Στη φιλία…

Στη Σοφία, γιατί δεν έχω άλλο τρόπο 

Εκεί που είχα υποσχεθεί στη φίλη μου Σοφία πως το επόμενο ποστ θα το γράψω αποκλειστικά γι’ αυτήν και πως μάλιστα θα είναι real, real name, true story, και όχι based on a true story, τα κουκλάκια μου αποφάσισαν να παρέμβουν, να βάλουν σε τάξη τη ζωή μου, από διαίσθηση πως την πήραμε λάθος τη ζωή, και πρέπει να την αλλάξουμε.

«Εσύ δεν λες πως όταν γράφουμε πρέπει να λέμε ψέματα, εσύ δεν λες πως ο στόχος σου είναι, ανάμεσα σε άλλα, η παραποίηση, η παραμόρφωση, η παρωδία, η σάτιρα, η υπερβολή, και ό,τι συνιστά συσκότιση της αλήθειας; Πώς μπορείς λοιπόν να γράφεις την αλήθεια;» ρωτάνε μπερδεμένα.

«Γιατί, αγαπημένα μου κουκλάκια, πρώτον, κανείς δεν ξέρει πως είναι αλήθεια», απαντώ. «Δεύτερον, όταν λες την αλήθεια, κανείς δεν σε πιστεύει ούτως ή άλλως. Τρίτον, θέλω να πάω κόντρα στον Αριστοτέλη, ναι, θα θυσιάσω τις αλήθειες όλες στο βωμό μιας φιλίας φιλτάτης».

Η Σοφία είναι πολύ καλή φίλη, λοιπόν. Τον τελευταίο καιρό (το ποστ ήταν να αναρτηθεί πριν από κάποιους μήνες, αλλά δεν έχει και τόση σημασία, τι σημασία έχει πια ο χρόνος;) έπεσε ο πέλεκυς. Απαγορεύεται (σε μένα): Να κλαίω για ασήμαντα πράγματα. Για να μη διαφύγω την απαγόρευση με τη δικαιολογία της ασάφειας, ορίστηκαν και κάποια είδη «ασήμαντων πραγμάτων»:

α. ασήμαντα: συγκεκριμένοι άνθρωποι και συγκεκριμένες πράξεις

β. ασήμαντα: η ενδοσκόπηση (αυτό που μοιάζει με εκσκαφή και ανασκαφή)

γ. ασήμαντα: τα καθημερινά επιλύσιμα προβλήματα που μας αναγκάζουν να μη βγαίνουμε από το σπίτι μας και να μη μιλάμε σε κανέναν

δ. ασήμαντα: η ζωή όταν καταντά σενάριο επιστημονικής φαντασίας ή απλώς εφιάλτης

ε. ασήμαντα: οι άλλοι και οι γνώμες τους.

Εν ολίγοις, το μόνο που μου επιτράπηκε ήταν να σκέφτομαι τον εαυτό μου.

Μετά από αυτό, κόλλησα ένα σλόγκαν στο ντουλάπι του γραφείου, όπως αυτά πάνω-κάτω που έγραφε μια από τις ηρωίδες του βιβλίου Bodyland της Αργυρώς Μαντόγλου (εκδόσεις Κέδρος) στις τουαλέτες, αλλά δικό μου: «Θέλω μια στάλα εγωισμό». Και μετά, αυτό που δεν είναι δικό μου, αλλά το υιοθέτησα: «Remember Who You Wanted To Be». Και μετά, την αφίσα της ταινίας του Tim Burton Corpse Bride πάνω από τον καθρέφτη του μπάνιου, για να θυμάμαι πως και οι «νεκρές» έχουν ψυχή και πως «Some People Are Dying to Come Down Here» (στον Κάτω Κόσμο, δηλαδή, σύμφωνα με την ταινία).  

Οι φίλοι πάντως πεθαίνουν, που λέει ο λόγος, για την πάρτη σου. Είναι πολύτιμα όντα. Έχουν καλές προθέσεις καταρχήν και τους εμπιστεύεσαι, στη συνέχεια μπορείς να τους μιλάς για πράγματα που οι πιο πολλοί ντρέπονται να παραδεχτούν στον ίδιο τους τον εαυτό, επιπλέον χαίρονται με τις χαρές σου και ξενυχτάνε με τις λύπες σου. Όταν χάνεσαι για λίγες μέρες, γιατί έχεις ως συνήθως 1052 δουλειές (τόσες είναι, τις μετρήσαμε), σου τηλεφωνούν να ελέγξουν αν αυτή τη φορά είναι η δουλειά ή η καρδιά, να μάθουν πού έχεις τέλος πάντων σκαλώσει (αλλιώς δεν γίνεται, θα είχες πάρει τηλέφωνο).

Μερικές φορές τα πράγματα αλλάζουν διάθεση. (Αυτό είναι το σημερινό ποστ).

