Συμβολικό δώρο, πυρηνικές φιλοδοξίες

Είναι κάποιες μέρες λοιπόν και γι’ αυτές απολογούμαι, το κεφάλι μου

βομβίζει σαν βατράχι, και απολογούμαι δεν, η μουσική

εντείνεται από τα μέσα, κάποιος είναι

αδίστακτος μηχανισμός

εκρηκτικός, εσύ

και τα πρόσωπα, τόσα ωραία πρόσωπα μα το θεό μου αδιάφορα,

δηλαδή σήμερα ούτε μια κουβέντα, μόνο η TV,

να σταυρώσω, ποιον να σταυρώσω,

δεν μπορώ τον δικό μου,

το χέρι πάντα

στο ακουστικό.            Τυφλό εκκρεμές,

κάτι σαν το ανείπωτο,

κάτι σαν υπομονή,

άγρια αναμονή – τα χαρτιά μου είναι όλα στον αέρα

και των ανθρώπων οι επιθυμίες σύννεφα στον ουρανό.

Καταιγίδες.

Καταιγίδες, μ’ ένα κουμπί επανεκκίνηση

(όλα εδώ λοιπόν παίζονται ανά χείρας)

Κι ένας χειμώνας είναι ένας χειμώνας, είναι απλώς χειμώνας.

 

Ίδιο μ’ αυτόν όμως  δεν

ξαναζήσαμε.

σφαίρα

 

τις έφαγα

τις σφαίρες μου

και δεν ήμουν

ούτε στρατιώτης ούτε φονιάς.

βέβαια τις νύχτες

με ξυπνούσε το σύννεφο

και σηκωνόμουν

και στεκόμουν

από τις γρίλιες δειλά πίσω.

το συρματόπλεγμα σκληρό,

το κόψιμο βαθύ

-όπως

πάντα

πυροβολούσα

το φεγγάρι-

το μικρό σου παιδί

μπερδευόταν κάθε μέρα

στα δάχτυλά μου

κι έσκαβα

φωνήεντα.

 

τις έφαγα κι εγώ

τις σφαίρες μου

και δεν ήμουν

μήτε πόρνη

μήτε άγια.

βέβαια με το στόμα

ορθάνοιχτο

αλυχτούσα αδέσποτη

γι’ αυτό το μανιτάρι στην κοιλιά μου

γι’ αυτή τη μανία, γι’ αυτή την έξαρση

γι’ αυτή τη γαμημένη οπτασία του εφικτού.

 

τώρα από σένα πλήρως χορτάτη

όλο κλοτσάω,

το εγώ μου όλο κλο‑

τσάω

πιο μέσα.

 

Μέρος του ποιήματος δημοσιεύτηκε στο Ημερολόγιο Ποίησης 2009, Κι εγώ θα σ’ αγαπάω κάθε μέρα, επιμέλεια Γιώργος Γιαννούσης, εκδόσεις Εμπειρία Εκδοτική, Αθήνα 2008.

Η φωτογραφία πάρθηκε από ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο της Mail Online (Daily Mail).

αυταπάτη

για τη μέρα ζω του φρενοκομείου.

αυτή τη γιορτή του κόσμου

όπου όλοι στα σπίτια θα κλειστούν.

οι γυναίκες θα κόβουν τα μαλλιά τους

οι άντρες με ματωμένες μύτες θα κλαίνε.

δεν θα υπάρχει ρεύμα και νερό,

στην αρχή θα είναι μόνο σκόνη και

μια καρδιά στροβοσκοπείου

να ρυθμίζει τους τόνους του φωτός.

το σκοτεινό δωμάτιο θα είναι η μέρα

που όλοι θα επαναστατούν εναντίον όλων

που όλοι θα επαναστατούν κατά της επανάστασης

και όλοι σίγουρα θα κλαίνε αλήθειες τρόμο τρέμοντας

και όλοι θα είναι ένα μάτι μες στα κοφτερά τους δόντια

και όλοι θα γίνουν μια τεράστια γλώσσα εκστομίζοντας

de rerum natura

de natura deorun

υπνωτισμένοι

και όλοι θα συσπώνται και όλοι θα τραντάζουν

μέχρι να τους βγει η ψυχή

και θα βγει Αυτή μανιακή

και θα είναι εκείνη η μέρα μια γιορτή

 

και κάθε μέρα θα ‘ναι μια γιορτή

και κάθε μέρα θα ‘ναι μια γιορτή

και κάθε μέρα είναι μια γιορτή.

