Όταν δεν έχουμε τι να κάνουμε, όταν μας έχουν φάει οι κακές σκέψεις και η μελαγχολία, διαβάζουμε Ηλία Πετρόπουλο, γελάμε ομαδικώς στο σπίτι, ή ακόμη και στο τηλέφωνο [γιατί ζούμε στην Αθήνα και τα σπίτια είναι μέρες που αδειάζουν]. Όταν δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, όταν μας έχει φάει ένα μικρό μα πάντα μεγάλο μαράζι, διαβάζουμε Ηλία Πετρόπουλο. Όπως έγραψε ο ίδιος: «γιατί στη Λογοτεχνία το δάκρι βγαίνει εύκολα / και γιατί το χαμόγελο του αναγνώστη είναι ακριβό / και γιατί μου αρέσει να γελάνε όσοι με διαβάζουν. / Άλλωστε, θέλω κι εγώ να γελάσω».
Ηλίας Πετρόπουλος, Μετά, εκδόσεις Νεφέλη, 2004
Όλα τα δικά σου τα ξέρω.
Πώς κοιτάς όταν λες ψέματα.
Πώς κόβεις το κρέας με το μαχαίρι.
Πώς ακριβώς μυρίζει η επιδερμίδα σου.
Ακουμπώ το κεφάλι στην κοιλιά σου
και τα έντερά σου γουργουρίζουν.
Την Γυναίκα την αγαπάς στο σύνολό της,
ή καθόλου.
*
Έρχεσαι πάντα
μαζί με το μουνί σου.
*
Ο σημερινός ερωτισμός
της φαίνεται κοινότυπος.
Εξίσου μπανάλ είναι ο Παρθενών.
*
Μουνί, εσύ, σκοτεινό,
Μουνί κλειστό, Μουνί σιωπηλό,
Μουνί που δεν μου χαμογελάς πια,
Μουνί στεγνό και Μουνί θυμωμένο,
κάνω υπομονή, δείχνω επιμονή,
περιμένοντας να ραγίσεις άλλη μια φορά
και να ξαναγίνεις το Μουνί που ξέρω
— το Μουνί της Συμφιλίωσης
με τον εαυτό μου.
Υπέρ των γυναικών, για τη μέρα που έρχεται - και καλό τριήμερο!
Κι ο άνδρας μου το ίδιο, λατρεύει να διαβάζει Πετρόπουλο…Εγώ πάλι, μένω στην έρευνα που είχε κάνει ο άνθρωπος για τις εκδόσεις του πχ, τον κουραδοκόφτη και την ιστορία της τραγιάσκας…(κάπως ετσι ήταν και οι τίτλοι, δεν τους έχω τώρα μπροστά μου να σου τους παραθέσω ολόκληρους…).
Artanis, γενικώς είχε κάνει φοβερά πράγματα. Αρέσει πολύ στον αδερφό μου.
Έχεις υπόψη σου και το ντιβιντί, φαντάζομαι. Τα ποιήματά του μου αρέσουν
για την ευθύτητά τους, είναι μελαγχολικά και χιουμοριστικά και τρυφερά,
παρά τις λέξεις που χρησιμοποιεί – έξω από τα δόντια. Τον θυμήθηκα, έπειτα
από τα σχόλια στο προηγούμενο ποστ.
Φανταστικοί οι πρώτοι 8 στίχοι!
Και παρακάτω μια χαρά. …Δηλ., τρόπος του λέγειν μια χαρά..
[Πατέρας δάσκαλος, κλειστή κοινωνία, φύση ντροπαλή]
Έρχεται, λέει,πάντα μαζί με το μ.. της…
Μα πώς να ‘ρχόταν δηλ.;
Εντάξει εντάξει ωραία τρέλλα είχε, ποιητική άδεια είχε,
χιούμορ και λοιπά. [Μήπως ήταν και λέων στο ζώδιον;]
Ένας φίλος μου -λέων-, ονόμασε την τελευταία ποιητική του
συλλογή “Από τα τρία το μακρύτερο”…
Γέλασα πολύ όταν είδα τον τίτλο της συλλογής -μέσα εκεί
υπάρχουνε πολύ τρυφερά ποιήματα -, συγχρόνως φρίκαρα στη
σκέψη ότι θα ήθελε να την παρουσιάσουμε στο περιοδικό!