Η Σοφία μού τηλεφώνησε χθες (έπειτα από ρεκόρ τριών ημερών) την ώρα ακριβώς που πήγα να σηκώσω το ακουστικό για να την πάρω (πάσχουμε συν τοις άλλοις και από τηλεπάθεια) και την περάσαμε γελώντας για δέκα λεπτά (το γέλιο όπως και το χαμόγελα είναι μεταδοτικά) δίχως να προλάβουμε να πούμε το αστείο. Και το αστείο είναι πως ακόμα γελάμε με ένα αστείο που κυκλοφορεί στην ατμόσφαιρα, το θεωρούμε μάλιστα τόσο αστείο που δεν μπορούμε καν να το διηγηθούμε, ένα αστείο τόσο λαμπερό όσο το καλοκαίρι.

 

Υγρ.: οι αστρολογικές προβλέψεις δεν είν’ κακές για φέτος.

Διπλό είδωλο

ΠΟΙΗΣΗ: Στο «χωριό» μου Δάφνη

• Υπάλληλος της Vodafone ξέρει νοηματική και συνομιλεί με κωφάλαλη κυρία.
• Ομάδα μεσήλικων πάσης φυλής παίζει και παρακολουθεί παιχνίδι σκακιού με τραπέζι το παγκάκι στις δέκα το βράδυ.

 

ΖΩΗ: Στο καλλιτεχνικό «χωριό»

• Φοιτήτρια Τέχνης στην Αμερική έκανε ενέσεις σπέρματος στον κόλπο της, έπειτα προκαλούσε με φάρμακα αποβολές, κι έπειτα χρησιμοποιούσε το αίμα της ως «μπογιά» για το έργο τέχνης της διπλωματικής της. Υπάρχουν λένε και σχετικά βίντεο.  http://nakednews-gr.blogspot.com/2008/04/yale-aliza-shvarts.html
• Συγγραφέας έκανε μόνος του ενέσεις για να μπει “στο πετσί” του αθλητή και να γράψει το σχετικό βιβλίο του. http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=57047200

 

Και σε άρθρο κυριακάτικης εφημερίδας μια σουρεαλιστική ένεση-τίτλος:

 

«Οι σουρεαλιστές κάνουν έρωτα»

 

Ακόμα προσπαθώ να καταλάβω σε ποια από τις τρεις λέξεις ήθελε τα italics o αρθρογράφος. Αν υπογραμμίσουμε το «Οι σουρεαλιστές» αυτό σημαίνει άραγε πως αποκλείονται όλοι οι άλλοι, και δη οι ρεαλιστές; Αν υπογραμμίσουμε το «κάνουν» σημαίνει πως οι υπόλοιποι είναι ανέραστοι, μιλάνε μόνο για τον έρωτα; Και αν υπογραμμίσουμε τον «έρωτα», αυτό πού μας παραπέμπει; Στο ωμό σεξ; 

Ίσως ο στόχος αυτής της ασαφούς πρότασης να είναι καθαρά σουρεαλιστικός. Αντί, για παράδειγμα, να διαβάζουμε Μπρετόν, Αραγκόν, Ελυάρ, Πρεβέρ μπορούμε να κατασκευάσουμε στίχους ή μανιφέστα. Όχι γιατί υποτιμούμε το κίνημα του σουρεαλισμού, αλλά γιατί υπάρχει μπόλικος σουρεαλισμός στην καθημερινότητά μας. Είναι εφαρμοσμένος, σαν το διάφραγμα.

Λένε πάντως πως οι υπογραμμίσεις στα κείμενα το μόνο που υπογραμμίζουν είναι την αδυναμία του κειμένου να αποδώσει αυτό που τέλος πάντων θέλει να αποδώσει, το «νόημα» – ίσως και να υπονοείται βέβαια πως ο/η συγγραφέας των italics διέπεται από μια χειριστική διάθεση, εναντιώνεται στην πολυσημία.

Υγρ.: Tο πού έγιναν όλα τα παραπάνω είναι καθαρά συμπτωματικό. Οφείλεται στην αδυναμία της sexton-exwtico να αναζητήσει περισσότερες πηγές.

Gone with the rain…

 

Μου έπεσε βαριά η χθεσινή βραδιά, τις γνωρίζουμε, εντάξει, καλά τις ανωμαλίες του Μάρτη, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να αποδεχόμαστε κάθε ανωμαλία εγκάρδια, στα κυπριακά ισχύει η εξής παροιμία: «Το Μάρτη ξύλα φύλαε μην κάψεις τα παλούτζια». Μπορεί να μην έχουμε πια τζάκι στο σπίτι μας [στην Κύπρο είχαμε], και πολλές φορές δεν φυλαγόμαστε κατάλληλα, αλλά έχουμε ως αριστερός [δεν λέω κομμουνιστικός] -πια- και ελληνικός -πάντοτε- λαός και κοινές παροιμίες, σαν το «Ζήσε, Μάη μου, να φας τριφύλλι. [Σημ. για τους Ελλαδίτες: Το τριφύλλι είναι η μασκότ της κυπριακής ποδοσφαιρικής ομάδας «Ομόνοια», σύμφωνα με την παράδοση αριστερή ομάδα, όπως και η μπύρα ΚΕΟ]. Και οι μπύρες [προτιμώ αυτή τη γραφή τελικά, με το ίδιο επιχείρημα που ο Εμπειρίκος προτιμά το ύ] χθες βαριές μου πέσανε, κι ας πίνω ελάχιστα.