 

Δημοσιεύτηκε (με κάποιες μικρο-αλλαγές εδώ) στο τρίγλωσσο (με κείμενα στα ελληνικά τούρκικα, αγγλικά) περιοδικό Cadences (A journal of literature and the arts in Cyprus), Vol. 4, Fall 2008.

Ένα ποίημα από τα παλιά

ελευθερία

παιδί παράξενο η μνήμη,

ορθώνει πύργους

οργώνει χωράφια

οχυρώνει πόλεις

πόσο παράξενα που μεγαλώνει.

χθες είχα μια μνήμη

σήμερα έχω δύο:

της μνήμης τη μνήμη.

 

(η κτίση της

την αναθρέφει)

 

κορίτσι παράξενο

η Μνήμη.

με ένα κάτοπτρο

τη μήτρα της

κοιτάει.

 

πόλη ανώνυμη.

πόλη απόρθητη.

Οι Γάμοι του Ουρανού και της Κόλασης

Bonnie and Clyde *

…Some day they’ll go down together;
They’ll bury them side by side;
To few it’ll be grief–
To the law a relief–
But it’s death for Bonnie and Clyde…

The Story of Bonnie and Clyde
by Bonnie Parker (1934)

 

ήμουν η κατάσκοπος σε εκείνο το σενάριο.

η κυρία των κυριών στα μαύρα 

το κορίτσι με τους γαλλικούς τρόπους

η μελαγχολική αυτόχειρας

όπως κοιτάει από ψηλά το παγωμένο νερό.

η σκιώδης σιωπή της σοφίας.

 

εσύ, ντυμένος στα κόκκινα,

μίλαγες για επανάσταση

προφέροντας φράσεις παράφορες όπως

«περιχαρής παράλογη πάγκαλή» μου

είμαι ένας «ευτυχισμένος ελεγκτής ελευθερίας»

«ας ληστέψουμε μαζί μια τράπεζα».

 

ήθελα πράγματι

από την προδοσία

προ των πυλών

να παραιτηθώ

και να γελάσω

λέγοντάς σου

«εντάξει, ποιητή»,

η σειρά μου:

η «λιλιπούτεια λογική λογόρροια»

«μανιώδη μεινεσμένε μάγε» μου

 

είναι ερωτεύσιμη

είναι επικίνδυνη

είναι εκτός ελέγχου

 

είσαι εκτός ελέγχου

είσαι επικίνδυνος

είσαι ερωτεύσιμος

 

ήθελα να φωνάξω

«είμαι ένοχη!»

 

“The Ballad of Bonnie & Clyde” by Georgie Fame, 1967

* αφιέρωση

“A Place Called Home”

Σκύβουμε στο πάτωμα, τα πρόσωπά μας κοιτάμε στο καλογυαλισμένο πλακάκι. Τεντώνουμε τα χέρια ο ένας προς τον άλλον παραμένοντας σκυφτοί, ωσότου τα δάχτυλά μας πλεχτούν, ενωθούν και διαιρεθούν, και γίνουν από τέσσερα τα χέρια δυο. Και όπως πιανόμαστε σφιχτά, ισορροπούμε στο κενό και κοιταζόμαστε στα μάτια. Ισορροπούμε στο κενό σαν είμαστε δυο. Μέσ’ απ’ τα γυαλιά σου βλέπω δάκρυα, δεν είναι λες «δάκρυα», σου λέω είναι δάκρυα, και σου σκουπίζω τα γυαλιά με τη γλώσσα μου και σου χαρίζω τη γλώσσα μου.

[Μπορεί να μην είναι δάκρυα, σίγουρα είναι βροχή.] 