(Φταίω καλή μου σέξτον;)
καλό τριήμερο!
Υποκλινόμενος σε εκείνο και εκείνα που υμνεί ο σκορπισμένος στους υπονόμους του Παρισιού και του μυαλού μας Η.Π., θυμάμαι, μεταξύ των αξέχαστων ρήσεων, της Virginia Wolf:
Women have served all these centuries as looking glasses possessing the magic and delicious power of reflecting the figure of man, at twice its natural size.
Ευχαριστούμε, Εξωτικό.
Τι ωραία σχόλια!
Αν σας πω ότι πριν από δέκα λεπτά μου πάσαραν
ένα Madame με ένα άρθρο περί πλαστικών εγχειρήσεων στο γνωστό σημείο…
ίσως γελάσετε, ίσως και όχι.
Δεν ξέρω τι ζώδιο ήταν ο Πετρόπουλος! Λες να μετρά, ηλιόδεντρον; Μπέρδεμα…
Η γυναίκα πάντα έρχεται ολόκληρη, όντως, και σε όποιον αρέσει. Λέει ένα ποίημα:
“Τελειοποιώ την όραση / Και όραση / θα πει είτε σ’ αρέσει είτε όχι [Πατρίτσια Κολαΐτη, εκδόσεις Νεφέλη]. Όραση με τη βαθύτερη έννοια.
Το θέμα είναι να μην περιφέρεται και να μην έρχεται η γυναίκα ως αιδοίο μόνο. Να ξέρει ποια είναι, να καταλαβαίνει και ποιοι είναι τελικά οι άλλοι.
Κάποιοι άντρες ξέρουν να κρίνουν, εκείνοι που συνήθως “κρύβονται” – σαν τα σαλιγκάρια.
Ωραίο αυτό που γράφετε, αγαπητό μου πανδοχείο! Να το σχολιάσω; Σημαίνει άραγε τη ματαιοδοξία των αντρών, σαν συνοδεύονται από σπουδαίες γυναίκες; Ή απλώς το γεγονός πως όταν άντρας επιλέγει μια γυναίκα για σύντροφο, επιλέγει ουσιαστικά κάτι καλύτερό του; Ισχύουν και τα δύο; Στις μέρες μας τείνω να αντιλαμβάνομαι πιο καθαρά το πρώτο – και δεν είμαι καν φεμινίστρια [με την στενή του όρου έννοια]. Διαφωτίστε μας, ωστόσο, γιατί δεν είμαι σίγουρη αν έπιασα το νόημα της Virginia Wolf [που το γράφει;]
Οι πρώτοι 8 στίχοι είναι καταπληκτικοί. Οι επόμενοι είναι επίσης καταπληκτικοί γιατί με έχουν καταφέρει να χαχανίζω μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή! χαχαχαχχαχαχααχχαχαχαχχαχααχχαχαχαχχαχαχαχαχαχαχχαχα. Πρέπει να διαβάσω περισσότερο Πετρόπουλο.
Πέρνα καλά το 3ημερο,ήρεμο,ήμερο !
Πετρόπουλος τον καιρό που κατέφτασε στο Παρίσι.Τον ρωτά σε συντροφιά ο Φασσιανός:
-Πώς πάνε τα γαλλικά σου Ηλία;
-Πολύ καλά!Έμαθα την πρώτη μου λέξη :αμπσολί!εύηχη,γεμίζει το στόμα σου:absolu !
Xρόνια πολλά λοιπόν σε όλες τις γυναίκες :)
Συμφωνώ για τους πρώτους στίχους..
ειδικά το “Την Γυναίκα την αγαπάς στο σύνολό της,
ή καθόλου.” το θεωρώ απλά εξαιρετικό!
Λοιπόν να περάσεις όμορφα!!