Μου έπεσε πολύ βαριά λοιπόν η χθεσινή βροχή, μου πέσανε βαριές και οι μπύρες, η εκδήλωση για την ποίηση τρωγόταν, με εξαίρεση όλα τα κινητά που χτυπάγανε αδιάκοπα καθώς και όλες τις άσχετες συζητήσεις που έπεφταν βροχή παράλληλα ανάμεσα σε γνωστούς που επί τη ευκαιρία είπαν να συναντηθούν «να τα πούνε», όπως γίνεται στις κηδείες και στους γάμους και γενικώς στην εκκλησία – θέλω τόσο πολύ να δω τον παραλληλισμό ως καθαρή σύμπτωση, αλήθεια. Συν τοις άλλοις, με ενοχλούν αυτά τα αντανακλαστικά που σου βγάζουν τέτοιες καταστάσεις, νιώθεις σαν τέρας, καθώς αναγκάζεσαι κι εσύ, σαν κάθε καθηγητής στο σχολείο και κάθε χειριστικός άνθρωπος, να εκστομίζεις αυτό το γραφικό «Σουτ!».

Είχε καιρό να γκρινιάξω, ήγγικεν η ώρα, κι ας χασκογελάνε τα κουκλάκια μου μες στο σπίτι που έχουν καταντήσει προβλέψιμα και βαρετά μες στη γενική τους αναισθησία.

Δεν είναι η βροχή, είναι που βρέχει πάντα όταν εγώ φοράω τα καλά μου. Και δεν είναι το ότι λερώθηκαν οι μπότες, δεν είναι ούτε αυτό, είναι που δυσκολεύομαι να φορώ τα καλά μου και που όποτε θαρραλέα το κάνω συναντώ ένα σωρό εμπόδια, με κίνδυνο-θάνατο να καταντήσω εφ’ όρου ζωής «αθλητικάκιας» και, ας μην ξεχνάμε, δίχως σπόνσορα – για να ικανοποιήσω αυτούς που μου λένε πως έχω κρυφές εμμονές με το γάμο και πως το exwtico χρήζει ψυχανάλυσης. [Στην ουσία προσπαθώ απλώς να κάνω μια «λογοτεχνική» σύνδεση με τα προηγούμενα παρωδιακά or it is just me on hysteric rocks and in denial.]

Τις προάλλες που φόρεσα λοιπόν αναγκαστικά τα καλά μου για μια επαγγελματική συνάντηση, για την ακρίβεια τα «θηλυκά μου» γιατί υπάρχουν λογιών-λογιών επαγγελματικές συναντήσεις και το να αναζητείς δουλειά δεν είναι εύκολη υπόθεση στις μέρες μας [μερικές φορές μάλιστα πρέπει να ξέρεις από πριν τον ωροσκόπο σου], έβρεξε πάλι, λασπώθηκα και περπατούσα σαν ηλίθια γκόμενα [συγχωρέστε μου την ορολογία] στη μέση του πουθενά. Δεν μου έφταναν οι τεχνικές δυσκολίες του καιρού, το πουθενά, και οι γενικές μου αντιρρήσεις σε ζητήματα ενδυματολογικής-περιφοράς-τού-Είναι, άρα έκανα μεγάλη θυσία, κάποιος -πληρωμένος, στάνταρ- καλός κύριος με σταματάει στο δρόμο για να λύσει μια απορία του [δύο και παραπάνω α-πορίες, για την ακρίβεια]. Δίνοντάς μου το χέρι του, με ρώτησε: «Έχουμε μπούτι, μπούτι, σήμερα;» [Έτοιμο το είχα, γιατί δεν το είπα; «Ναι, σήμερα είπα να βγω για ψώνια... θα φτιάξω ψητό». Ούτως ή άλλως σαν καρνάβαλος ένιωθα, και λίγος κανιβαλισμός δεν βλάπτει.]

