Το δέντρο 

 

              Στην Άντρεα

γιατί ακόμη κι αν είμαστε μακριά, η αγάπη είναι κοντά

Η Α. με περιμένει απέξω. Καστανή και καρτερική, ίδια η δικαιοσύνη: πάντα απέξω. Μέσα ο μπαμπάς τσακώνεται με τη μαμά, φωνάζουν δυνατά και ανταλλάζουν πικρόχολα λόγια, σπαραξικάρδιες μνήμες, ενώ εγώ κάθομαι στο μπαλκόνι και καπνίζω στα κρυφά. Κανείς δεν με αναζητεί, απλώς καπνίζω. Απορώ γιατί θα πρέπει κάθε φορά να τσακώνονται με υπόκρουση κάποιο μουσικό κομμάτι όπως το πρελούδιο για ισπανική κλασική κιθάρα του Σοπέν*. Γιατί δεν χαμηλώνουν τουλάχιστον τη μουσική να τσακωθούν με την ησυχία τους; Μορφωμένοι άνθρωποι, που δεν σκέφτονται πως δεν είναι διόλου απίθανο άνθρωπος να τρελαθεί μόνο και μόνο από το πάντρεμα καλού και κακού ήχου.

Χαιρετάω από το μπαλκόνι την Α. που μου κάνει ενοχικά νεύμα να σβήσω το τσιγάρο. Την κοροϊδεύω σαν σαστίζεται. Φοβάται πως θα με τσακώσουν, εγώ πάλι ελπίζω κάποια μέρα να με τσακώσουν. Θέλω να αλλάξουμε ρεπερτόριο.     

Το σπίτι μοιάζει με αργόσυρτο ξεκούρδιστο ήχο. Κάπως έτσι μεγάλωσα κι εγώ, λυπημένη. Δεν έχω λόγους για τη λύπη μου, απλώς την υπομένω, ζω με αυτήν δίχως να τη συνειδητοποιώ ακριβώς και σίγουρα χωρίς διάθεση να την αναλύσω. Το βλέπω στα μάτια της Α. πως είμαι λυπημένη γιατί η Α. είναι ένας καθαρός καθρέφτης και γιατί η Α. έχει τον τρόπο να εκφράζει πράγματα γλυκανάλατα, όπως τα συναισθήματα. Εγώ πάλι τα αποφεύγω με ζήλο. «Ακόμη και όταν γελάς», λέει, «είσαι λυπημένη». «Σώπα», της κάνω, και την τσιμπάω.

Τρέχει προς το πάρκο να γλυτώσει από τα τσιμπήματα. Κι εγώ στο κατόπι της. Τα μαλλιά της έχουν τη χάρη των νερών και το ροζ φόρεμά της πεταρίζει σαν νεράιδας. Κοντοστέκομαι για λίγο και τη χαζεύω. Ανησυχώ τόσο πολύ γι’ αυτήν σαν συλλογίζομαι πως ζει σε μια ονειροφαντασία, πως μια μέρα θα ξυπνήσει απότομα, σαν μάθει πως ούτε πύργοι ούτε πυργίσκοι πριγκιπόπουλων υπάρχουν. Ούτε πύργοι, ούτε άλογα, δεν θα απλώσει τα μαλλιά να ανέβει ο ιππότης. Και θα πάρει χρόνια, σαν έρθει το βάναυσο πλήρωμα του χρόνου, να συνέλθει. Θέλει μια ειδικού βάρους αντοχή η απώλεια της αυταπάτης.

Δεν τη φτάνω και τα παρατάω. Αντιλαμβάνεται πως αλλάζω κατεύθυνση, στρέφομαι προς το μεγάλο δέντρο, τη «Μάγια». Έτσι το ονομάσαμε, μάς θύμισε τη μαμά του Βούδα. Καρποφορούσα. Η Α. έρχεται τάχατες να μου επιτεθεί με τσιμπήματα. Γελάμε αδιάκοπα.

Με φωτογραφίζει την ώρα που κρύβομαι πίσω από τον κορμό. Νομίζω πως θα προλάβω να κρυφτώ, αλλά δεν κρυβομαι, φαίνομαι η μισή. Μνημειώδης φωτογραφία: μισός άνθρωπος εν δράσει. Μισός άνθρωπος, ημιμαθής. Τώρα πια που μεγάλωσα κάπως είμαι σίγουρη πως η άγνοια είναι ελευθερία, η μάθηση καταδυνάστευση, μια μικρή φυλακή είναι στην οποία μπαίνεις αργά-αργά κι ανυποψίαστα. Απλώς ξυπνάς μια μέρα σε ένα ναρκοπέδιο. Έτσι για να μάθεις πως η υπερανάλωση σε ψευδαισθήσεις έχει ημερομηνία λήξης. Καθετί έχει τέλος βέβαια. Πίσω από τα πάντα κρύβεται η μεγάλη αλήθεια: «μέχρι να γίνεις έχεις φύγει».

Η Α. χαράζει καρδούλες στον κορμό της Μάγιας σαν μωρό και γελάει ασταμάτητα. «Όταν μεγαλώσουμε θα κοιτάμε τις καρδιές μας σε αυτό το σημείο εδώ, θα ξέρουμε από τον κορμό την ηλικία μας», λέει. Πετάει στα σύννεφα με τις λέξεις της. «Σκέφτηκες ποτέ να γίνεις ποιήτρια;» την ειρωνεύομαι, την ειρωνεύομαι συνέχεια, αλλά δεν έχω τρόπο να της πω πόσο την αγαπώ.

Λέξεις κρεμασμένες στα κλαδιά ωριμάζουν και πέφτουν και σαπίζουν. Ωρίμαση και σάπισμα. Στάδια ζωής. Αλλά ο κορμός; Τα φύλλα ξηραίνονται, ο κορμός μένει, αν δεν τον κόψουν. Μα κι αν τον κόψουν εξακολουθεί να ζει. Σιγά τη χάρη! Για να επιβιώσεις σε αυτή την πραγματικότητα χρειάζεσαι κάτι παραπάνω από τη χάρη.

Η Μάγια έμαθε μια μέρα όλα τα μυστικά μας. Μας σκέπασε με τα κλαδιά της την ώρα μεγάλων εξομολογήσεων. Μας έθαψε στο χώμα της. Το δέντρο της γνώσης ήταν το δέντρο της συντριβής μας. 

Επέζησε ο κορμός φυσικά. Γιατί η καρδιά της Α. δεν έχει ηλικία, γίνεται αυτό εδώ το χαρτί. 

* http://www.youtube.com/watch?v=5-Hi_QBxlbY