Rose is a rose is a rose is a rose [Gertrude Stein, «Sacred Emily»]
και ξανά
a rose is a rose
και ξανά μανά
a rose is a rose
και ξανά μπαμπά
a rose is a rose is a rose
και ξανά μαμά και ξανά μπαμπά και τέκνο
a rose is a rose is a rose is a rose
και ξανά μαμά και ξανά μπαμπά και ξανά τέκνο
a rose is a rose is a rose is a rose is a rose
και ξανά και ξανά και ξανά άννα aRose!
Επέστρεψα από μακρύ [καταπώς φαίνεται] ταξίδι και για λόγους παρηγοριάς θεώρησα πρέπον να ξαναγυρίσω στα διαδικτυακά.
Βρήκα λοιπόν την πρόσκληση του ναυτίλου διαμέσου τού areadingdiary και εφόσον ταίριαξε στην ημερολογιακή διάθεσή μου [και στο ύφος του blog - μερικές φορές δεν είναι θέμα σύμπτωσης] ο “μυστικός” αριθμός 123/-5περίοδοι/+3περίοδοι, παραθέτω το κομμάτι μου από “Το ζώο που ξεψυχά”, του Φίλιπ Ροθ.
“Πολύ. Φοβάμαι πάρα πολύ. Είμαι καλά για δυο λεπτά, σκέφτομαι κάτι άλλο, και ξαφνικά νιώθω κάτι στην κοιλιά μου, σαν να κόβομαι στα δύο, και δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που συμβαίνει. Είναι σαν το τρενάκι του λούνα παρκ, δεν σταματάει στιγμή [..]“.
Να προσθέσω και το στίχο του Γέιτς, από όπου πάρθηκε ο τίτλος του βιβλίου:
“Κάψετε την καρδιά μου κι αναλώστε την, άρρωστη του πόθου / Δεμένη σ’ ένα ζώο που ξεψυχά, / Δεν ξέρει τώρα τι είναι”.
[Κάνοντας μία μικρή παράκαμψη, δεν μέτρησα ως περίοδο -κατά τις προτροπές του Δημήτρη Αθηνάκη και της ελληνικής γλώσσας- την ελλειπτική πρόταση "Πολύ''.
Yπάρχουν διάφορα σκόρπια βιβλία στο γραφείο, το κοντινότερο ήταν "Η γάτα μέσα μας", του Ουίλιαμ Μπάροουζ, αλλά δεν φτάνει ώς τις 123 σελίδες].
Καλείται όποιος θέλει να συμμετάσχει σε αυτό το πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι.