Ένας φίλος, ένας δεξιός φίλος, μου λέει πως γκρινιάζω απλώς για να στηρίξω τις αριστερές μου πεποιθήσεις [παράξενο, οι αριστεροί με λένε δεξιά, οι δεξιοί αριστερή, δεν βγάζω άκρη], πως θέλω να καταρρίψω το αφελές κατά τη γνώμη μου επιχείρημα που λέει πως πρέπει σώνει και καλά να επιδεικνύουμε όλα τα προσόντα μας. Γιατί να πρέπει να επιδεικνύει κανείς όλα τα προσόντα του; [Ας αφήσουμε και κάποιον να τα ανακαλύψει μετά, για να έχει το προβάδισμα που του αναλογεί.] Ποια προσόντα σε συμφέρει να «επιδείξεις» είναι το ζήτημα, το ζήτημα είναι τι ανθρώπους θες γύρω σου. [Αυτό είναι το δικό μου μαρκετινγκ-ίστικο συνταγολόγιο.] «Όχι, όχι δεν είμαι καμιά φτηνή ομπρέλα μες στην καταιγίδα να με αγοράζουνε όποτε ξεμείνουνε οι περαστικοί», φωνάζω, τάχατες. [Όποιος έχει παρεμπιπτόντως λύσει το μυστήριο της ετοιμότητας των πλανοδίων πωλητών να εμφανίζονται σε περιόδους καλοκαιρίας πριν τη βροχή με τις ομπρέλες πρέπει να είναι σαΐνι].

Γι’ αυτό μού έπεσε βαριά η χθεσινή βροχή, ήταν που δεν αγόρασα από δαύτες, και αυτό επί παραδειγματισμό [λέμε τώρα]. Δεν ξέρω τι στυλάκι υιοθετώ όσο περνά ο καιρός, μετα-φεμινιστικό, μετα-αναρχικό, μετα-ουφικό, δεν ξέρω, και δεν με απασχολούν και ιδιαίτερα τα θεωρητικά στεγανά. Οι μόνες βεβαιότητες που μου έχουν απομείνει για την ώρα είναι οι εξής:

1. Δίχως ομπρέλα βρέχομαι.
2. Δίχως το μπούτι έξω μ’ ερωτεύονται.
3. Όταν «στον καταραμένο τόπο τον Μάη μήνα βρέχει» [ελλαδική παροιμία, τι Μάρτης, τι Μάης], αγαπώ την Κύπρο περισσότερο.

 

 

Τάδε έφη Έφη

Υγρ.: 1. Η αφορμή για το παραπάνω παρωδιακό είναι το κυπριακό blog Drakuna, που διαβάζω απολαυστικά.

         2. Μου αρέσει επίσης ο δίσκος «Η βροχή από κάτω» του Θανάση Παπακωνσταντίνου. It makes more sense. 

Νοικοκυρά από απόγνωση; Nah!

 

Ανάμεσα σε άλλα, αποφάσισα αυτές τις μέρες να γίνω νοικοκυρά. Να ελέγξω τι γίνεται με τις ντουλάπες, με τα χειμερινά και τα ανοιξιάτικα δηλαδή, να σκουπίσω το μπαλκόνι, ανακαλύπτοντας βέεεβαια [αγρόν ηγόραζα] πως πέθανε ένα φυτό εκ των δύο που έχω [το ότι αυτά τα πάνω-κάτω του καιρού με κάναν να πιστέψω πως έχουμε ακόμα χειμώνα αποτελεί φτηνή δικαιολογία - η πικρή αλήθεια είναι πως κηπουρός δεν γίνομαι ούτε με σφαίρες], να σιδερώσω τα ρούχα, για την ακρίβεια, να διπλώσω απλώς τα χειμερινά, ως προς τα σεντόνια ουδείς λόγος [άλλωστε δεν θα σιδερώνω εγώ για τον εξαφανισθέντα για άλλη μία φορά Πόρκι], να αγοράσω κρέας, γιατί με τα neurobion b ο οργανισμός καλύπτεται κυρίως ως προς τους υδατάνθρακες, τουλάχιστον αυτό μου είπε η φαρμακοποιός, και είναι αλήθεια, γιατί όταν τα έκοψα [ξεχνάω να πάρω τα χάπια μου, ξεχνάω να βάζω τις κρέμες αντιγήρανσης, γενικώς ένα από τα πιο γελοία πράγματα σε μένα είναι η μνήμη μου] έτρωγα συνέχεια μακαρόνια, νομίζοντας πως ήθελα απλώς να κάνω «οικονομία».

Μια που ξεστόμισα αυτή την τρομοκρατική λέξη, από βδομάδα αρχίζουν όλων των ειδών οι περικοπές, έπειτα από ένα γκραντ εγκεφαλικό που φέρει το όνομα «Λογαριασμός Φυσικού Αερίου». Εκεί που σου περνάνε οι αϋπνίες από τα ψυχολογικά -υποθέτω-, αρχίζουν οι πείνες από τα πρακτικά -είμαι βέβαιη-, κι αυτό γυρνάει ξανά σε ψυχολογικά και μετά ξανά σε ψυχοσωματικά, κοινώς, δεν τη γλυτώνεις με τίποτα, κοινώς, φαύλος κύκλος, κοινώς the story of everyday and my life. 

