I’m thinking of you
In my sleep
They’re not good thoughts
The worst kind of sad
I’ve noticed things
Cannot be repaired
When I wake up
I’ll be in despair
Cause I know I’ve got to say
I know I’ve got to say
Goodbye
Baby goodbye
Goodbye
Baby goodbye
You’re my sweetheart
Goodbye
You’re my sweetest
Goodbye
I know I’m gonna look
So so so so bad
But there’s no easier way
For me to have to walk away
But I don’t wanna hear this no more
And I don’t wanna feel this no more
And I don’t wanna see this no more
And I don’t wanna experience this no more
Cause I know I’ve got to say
I know I’ve got to say
Goodbye
Baby goodbye
Goodbye
Baby goodbye
You’re my sweetheart
Goodbye
You’re my sweetest
Goodbye
Goodbye
Goodbye
Goodbye (you’re my sweetest)
θλιμμενο κι ομορφο.γεματο νοσταλγια και επιθυμια.! αλλα πανω απο ολα γηινο και απαραιτητο..
Αποφάσεις που πρέπει να λαμβάνουμε κάποτε, με όλη την ευθύνη… έχουν ωραία ανεβοκατεβάσματα στα τραγούδια τους οι Archive, ωραίες αντιθέσεις, κάτω από το φαινομενικά νιρβάνα ύφος τους. Το Again είναι χαρακτηριστικό. Σ’ ευχαριστώ, καλή μου Έλενα.
Για άλλη μια φορά μπλέκεται η φαντασία με την πραγματικότητα.
Φαντασία
You’re my sweetheart
You’re my sweetest
Πραγματικότητα
But I don’t wanna hear this no more
And I don’t wanna feel this no more
And I don’t wanna see this no more
And I don’t wanna experience this no more
Ποιος δεν θα ήθελε να παραμείνει να απολαμβάνει κάτι sweetheart και sweetest ? ? ? ? ? ?
Ακριβώς η ίδια που το κοπλιμεντάρει.
Sexton, οι αποφάσεις αυτές πρέπει να λαμβάνονται με όλη την ευθύνη, όχι μόνο απέναντι στον άνθρωπο μας, αλλά κυρίως απέναντι στον εαυτό μας.Να ξέρουμε τι νιώθουμε και τι θέλουμε. Να είμαστε σίγουροι.
Ξέρω ότι δεν παίζε ρόλο, αν τελικά διαφωνώ.
Αλλά διαφωνώ να μένει στο τέλος μια γεύση :
‘Μα εγώ πονώ για σένανε και σιωπηλά υποφέρω
Μήπως τα μάτια που αγαπώ δακρύζουν στα κρυφά’ (Σαν Φως – Υπόγεια Ρεύματα)
Καλό είναι όποιος φεύγει, με όλη την ευθύνη, να εξαλοίφει το Μήπως.
Σπανιότατο.
στη θέση της φαντασίας θα έβαζα το συναίσθημα.
ευθύνη για ό,τι κάνουμε και ό,τι λέμε κυρίως προς τον εαυτό μας. η ευθύνη δίνει κι ένα δικαίωμα να κάνουμε σχεδόν ό,τι θέλουμε.
καλό είναι οι αποφάσεις να είναι τελεσίδικες, όταν τα γεγονότα που τις γέννησαν παραμένουν τα ίδια — όταν υπάρχει άσκοπη επανάληψη και φθορά.
σχεδόν; πολύ σημαντική αυτή η λεξούλα. Τι σημαίνει ?
“σχεδόν”… ας υπάρξει κάποιος μετριασμός στις ελευθεριότητες. να κάνουμε αυτά που αγαπάμε φυσικά. ωστόσο, στο δικό μου τουλάχιστον “καρδιογράφημα”, με την προϋπόθεση ότι δεν θα διαλύσουμε έναν άνθρωπο, δεν θα του ρημάξουμε τη ζωή, επειδή είμαστε “ελεύθεροι”. αγαπώ μια φράση, που αγαπούσε και η Anne Sexton: “Live or die but don’t poison everything” (Saul Bellow).
δεν χρειάζεται να γίνουμε ζώα για να διακηρύξουμε την ύπαρξή μας. το να ζεις ποιητικά… εξαιρετικό. σημαίνει να επιτυγχάνεις έναν καλό εναρμονισμό των ποικίλων πράξεών σου. εντός εκτός κι επί τα αυτά, όπως θυμάμαι κι από τα μαθηματικά.
Πολύ ωραίο Sexton. Ο σεβασμός που λέω εγώ.
Και αν δηλητηριάσεις κάτι, σπάνια να μην υπάρχει αντίδραση.
Κι αυτό ακριβώς είναι το δηλητήριο, ότι αναγκάζεις και τον άλλο μην φερθεί ποιητικά.
Εκτός και αν έχει τόσο καλό αυτοέλεγχο μέσω της ποίησης του.
Θα το βάλω αυτό που είπες αυτούσιο στο blog μου.
Ρίξε και μια ματιά για το άν συμφωνείς.
εντάξει, λοιπόν, xilidoxe!
ρε συ, xolidoxe, τη φράση του Bellow νόμιζα πως ήθελες να αναρτήσεις… όχι όλο το σχόλιο! κόψε, κόψε. ως επιμελήτρια, θα έκοβα ό,τι λέγεται μετά τη φράση του Bellow. καλημέρα!
Σε αυτό, εσύ αποφασίζεις, οπότε, πάω να το κόψω.
OK! merci!