Ετικέτες

,

Το blog αυτό επιλέγει την οργιώδη εκδίκηση των συναισθημάτων… 

 έναντι της ασφαλούς απάθειας του σύγχρονου ανθρώπου.

Έγραψε ο Μίλτος Σαχτούρης λοιπόν: 

«Έζησα κοντά στους ζωντανούς ανθρώπους
κι αγάπησα τους ζωντανούς ανθρώπους
όμως η καρδιά μου ήταν πιο κοντά
στους άγριους με τα φτερά
στους μεγάλους απεριόριστους τρελούς
κι ακόμα στους θαυμάσια πεθαμένους»

                                                    [Έζησα κοντά]

*

 Ο Ρώμος Φιλύρας όμως είχε ζήσει πολύ πιο κοντά:

 filiras.jpg  

«Πουθενά αλλού το αίσθημα της ερημίας, της απομονώσεως, δεν είνε τόσο οδυνηρόν καταθλιπτικόν, όσο εις ένα άσυλο παραφρόνων. Ό,τι χαρακτηρίζει την τρέλλα είνε ένας απόλυτος και αθώος εγωισμός που αιχμαλωτίζει αδιέξοδα την ψυχήν μέσα εις τον ίλιγγον των υποκειμενικών παραισθήσεών της.
[…]
Καθένας είνε μια κολασμένη σκιά καταδικασμένη να γυρίζη άσκοπα και αδιάκοπα σ’ ένα είδος ιλιγγιώδους στροβιλισμού, γύρω από τον εγωκεντρικό άξονά της. Καθένας, κλεισμένος στον εαυτόν του. Ο τρελλός δεν ξέρει, δεν ακούει, δεν βλέπει, παρά μόνο τον εαυτόν του, αντικατοπτρισμένο σε εφιαλτικά και τερατόσχημα φάσματα μέσ’ στο μεγεθυντικό ραϊσμένο καθρέφτη της πυρακτωμένης από την νευρικήν υπερέντασιν φαντασίας του.
[…]
Ο μεγαλομανής περιφέρεται θριαμβευτικά και αγέρωχα, μέσα στα ράκη του που είνε γι’ αυτόν οι πτυχές της φανταστικής καισαρικής του πορφύρας, ο έκφυλος, και την ώραν ακόμη που του ματώνουν την σάρκα τα λουριά του ζουρλομανδύα, εντρυφά αμέριμνα και μακάρια στο όργιο των ηδονοχαρών οραμάτων του, ο ρητομανής αγορεύει με στόμφον και αυταρέσκειαν αποτεινόμενος στο… κενόν, και οι τραγικοί παραισθητικοί δεν έχουν παρά να ανοιγοκλείσουν τα χέρια τους στον αέρα διά να περιπτυχθούν τας χιμαίρας των».

Ρώμος Φιλύρας, Η ζωή μου εις το Δρομοκαΐτειον και άλλα αυτοβιογραφικά, φιλολογική επιμέλεια-πρόλογος-επιλεγόμενα Γιάννης Παπακώστας, εκδόσεις Καστανιώτη 2007.