Δεν μου φτάνουν τα προβλήματά μου, έχω και τα κουκλάκια να επαναστατούν μες στο σπίτι, Ποια; Τα κουκλάκια! Τέσσερα Γκρέμλινγκς να μη με αφήνουν να κάνω όπως ξέρω τη δουλειά μου. Η Μάγια, ως πρωτοστάτης όλων των κινημάτων [έχει πλέον παγιωθεί αυτό ως γεγονός] γελάει δαιμονισμένα και, μες στην παγερή ψυχραιμία τής βασιλικής της ιδιότητας, κάνει και μπλακ χιούμορ [όσο άσπρη είναι αυτή τόσο μαύρο είναι και το χιούμορ της, όπως είθισται, στη ζωή υπεραναπληρώνουμε τις στερήσεις μας] λέγοντάς μου: «Καλά να πάθει όποιος ανάβει σόμπες, καλοριφέρ, έαρ κοντίσιον και λοιπές μηχανές, επιζητώντας απελπισμένα θαλπωρή, θαλπωρή δίχως φυσικό σπόνσορα!». 

Ωραία τα λέει κανείς όταν παίζει με τον πόνο σου. Μπορεί να χάθηκε η κατανόηση σε αυτό το σπίτι, ευτυχώς η «ευφυΐα», καθώς χάρισμα, πάντα μεσουρανεί.

Έχει δίκαιο. Nοικοκυρά, με την κλασική έννοια του όρου, δεν με βλέπω να γίνομαι ποτέ. Όμως αν γίνεις νοικοκυρά βρίσκεις σπόνσορα; Το διαπραγματεύομαι. Πες ότι την κάνεις τη ρημαδοθυσία, γίνεσαι και νοικοκυρά [ανάμεσα σε άλλα, ας πούμε, κορίτσι-ακροβάτης, κορίτσι-παλαιστής, και μετά κοπέλα-debate, κοπέλα-όσα παίρνει ο άνεμος και μετά γυναίκα-τού περίμενε, γυναίκα-κόβω τις φλέβες μου, γυναίκα-δεν σ' το δίνω με τίποτα, γυναίκα-παγόβουνο, γυναίκα-δύο όψεων κτλ. κτλ.], θα δεχτεί ο σπόνσορας να είσαι παράλληλα και ποιήτρια; [Πώς αλλιώς θα αντέξω τόση νοικοκυροσύνη, θα χρειάζομαι πού και πού να κόβω και μια φλεβίτσα για να μη χάνω τη φόρμα μου.] Μπορώ λοιπόν να διαπραγματευτώ σχεδόν τα πάντα, μέχρι και τακούνια αγόρασα για να μην κλαίνε μερικοί, και στην πορεία θα μάθω -πού θα μου πάει-, θα μάθω να περπατώ σαν φυσιολογική γυναίκα και με αυτά.

Νά, μπορώ να περπατώ κι έτσι. Κάπως, δηλαδή, αλλά προσπαθώ.

Κατά τα άλλα, λυπάμαι πάρα πολύ, δεν μπορώ να γίνω μία εντελώς άλλη. Θα παραμείνω ο Άριελ, το ξωτικό της Καταιγίδας γιατί: «πεθαίνω όταν κάθομαι. Χάνω μια διάσταση [...] Όταν βγαίνω έξω, είμαι ένα σπουδαίο γεγονός. Δε χρειάζεται να σκέφτομαι, ούτε να προετοιμάζομαι». Και το πιο σημαντικό: «Οτιδήποτε συμβεί μέσα μου θα συμβεί δίχως μέριμνα» [φυσικά, Σύλβια Πλαθ, «Τρεις Γυναίκες», μετάφραση Κατερίνα και Ελένη Ηλιοπούλου, εκδόσες Κέδρος, 2003].

Υγρ.: Έχω να δηλώσω πως από τον καιρό της ανάρτησης των ποιημάτων του Πετρόπουλου, πολλοί άνθρωποι καταλήγουν στο exwtico μέσω -νομίζω- του γκούγκλινγκ, πληκτρολογώντας τη λέξη «μουνί». Στεναχωρέθηκα τα μάλα όταν το ανακάλυψα, γι’ αυτό η απάντηση στο ερώτημα «Θα κάνεις το μπλογκ πιο ‘‘κίνκι”; – όλο για τους γονείς σου μιλάς!» είναι κάθετα ΌΧΙ. Όχι για τίποτα άλλο, αν γίνω κίνκι, θα πρέπει να γίνω Αγία Τερέζα – το exwtico είναι διπολικό.   

Sea of Love

Επειδή ο γάτος μου ο Μίλτος αλλά και ο φίλος μου ο Μίλτος λείπουν καιρό τώρα [το έχει το όνομα μάλλον, δεν θα ονομάσω το παιδί μου Μίλτο ο θεός να κατεβεί], ο δε Μίλτος Σαχτούρης έφυγε προ πολλού «ισοφαρίζοντάς» μας και ποιητικά, έκανα μια σύσκεψη στο σπίτι με τα κουκλάκια μου για να τους ανακοινώσω πως αποδώ και μπρος οι αϋπνίες τέλος, βγαίνουμε βόλτα στον ήλιο, είμαστε χαρούμενοι και παίρνουμε τη ζωή μας αποκεί που την είχαμε αφήσει.