Σου γυαλίζω τα γυαλιά με τις βλεφαρίδες και σε κοιτώ από αυτή την παραμορφωτική απόσταση. Σε κοιτώ σαν παιδί. Σε κοιτώ όπως ατενίζει κανείς για πρώτη φορά τον κόσμο και περιμένω. Να πεις τις λέξεις που πρέπει να λένε οι άνθρωποι τέτοιες στιγμές, μα εσύ δεν μιλάς.

[Επιμένεις να με κοιτάς απ' την ίδια απόσταση.]

Εξασκούμαστε στη σιωπή και ισορροπούμε στο κενό σαν δυο συγκοινωνούντα δοχεία άμμου. Στο παιχνίδι αυτό, όποιος γελάσει πρώτος χάνει. Επιμένεις να με κοιτάς και τα χείλια μου σκάνε νευρικά στον ουρανό σαν μπαλόνι.

[Το να χάνεις είναι μια υπόθεση βλέμματος.]

Γελώ δυο φορές. Άρα χάνουμε και οι δυο.

[Αν είναι να χανόμαστε ας χανόμαστε μαζί.]

Σκύβουμε ξανά στο πάτωμα. Κοιτάμε τα πρόσωπά μας στο λευκό πλακάκι. Είναι το χαμογελαστό μας πλακάκι, σπάει πάντα εύκολα και γίνεται γέλιο, ένα εξαίσιο ηχηρό πυροτέχνημα, εκτινασσόμαστε στον μοβ ουρανό, ενόσω τα δάχτυλά μας, ταγμένα νάναι κολλημένα μαζί, μας κάνουν σύνολο δέκα δάχτυλα. Μας κάνουν δυο, χέρια δυο. Θες να είσαι το αριστερό, γίνομαι το δεξί, έπειτα αλλάζουμε θέσεις και οπτική. Και εξασκούμαστε στη σιωπή.

[Το να δίνεσαι είναι απ' το να δίνεις ανώτερο.]

Αναποδογυριζόμαστε σαν κλεψύδρα. Από πάνω είσαι εσύ. Ώς απάνω με γεμίζεις με άμμο.

[Να επαναλαμβάνω, θέλεις να ορκιστώ, την προσευχή σου - ή το σύνθημά σου, ή τον ψυχαναγκασμό σου, ή τις πιστευτές σου λέξεις;]

Κινούμαι στο βάρος σου.

[Υπόσχομαι μόνο να λέω κάτι που δεν πρόκειται να πω.]

Εκτός κι αν είναι αλήθεια.

[Αυτή η σημαία που υψώνω.]

Σου πλένω τα γυαλιά και σου χαρίζω τη γλώσσα μου.

[Όταν γράφεις αυτό γίνεται.]

Όταν η μνήμη…

τα βασικά χρώματα

 έγραψα πάνω σ’ ένα χλωρό φύλλο

«αγαπώ»

τα γράμματα μικρά, σαν τη λέξη.

κι έγραψα «θα ζήσω»

δίχως όμως να ορίσω το πότε

-το μέλλον είναι ένας άγνωστος αντίπαλος-

κι έγραψα «μαμά»

ίδιο μ’ αυτό στην κλινική που φώναζα

-κανείς-

κι έγραψα «φοβάμαι»

όπως φοβόμουν τον πατέρα, το γιατρό και τον ψάλτη,

έγραψα μετά «ανασαίνω»

στην αγκαλιά σου σαν με περιτύλιξες μωρό μικρό

κι έγραψα «πονάω!», «πονάω!», «πονάω!»

γιατί γέννησα και ανάθρεψα τρεις υποσχέσεις

κι έγραψα «ψέματα!»

η αγκαλιά σου έγινε μια ημισέληνος

-έμεινα κορμί μισό-

κι έγραψα «εγκατάλειψη»,

ένας ουρανός μαβής που μελετώ

κι έγραψα «ζωγραφίζω»

με τις μπογιές της θλίψης μου

τις εμπνεύσεις της μνήμης μου

το χώμα μαύρο έβαψα που κολυμπώ

το πρόσωπο, το στήθος, την κοιλιά,

-γιατί όλα τα χρώματα ήταν δικά σου-

κι άγγιξα τα σημάδια μου κι έκλαψα

ένας ωκεανός έγινα κι άρχισα,

άρχισα να γελώ.

