Η μπαλάντα του μοναχικού αυνανιστή

Το τέλος μιας σχέσης είναι πάντα θάνατος.

Αυτή είναι το εργαστήρι μου. Μάτι που ολισθαίνει

απ’ τη φυλή του εαυτού μου η ανάσα μου

σε βρίσκει άρρωστο. Τρέμω

αυτούς που κοντοστέκονται. Έχω ταϊστεί.

Το βράδυ, μονάχη, νυμφεύομαι το κρεβάτι.

 

Δάχτυλο το δάχτυλο, τώρα είναι δική μου.

Δεν είναι πολύ μακριά. Είναι η συμπλοκή μου.

Τη χτυπώ σαν κουδούνι. Γέρνω στην

κληματαριά όπου συνήθιζες να την ανεβάζεις.

Με πήρες δάνειο επάνω στο εμπριμέ κάλυμμα.

Το βράδυ, μονάχη, νυμφεύομαι το κρεβάτι.

 

Πάρε για παράδειγμα αυτό το βράδυ, αγάπη μου,

που κάθε ζευγάρι συνενώνει

μ’ έναν αρμό αναποδογυρίζοντας, από κάτω, από πάνω,

την πλούσια δυάδα σε σφουγγάρι και φτερό επάνω,

γονατίζοντας και σπρώχνοντας, κεφάλι το κεφάλι.

Το βράδυ, μονάχη, νυμφεύομαι το κρεβάτι.

 

Δραπετεύω απ’ το κορμί μου έτσι,

είν’ ένα ενοχλητικό θαύμα. Μπορώ

να βάλω τ’ όνειρο αγαθό προς πώληση

Σκορπίζομαι. Σταυρώνω.

Μικρό μου λουκούμι αυτό είναι που είπες.

Το βράδυ, μονάχη, νυμφεύομαι το κρεβάτι.

 

Έπειτα ήρθε η αντίζηλός μου μαυρισμένο μάτι.

Η κυρία των υδάτων, αναδυόμενη στην παραλία,

ένα πιάνο στις άκρες των δαχτύλων της, ντροπή

στα χείλη της και ένας λόγος φλάουτο.

Και εγώ απεναντίας ήμουν η στραβοπόδαρη σκούπα.

Το βράδυ, μονάχη, νυμφεύομαι το κρεβάτι.

 

Σε πήρε με τον τρόπο που παίρνει μια γυναίκα

ένα φόρεμα απ’ το ράφι σε τιμή ευκαιρίας

και έσπασα με τον τρόπο που σπάει μια πέτρα.

Επιστρέφω τα βιβλία και την ψαροβελόνα σου.

Η εφημερίδα σήμερα γράφει πως παντρεύεσαι.

Το βράδυ, μονάχη, νυμφεύομαι το κρεβάτι.

 

Αγόρια και κορίτσια γίνονται ένα απόψε.

Ξεκουμπώνουν μπλούζες. Ανοίγουν φερμουάρ.

Βγάζουν παπούτσια. Σβήνουν το φως.

Τα πλάσματα που τρεμολάμπουν είναι γεμάτα ψέματα.

Αλληλοτρώγονται. Έχουν παραταϊστεί.

Το βράδυ, μονάχη, νυμφεύομαι το κρεβάτι.

 

Μετάφραση: Ευτυχία Παναγιώτου

Πρώτη δημοσίευση και πρωτότυπο: http://www.e-poema.eu/poem.php?id=86