 

Εγώ καλά το αποφάσισα, απρόθυμους βρίσκω τους υπόλοιπους. Η Μάγια το κουνέλι λέει: «Εγώ δεν το κουνάω με τίποτα γιατί είμαι βασίλισσα και έχω το θρόνο μου και κανείς δεν πρόκειται να μου τον πάρει! Μ!», ο Μος Μος ο σκύλος [Moshi Moshi, για την ακρίβεια, που σημαίνει «Γεια σου», στην ελληνική αργκώ «Άντε γεια»] επιμένει πως θα βλέπουμε ντιβιντί και την άνοιξη και αράζει το τριχωτό του σώμα πεισματικά πάνω στο ντιβιντί πλέιερ σαν άλλος ένας άρχοντας. Ο Πόκι ο ιπποπόταμος χασμουριέται και λέει πως θα πάει για ύπνο – από τότε που του δόθηκε η χάρη να κοιμάται στο κρεβάτι μου δεν μου αδειάζει τη γωνία. Λόγω των δικών μου αϋπνιών, του προσάπτω, πέρα από chronic fatigue, και αναπηρία αδιαφορίας. Ο δε Πόρκι το γουρουνάκι, ε, το έχει το είδος τουλάχιστον, δεν ήρθε καν στη συνεδρίαση, και ως κλασικό γουρούνι δεν στέλνει έστω ένα sms να το γνωρίζουμε από πριν να κανονίσουμε την πορεία μας.

 

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, συνειδητοποιώ πως οι κατοικίδιοί μου φίλοι με προδίδουν [δεν λέω για τους άλλους, γιατί είναι άψογοι] και σκέφτομαι να τους καθαιρέσω από την ανάρτηση «Πράγματα που κάνεις…» γιατί τόσο καιρό μόνη μου ξαγρυπνώ, μόνη μου ρωτώ, μόνη μου απαντώ – ναι, έχει δίκιο ο Κ.Κ. Μοίρης ως προς τον αυτοερωτισμό τού βλόγιν, αν και για κάποιο λόγο όλοι φαίνεται να συνεχίζουμε αυτό το εθιστικό παιχνίδι. Εγώ το λέω πιο χοντροκομμένα, βέβαια, ονομάζω τα blogs όπως και την ποίηση, όταν το παρακάνουμε, «Άγιους Αυνάν» -δεν θα το είχα αναφέρει αν δεν με κάλυπτε το ίδιο το ύφος τού exwtico που μου επιτρέπει να είμαι διπολική- εφόσον τα κουκλάκια μου με προδίδουν και αναγκάζομαι να παριστάνω συχνά πυκνά δύο ανθρώπους [από αυτούς που φοράνε προσωπεία].

 

Μια που μίλησα για δυάδα, έρευνες αποκαλύπτουν πως σε λίγο καιρό οι γυναίκες θα μπορούν να κάνουν μόνες τους παιδιά. Επικρατεί φόβος και πανικός γιατί αυτό σημαίνει πως η έχθρα ανάμεσα στα φύλα συνεχίζεται αλλόκοτα [όπως το να παίζεις τένις σε στυλ τηλεδιάσκεψης]. Αλλά κάνουμε λες και το ζήτημα ήταν ποτέ το σπερματοζωάριο [και όχι το σπερματοζωνάριο] ή το ωάριο [και όχι το ωράριο]. Ας φροντίσουμε το μέσα παιδί μας που πάσχει από τερατομορφία πρώτα και μετά τα άλλα παιδιά της γειτονιάς που μας πειράζουνε [αυτός που κάνει ηλιθιωδώς αναπάντητες αυτή τη στιγμή που γράφω να σταματήσει] καθώς και αυτά που θα γεννήσουμε. Αγοράστε καθρέφτες – Get a Mirror, αγγλιστί.

 

*

 

Ο Νίτσε το είπε πως όλες οι ανθρώπινες σχέσεις στηρίζονται στον πόθο για επικράτηση [και σίγουρα δεν το έχει πει μόνο αυτός]. Έχουμε γεμίσει άρχοντες και σε αυτό το σπίτι λοιπόν, το σπίτι της αγάπης, και δεν ξέρω τι πήγε στραβά. Η πολλή μήπως αγάπη; Εμείς πάντως κάτι είχαμε μάθει από αυτό το «γίνατε Λόρδοι εδώ μέσα», που έλεγε κάποτε η μαμά μου σε εμένα και στον αδερφό μου. Τότε γελούσαμε, σαν Λόρδοι προφανώς, αλλά τώρα ευτυχώς σοβαρέψαμε – βοήθησαν μερικά χαστούκια, όχι από τη μαμά, αλλά από τη ζωή. 

