορτές, αυτές που σου βάζουν τη θηλιά στο λαιμό με το χρονόμετρο, για να χαρείς ή να λυπηθείς αναλόγως και μάλιστα ομαδικά. Οι μνήμες δεν έχουν χρόνο, έχουν χώρο, το ίδιο και οι άνθρωποι και οι στιγμές που μεγαλώνουν και μικραίνουν μέσα μας.
Υπάρχουν ωστόσο πρακτικά προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσεις όταν θες σώνει και καλά να βγεις έξω, την ώρα που κάποιο δράμα ή εορτασμός εκτυλίσσονται. Όπως συναντάς δυσκολίες ψάχνοντας μέρος για να φας κρέας το Μεγάλο Σάββατο έτσι και όταν κυκλοφορείς «αδέσποτη» την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου σε κάποιο μπαρ ενδέχεται να νιώσεις πως είσαι εσύ το κρέας, σαν σε περικυκλώσουν τρεις «Λευκοί Μασσάι» [μήπως υπερβάλλω;], με χειρονομίες που παραπέμπουν σε βουντού – διαβάστε παρεμπιπτόντως το βιβλίο Η Λευκή Μασσάι από τις εκδόσεις Ορφέας για να μπείτε στο κλίμα του τι σημαίνει cultural shock [ίσως και να νιώσετε ανακούφιση].
Επειδή λοιπόν κάποια πράγματα πρέπει απλώς να αντιμετωπίζονται, καλό θα ήταν να μην αντιστεκόμαστε στις γιορτές σαν μίζεροι γερο-γκρινιάρηδες.
Να τις αποδεχόμαστε [υπάρχουν τόσα άλλα που μπορεί κανείς να μην αποδεχτεί άλλωστε] ως κάτι γλυκά συμβολικό, προσθέτοντας παράλληλα στο προσωπικό μας ημερολόγιο όσες επετείους θέλουμε, τις οποίες θα τιμούμε επίσης όπως θέλουμε!
Υπέρ του Έρωτα λοιπόν με δύο βιβλιοπροτάσεις:
Αλαίν Ντε Μποτόν, Μικρή φιλοσοφία του έρωτα, μετάφραση Γιάννης Ανδρέου, εκδόσεις Πατάκη 2003.
Ρεμπέκα Ντόντρεμερ, Ο ερωτευμένος [παραμύθι], μετάφραση Κλαιρ Νεβέ, εκδόσεις Μεταίχμιο 2007.
Πιστή όμως πάντα στις προϋποθέσεις αυτού του blog, ζωγράφισα για σας το ακόλουθο έργο:
“My Lady Story”, this is