Αγαπητή Sexton
τιμή μας να μας βάζετε σε δοκιμασίες…όπως τώρα, να ψάξουμε να βρούμε την πηγή της ενδιαφέρουσας ρήσης της Virginia Wolf, που είχα απλώς σημειώσει σε ένα από εκείνα τα τετράδια – μικρά θησαυροφυλάκια που κρατούμε όλοι μας. Πρόσφατα την ξαναθυμήθηκα μέσω ενός ενδιαφέροντος blog…κοιτάξτε στα http://raedias.wordpress.com/2007/10/17/comparing-didionthompsons-perspectives-with-v-woolf-quotes/ και κυρίως http://raedias.wordpress.com/2007/10/06/a-room-of-ones-own/. Διαπίστωσα πως υπάρχουν πολλές ιστοσελίδες με quotes της V.Wolf. Και ειδικά εκείνα που αφορούν τις «διαφορές» των δύο φύλων είναι πολύ πιο βαθιά και αληθινά από οποιοδήποτε εγχειρίδιο τύπου Γυναίκες Αφροδίτη και Άντρες Άρης….
Andrea, θα σου φέρω Πετρόπουλο στο επόμενο ταξίδι. Μήπως έχεις Μιχαηλίδη;
Ξέρεις ποιο ποίημα και πώς σχετίζεται με το τελευταίο εδώ. Να δούμε λίγο
και τι γίνεται με το διαγλωσσικό – κυπριακή διάλεκτος και mainstream Greek.
Θα μου σκανάρεις να αναρτήσω;
Υγρ.: Ευχαριστώ για το δώρο! Πρέπει να στείλω ευχαριστήρια κάρτα και σε εκείνη
τη χρυσοχέρα γειτόνισσα της Μαρίας. Φιλάκια!
Έκτωρ! Ωραίο αντιγύρισμα οργάνων – να συμμετέχουν και οι άντρες!
Roadartist, χρόνια καλά! Πάντα κάνεις καλές αισθητικές επιλογές – το είδα και στον Μόντη της Αναγνώστριας. Πήγα να γράψω το ίδιο και με πρόλαβες!
Pandoxeio, ξεχάσατε το βιβλίο “Why men marry bitches” στη βιβλιογραφική σας αναφορά. Σας πληροφορώ πως έμαθα πάρα πολλά διορθώνοντάς το. Δεν κάνω καθόλου πλάκα. Τα άλλα τα αστρονομικά τα ξέρω μόνο κατ’ όνομα… Μεγάλη σειρά αυτοβοήθειας είναι αυτή για να αναμειχθούμε! Θα τιμήσω τα λινκς όμως! Το θέμα είναι τι λέει κανείς βέβαια, όχι τόσο πού ακριβώς το λέει. Βέβαια, το ποιος το είπε επιβάλλεται… Αλλιώς “Plagiarism” και άγιος ο θεός. Απορώ πόσες λογοκλοπές έχουν κάνει όσοι μάς θάμπωσαν στα νιάτα μας με τις φιλοσοφικές τους ατάκες στα πρώτα ραντεβού…
Δεν έχεις άδικο σ’ αυτό…Κυρίως κάποιοι άνδρες λίγο μεγαλύτερης ηλικίας, που εκτός από το πρόβλημα της πλατιάζουσας γλώσσας, έπαιρναν και το “δικαίωμα”(από μόνοι τους) της απόπειρας χειραγώγησης…Όταν όμως πλέον αποτύγχαναν να ελέγξουν και να χειραγωγήσουν και αντιμετώπιζαν ίσως τη δυσπιστία, τότε υπέκυπταν στο αναπόφευκτο αμάρτημα του ανδρικού τους αυτοπροσδιορισμού, βάση των ερωτικών τους επιδόσεων…, ή της συστηματικής υποτίμησης της συνομιλήτριας…Για να εισπράξουν την απόρριψη (συνήθως…). Τουλάχιστον ο Πετρόπουλος όπως ίσως και ο Μπουκόφσκι, δεν κατέφευγαν στην εμετική συγκατάβαση αυτών των και καλά ψευτο-διανοούμενων επίδοξων γκόμενων…
Artanis, συμφωνώ με όσα λες. Τα γλυκόλογα ενδέχεται να προκαλέσουν εμετική αντίδραση, όταν οι πραγματικές προθέσεις αποκαλύπτονται στην πράξη. Και τότε λες, προτιμότερη η “ευθύς εξαρχής ωμότητα” από την “τελικά ωμότητα”. Αλλά ούτε κι έτσι πάει κατά τη γνώμη μου. Πάει: συνέπεια ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις. Να ξέρουμε τι μας γίνεται, να μιλάμε καθαρά και να προσπαθούμε αμοιβαία.