 

Τώρα καταλαβαίνω πως όλη η δυσαρμονία στη σχέση μου με τα κουκλάκια μου ξεκίνησε από το ότι έφερα στο σπίτι τις προάλλες έναν νέο φίλο, για την ώρα ανώνυμο, ένα νέο ακέφαλο [σημαδιακό] κουκλάκι που έφτιαξε η μαμά με τσόχα. Τελικά η ζήλια μπορεί να κλείσει όλων των ειδών τα σπίτια. Ελπίζω στον εκ γενετής ακέφαλό μου φίλο να με ξελασπώσει.

 

Γιατί δεν είμαι η Ντόλυ της Dolly City για να κατακρεουργώ ζωάκια και παιδάκια [είναι που δεν μου άρεσε το βιβλίο, παρότι μοιάζει με τις παρωδιακές ταινίες του Waters, που όταν είμαι καλά μού αρέσουν - αν μου αρέσει ένα βιβλίο γίνομαι και Αντεροβγάλτης, κανένα πρόβλημα]. Διαλέγω την άλλη οδό, της αγάπης -τη δική μου προσωπική αυτοκρατορία- και τραγουδώ στο ακέφαλό μου πλασματάκι:

 

«Come with me my love to the sea
The sea of love
I want to tell you how much I love you
I’m down here in a sea of love.

Do you remember the night we met?
That’s the night I knew you were my pet
I want to tell you how much I love you
I’m drowning in a sea of love.

Come with me my love to the sea
The sea of love
I want to tell you how much I love you
I’m down here in a sea of love…»

Κτλ κτλ κτλ.

Μήπως η αγάπη είναι η πιο νοσηρή επικράτηση;

Μπα… Δεν πρόκειται να προβληματιστώ άλλο με τα λεξικά.

Ακούστε καλύτερα το τραγούδι σε διασκευή και απόδοση Tom Waits:

http://www.youtube.com/watch?v=g7rD4f8Qahc

 

 

Καλό μήνα!

Καλή χρονιά, επίσης, για όσους ασχολούνται με την αστρολογία.  

Το αίνιγμα του χρόνου

 

Γυρνάω στο αγαπημένο μου σπίτι, το σπιτικό της μαμάς και του μπαμπά, και σαν μου περάσει η έξαρση του συνδρόμου της κόρης [περνάει άραγε αυτό;] με πιάνει η γνωστή μου μοναχική ιδιοτροπία [δεν θέλω και πολύ] «σουτ-μη-μου-μιλάτε-μολύβι-και-χαρτί-εδώ-και-τώρα-σκοτώνω-άνθρωπο» [πάντα ενδόμυχα, αλλά όπως και να το κάνουμε έχω Αυτό-Το-Ύφος]. Πρόκειται για καθαρή νεύρωση, τίποτα το σπουδαίο [εκτιμώ την άποψη του πεζογράφου και θεατρικού συγγραφέα Αντώνη Γεωργίου σε πρόσφατη συνέντευξη: «Δεν νομίζω πάντως ότι το να γράφεις είναι κάτι μεγάλο και σπουδαίο», συμφωνώ και επαυξάνω]. Αρχίζω λοιπόν να ξηλώνω σαν μανιακή όλα τα ντουλάπια, κάθε φορά από την αρχή -πάσχω από την προσωρινή μνήμη RAM ως υπερκινητικό μηχανάκι, με τη διαφορά ότι διαθέτω και χιούμορ-, για να βρω ένα πρόχειρο σημειωματάριο [ξεχνάω τα σημειωματάριά μου πέρα δώθε, εφόσον το να γράφεις δεν είναι τίποτα σπουδαίο αλλά μια νεύρωση, επίσης προσωρινή σαν τη μνήμη - τελικά το καθετί σε αυτή τη ζωή είναι προσωρινό, στο τέλος όλοι θα επιστρέψουμε στον αιώνιο ύπνο].

Η μαμά μού θυμίζει με ύφος [κάποια πράγματα είναι κληρονομικά] το «άγιο συρτάρι», κάτω από το παμπάλαιο ραδιόφωνο, όπου κρύβουμε τα επίσης παμπάλαια Τετράδια. Κυπριακά τετράδια με το περίφημο σύμβολο του αγρινού [της μασκότ της Κύπρου και είδους υπό εξαφάνιση - να αγαπάμε τα ζώα ως εαυτούς, είμαστε όλοι ζώα με περικεφαλαία, ουδέν μονιμότερον του επίσης προσωρινού] και με το περιλάλητο σύνθημα «Δεν ξεχνώ» [που μας έχει καταστρέψει, λέω να τροποποιήσουμε το σύνθημα γιατί, συν τοις άλλοις, μας έχει φάει η αρτηριοσκλήρωση και η μνησικακία - άντε να βρούμε λύση στο ζήτημα, νισάφι πια και έλεος].

Σε αυτά τα τετράδια λοιπόν βρήκα να γράψω τα απομνημονεύματά μου, λέω να θυσιαστώ για να εξαντλήσω παλιά και καμένα χαρτιά – τη μνήμη μου.