 

Το ποίημα “τα βασικά χρώματα” πρωτοδημοσιεύτηκε στο blog βακχικόν, δεξί κλικ στο Ποιήματα 1.

Η εικόνα είναι τμήμα σκίτσου τού Milan Kundera σε μία από τις εκδοχές εξωφύλλων τού βιβλίου του ”The Book of Laughter and Forgetting”.

Doll house

η καινούργια κούκλα

ερωτοπλανταγμένη η χρονιά όλη,

μια κοινή κούκλα με χαλασμένα τα κουμπιά.

το κουμπί για το γέλιο ξεκόλλησε

το κουμπί για το κλάμα κόλλησε

η ίδια βελόνα κάθε μήνα

η ίδια ιστορία κάθε μέρα

με αυτό το πάνινο παλιόρουχο ολούθε

γυροφέρνει φόρεμα – απένταρη.

* 

τα μάτια της έχουν φτάσει ώς στο πάτωμα

τα μάγουλά της έχουν ρουφηκτεί

κι εσύ τη λες άρρωστη, αγαπητέ, και αχάριστη

καθώς το χέρι της σηκώνει να σου σφαλίσει το στόμα.

να σου πειράξει τη γλώσσα με τα δυο της χέρια

δεν μπορεί: ήσουν ο πλάστης της.

* 

θυμάται ποιος ήσουν, δεν ξέρει ποιος έγινες.

το μάγουλό σου πάγωσε, της φαίνεσαι χλομός,

ένας πλάνης νεκρός των ξεραμένων κήπων.

κι έπειτα της λες, «ζήσε, ζήσε εσύ, τι είναι ο θάνατος;»

ζήσε, σου λέει ο νεκρός.

* 

κι εγώ λέω, γράφε, γράφε

«γλυκιά μήτρα μου»,

«γλυκιά πλαστική μήτρα μου»

για τον άντρα που σου πήρε τα εντόσθια

-τα περίφημα όργανα που φώναζαν υπάρχω-

για τον άντρα που σου δάγκωσε τη γλώσσα

-το υπέροχο εκείνο εργαλείο που έλεγε φιλώ-

για τον άντρα που σου έβγαλε

την μπλούζα,

τη φούστα,

τα εσώρουχα

-τα μαύρα εσώρουχα-

αλλάζοντάς σου όλα τα κουμπιά

για τον άντρα εκείνο που σε έπλασε κούκλα

για να σε κάνει

συνηθισμένη,

ελαττωματική

κούκλα.

* 

«κούκλα» γράφε!

κούκλα, ησύχασε.

κούκλα, είσαι γυμνή.

* 

φοράω μόνο τα τακούνια.

μα μες σ’ αυτή την αμφίεση

μπορώ να φιδοσέρνομαι

σάμπως δέρμα.

[Εδώ, με κάποιες τροποιήσεις, στο blog βακχικόν η προδημοσίευση, κλικ δεξιά στα Ποιήματα 2] 

από τον μεγάλο κηπουρό

τόκος 

 

λυπημένο μακιγιάζ παραπατάει στον καθρέφτη μου.
αλήτες, ξεβγαλμένα χρώματα από τούφες μαλλιών.
η επέκταση του μαύρου γίνεσαι το φευγαλέο βήμα
από δέρμα σε νεροχύτη γλίστρησες — βρόμικο νερό.

ξεγεννάω άλλο ένα όνειρο, μορφή Εφιάλτη,
και ράβω τα ίχνη σου έκτακτα σ’ ένα στομάχι κενό.
πώς μ’ αδειάζει ο πόνος στο πάτωμα;
είναι σαν να ’χω φύγει.

ποτέ το πρόσωπό μου δεν θα μείνει καθαρό.