Υπάρχουν λογιών λογιών παραδείγματα βέβαια με κοινό παρονομαστή την κακογουστιά [η ηθική για μένα είναι εν πολλοίς αλληλένδετη με την αισθητική, τώρα το τι είναι αισθητική ποιος μπορεί ακριβώς να εξηγήσει;], μάλιστα σκεφτόμουνα χθες μετά από μια συζήτηση με φίλες να παραθέσω κάποια “μαργαριτάρια”. Τι έχουμε δει και τι έχουμε ακούσει – δεν τελειώνει η λίστα. Και δεν έχουμε ακόμα μεγαλώσει καλά καλά. Αλλά βαριέμαι να ανακυκλώνω γελοίες ατάκες, είναι σαν να κάνεις κριτική για ένα βιβλίο που πιστεύεις πως δεν πρέπει να διαβαστεί.
Ακόμα και σήμερα που υποτίθεται πως, συγκριτικά με άλλες εποχές, έχουμε το ελεύθερο να λέμε και να κάνουμε ό,τι θέλουμε, χρησιμοποιούνται αντιθέτως ποικίλες “τεχνικές σαγήνης”, μερικές φορές ασύνειδες από εκείνους που τις υιοθετούν.
Δεν είμαι σίγουρη αν εισπράττουν πάντα την απόρριψη όσοι υιοθετούν ανειλικρινώς τεχνικές σαγήνης, εφόσον ο στόχος είναι η μη-απόρριψη για τον κάθε κυνηγό, άρα αν τους απέρριπτε η πλειοψηφία θα είχαν υιοτετήσει άλλες μεθόδους προσέγγισης. Κάποιος/κάποιες τις συντηρούν ώστε να πιάνουν τόπο τόσο ευρέως και να εφαρμόζονται [λες και είμαστε όλοι ένας και όλες μία] αδιακρίτως [και με τις δύο έννοιες].
Από τις προσωπικές εμπειρίες και εμπειρίες δικών μου ανθρώπων αντιλαμβάνομαι μια σπασμωδική κίνηση ανάμεσα στην απόλυτη δειλία και το απόλυτο θράσος. Θρασυδειλία; Δεν ξέρω. Μερικές φορές έχει κανείς την εντύπωση πως οι υποψήφιοι που λες βάζουν απλώς στοιχήματα με τον εαυτό τους. Κάποτε “κερδίζουν”, κάποτε “χάνουν”, αλλά στην τελική κερδίζει όποιος αγαπά το ωραίο και το συναντά. Who cares τι θα απογίνουν οι υπόλοιποι;
Ως προς την ηλικία που αναφέρεις, υπάρχουν όντως διαφορές που ίσως να οφείλονται σε αυτήν, αλλά το ζήτημα πάντα είναι η ατομική περίπτωση, έξω από καλούπια. Πάντα άλλωστε βρισκόμαστε “σε φάση” [είμαι σε φάση - χιλιοειπωμένο και βαρετό, το μεγαλύτερο ψέμα που λέμε στον εαυτό μας, η φάση φταίει].
Από “γκάλοπ” που κάνω ενίοτε βλέπω πως πολλές εμπειρίες γυναικών είναι σχεδόν πανομοιότυπες, ίσως αυτό να είναι και κατατοπιστικό ως προς τις κοινωνικές “αλήθειες” της εποχής.
Υπάρχει ένα γνωστό ποίημα που λέει: “αν είναι νάρθει θε ναρθεί, αλλιώς θα προσπεράσει”! Οι ερωτικές σχέσεις δεν χρειάζονται τόση προσπάθεια πια. Ούτε τεχνικές, ούτε επιβολές, ούτε συνταγές. Εν μέρει τύχη, εν μέρει όλα τα άλλα – χημεία το λένε;
Eίχα ακούσει πολλά για το περί ου ο λογος ποίημα και φυσικά η ανάγνωσή του ήταν μακράν απολαυστικότερη..’Ενας αοιδός του αιδοίου και της γυναικείας φύσης.
Keep up the good work dear Sexton.
Negroponte, καλωσόρισες! Αοιδός του Αιδοίου, καλά το είπες. Πώς και δεν το είπαμε τόσο καιρό;
Όσα χρόνια κι αν περάσουν αυτός ο τόπος θα τρώει τα παιδιά του.