*

Μιλώντας για τα «Δεν ξεχνώ», πριν μια βδομάδα χάσαμε το θείο. Όταν υπάρχει ο θείος δεν υπάρχει ο θάνατος, λοιπόν, έτσι εφαρμόζεται η φιλοσοφία του εμπειριστή Επίκουρου [είναι και επίκαιρος τώρα με το νέο καθεστώς], σύμφωνα με την «Επιστολή προς Μενοικέα»: «Ένα τίποτα είναι για μας ο θάνατος. Γιατί, ό,τι αποσυντίθεται παύει να αισθάνεται. Κι ό,τι δεν αισθάνεται δεν μας αφορά». Εγώ παρα-αισθάνομαι, είμαι homo sentimentalis, και έχω κουραστεί από αυτή τη σοφιστεία περί όντος και μη-όντος. Υπάρχει και ο βιωμένος θάνατος, ο θάνατος των άλλων, ας μην είμαστε τόσο εγωκεντρικοί πια. Τι να πεις και τι να νιώσεις σε μια κηδεία [τι extreme παράσταση, τω όντι], όπου η άλλη μου θεία φώναζε πάνω στο φέρετρο «Χαιρετισμούς» και κόντεψα να λιποθυμήσω. Δεν μπορούσα να εμποδίσω τον εαυτό μου από το να φαντάζεται πιθανές συνομιλίες νεκρών [στον παράδεισο ή στην κόλαση; - αδιαφορώ] όπως στην «Αθανασία» του Μίλαν Κούντερα. Αλλά άλλο μυθοπλασία και άλλο πραγματικότητα – εύχομαι να έχει ήδη καταστεί σαφές πως ο στόχος αυτού του σχιζοειδούς blog είναι η υποστήριξη αυτής της ιδέας. 

Μιλώντας για τα «Δεν ξεχνώ» λοιπόν, σε ένα άλλο πατριωτικό επίπεδο [πατρίδα είναι η ζωή, όχι η γη], θυμάμαι τι είπαν για το ζήτημα του χρόνου τρεις αγαπημένοι μου άνθρωποι. Πρώτη η μαμά, με την ανακοίνωση του μαντάτου από τον μπαμπά – πόσο σιχαίνομαι τους προβλεπόμενους προλόγους, πρέπει να βρούμε πρόλογο στον πρόλογο κι εγώ πίσω στο κάθισμα άυπνη από το ταξίδι να μισοκοιμάμαι τον ανακοινωθέντα εφιάλτη: «Όταν ένας άνθρωπος χαμογελά, νομίζεις πως θα ζήσει αιώνια». Δεύτερος ο μπαμπάς [πάντα ο καημένος αναλαμβάνει το ρόλο του μάντη κακών]: «Όταν τον θάψουμε, θα επέλθει η γαλήνη, ο χρόνος θεραπεύει τα πάντα». Το ίδιο είχαμε πει και για τη γιαγιά και για ένα διάστημα πιστεύαμε πως το λευκό γατάκι που εμφανίστηκε στο σπίτι μας [ονόματι Μίλτος, ήταν ωστόσο θηλυκός - θα μιλήσω για το γάτο και το όνομά του μιαν άλλη φορά] αποτελούσε μετεμψύχωση [και μετενσάρκωση] της γιαγιάς Ευτυχίας – εντάξει, μερικές φορές γινόμαστε ολίγον τι παρανοϊκοί. Μόνο ο χρόνος, σωστά, «έχει ο καιρός γυρίσματα», είχα πει στον φίλο μου τον Μπάμπη μια φορά και μου απάντησε καταλλήλως – είναι ο άτιμος λάτρης των λογοπαιγνίων: «Έχει ο καιρός γυρίσματα, εμείς δεν έχουμε καιρό». Δεν έχει καθόλου άδικο. Γι’ αυτό κι εγώ κάθε πρωί σφουγγαρίζω το σπίτι [το έγραψα άλλωστε σε προηγούμενη ανάρτηση - «Πράγματα που κάνουμε... για να ξεπεράσουμε - ουχί να ξεχάσουμε»], για την ακρίβεια, ξεσκονίζω ραφάκια σαν άλλη Πουλχερία.

Συνοψίζοντας τις παραπάνω αντιλήψεις για το χρόνο, αλλάζοντας όμως τη σειρά, καταλήγω στο εξής modus vivendi, τη δική μου απάντηση στο αίνιγμα του χρόνου:

• Να πράττεις με την ιδέα ότι αύριο θα πεθάνεις [«κι έκαναν οίστρο της ζωής το φόβο του θανάτου», Ανδρέας Εμπειρίκος].
• Να εμπιστεύεσαι την επούλωση των πληγών στο χρόνο [πανδαμάτωρ χρόνος - δεν ξέρω ποιος το είπε, ας με διαφωτίσει κάποιος].
• Να χαμογελάς. Το χαμόγελο είναι το απόλυτο «ξόρκι στο θάνατο» [διαβάστε τα υπέροχα ποιητικά σφηνάκια στο «Ξόρκι στο θάνατο» του Patrick Dubost, εκδόσεις τυπωθήτω, 2005].