συγγνώμη

 

 

 

 

 

απορώ αν επέστρεψες με τόσο χιόνι, είπες συγγνώμη, είπα το άκουσα, είπες ξανά συγγνώμη, είπα το αναίρεσα, πάντα θα αρνούμαι τη συγγνώμη σου γιατί είναι συγγνώμη και μου φτάνει η λέξη, συγγνώμη εγώ δεν είπα μάλλον [ήτανε χρόνια άγρια, ήτανε χρόνια αδέσποτα], χθες μόλις σου εξήγησα δεν ήταν το μέτρο της αγάπης μου η σιωπή αλλά το μέτρο της συγγνώμης μου, αλλά συγγνώμη δεν θυμάμαι να είπα, κι ήρθανε χρόνια ανύπαρκτα δίχως συγγνώμη, είπες είσαι καλύτερη από μια συγγνώμη, είπα δεν ξέρω, θέλω να γίνω η συγγνώμη, είπες, μην ανησυχείς, πάντα την ψυχή σου την έστρωνες, είπα, ναι, ίσως για σένα να ήμουν το χιόνι, γιατί όλα τα σκέπασα και άργησα να πω συγγνώμη, είπες το άκουσα, είπες το αναίρεσα, είπες τώρα όλα έστρωσαν, είπα παντού υπάρχει πάντα χιόνι, απορώ αν εσύ επέστρεψες με τόσο χιόνι, γιατί σαν επιστρέψω εγώ δεν θέλω, δεν θα υπάρξει άλλο χιόνι  

Barefoot

 

 

 

 

Για τον φίλο-blogger,  που μου δημιουργεί “μεταφυσικές” αγωνίες εν ώρα αγχώδους εργασίας καθώς εντοπίζει δύο ξυπόλυτες γυναίκες μέσα μου, με αφορμή το ποίημα “Barefoot” της Anne Sexton.  

Το ποίημα που ζήτησε:

  

l’  opera aperta

μπερδεμένες περιπτώσεις οι λέξεις μου.

έχουν μια εμμονή να σκάβουν σε εντόσθια

και μετά, σαν να ‘χουνε δει κανένα φάντασμα,

τρομάζουν απ’ τα πράγματα οι λέξεις,

μοιάζει με άρρωστο παραμύθι όπου

στον τρόμο της όρασης η ψυχή είναι πάντα αθώα,

κυκλοφορώ ξυπόλυτη στο στιβαρό σου μπράτσο

δρασκελώντας αρτηρίες:

κοκκινίζω εύκολα δίχως συνέπειες.

* 

απ’ τους χάρτες μαθαίνω τον τρόπο να συγχωρώ.

μοιάζει με άλμα προς το μέλλον,

αδιαφορία για το μέλλον μάλλον

η υπερβολή της αθωότητας.

* 

προχωρώντας -σαν κι

εσένα- κλέβω

κάτι.

μοιράζομαι.

——————————————————- 

μέγας κηπουρός, σ. 31

τα παιδία παίζει

 

the wedding dress

by paul delvaux 

  

θα μου λες παραμύθια

θα προσθέτω πρόσωπα

θα μου λες αστεία

θα αλλάζω το φινάλε

θα μιλάς σανσκριτικά

θα χτυπάω το τύμπανο

θα μου δίνεις τον τυμπανιστή σου

θα σου αλλάζω το ρυθμό

θα μου λες να κάτσω φρόνιμα

θα σου λέω να με κυνηγήσεις

θα μου λες «δεν είμαι κυνηγός!»

θα σου λέω «μα είμαι το θήραμα!»

θα μου λες «τότε, το χέρι δώσε μου»

θα σου λέω «μόνο αν με τη ζωή σου κάνεις κάτι».

* 

«εντάξει», θα μου λες, «να παντρευτούμε στα εξήντα»

θα σου λέω «όμως ο γάμος έχει υποχρεώσεις»

θα λες «το κάπνισμα λοιπόν θα κόψω…»

«ωραία!», θα λέω, «ίσως τότε γεννήσω το παιδί μου»

θα μου λες, «κορίτσι μου, παιδιά είμαστε εμείς!»

θα σου λέω, «αγόρι μου, εγώ μεγάλωσα, δεν παίζω άλλο!»

«καλά», θα λες

«καλά», θα λέω.

απλώς διαφωνούμε.

* 

μα ας το πάρουμε απ’ την αρχή!

φτου σου!

  

απ’ την αρχή!