Ετικέτες

,

Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως, στον πόθο του ύπνου, σάμπως έφηβες που λαχταρούν να δώσουν το χεράκι στις λέξεις -αλλά και στο θάνατο- παρά και προτού να μεγαλώσουν… Άυπνη για μέρες -είναι αστείες κάποιες αφορμήσεις, κάτι αντίστοιχο είχα πάθει και με το Ουρλιαχτό– θυμήθηκα το παρακάτω ποίημα, ποιας άλλης, της Κικής Δημουλά:

Ακατάλληλο για παιδιά

sleep.jpg

Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά

έλα πάρε και μένα

 

βέβαια παιδί δεν είμαι

 

άλλο ζήτημα τώρα

 

αν όλο ζητώ

όλο θέλω

όλο ρωτώ το ακατανόητο

γιατί

 

γιατί δεν είναι θάλασσα η ξηρά

γιατί δεν είναι τρυφερή η ξηρασία

γιατί όταν προσθέτω

λίγο πιο έντονο κόκκινο στο κόκκινο

το κέρδος μου ξεβάφει

 

σαν παιδί τσιρίζω

το θέλω το θέλω

είναι δικό μου

 

αλλά παιδί δεν είμαι

 

άλλο ζήτημα τώρα

αν τη νύχτα κλαίω

και σα να είμαι παιδί που

ακόμα δε μιλά

δεν ξέρω να αρθρώσω αν πονάω

ή αν απορώ

 

ναι παιδί δεν είμαι

 

άλλο θέμα αν

όταν μου φωνάζουν

μη εκεί, μη, κάνει τζιζ

 

εγώ όλο εκεί βάζω το χεράκι μου

είμαι περίεργη να καεί το χεράκι μου

 

κι επειδή αυτό το αναφαίρετα

δικό μου λάθος

 

ποτέ του δε θα μεγαλώσει

 

γι’ αυτό λέω χεράκι μου αντί χέρι.

Advertisements