Ετικέτες

,

things-that-you-love.jpg

Επειδή ο γάτος μου ο Μίλτος αλλά και ο φίλος μου ο Μίλτος λείπουν καιρό τώρα [το έχει το όνομα μάλλον, δεν θα ονομάσω το παιδί μου Μίλτο ο θεός να κατεβεί], ο δε Μίλτος Σαχτούρης έφυγε προ πολλού «ισοφαρίζοντάς» μας και ποιητικά, έκανα μια σύσκεψη στο σπίτι με τα κουκλάκια μου για να τους ανακοινώσω πως αποδώ και μπρος οι αϋπνίες τέλος, βγαίνουμε βόλτα στον ήλιο, είμαστε χαρούμενοι και παίρνουμε τη ζωή μας αποκεί που την είχαμε αφήσει.

Εγώ καλά το αποφάσισα, απρόθυμους βρίσκω τους υπόλοιπους. Η Μάγια το κουνέλι λέει: «Εγώ δεν το κουνάω με τίποτα γιατί είμαι βασίλισσα και έχω το θρόνο μου και κανείς δεν πρόκειται να μου τον πάρει! Μ!», ο Μος Μος ο σκύλος [Moshi Moshi, για την ακρίβεια, που σημαίνει «Γεια σου», στην ελληνική αργκώ «Άντε γεια»] επιμένει πως θα βλέπουμε ντιβιντί και την άνοιξη και αράζει το τριχωτό του σώμα πεισματικά πάνω στο ντιβιντί πλέιερ σαν άλλος ένας άρχοντας. Ο Πόκι ο ιπποπόταμος χασμουριέται και λέει πως θα πάει για ύπνο – από τότε που του δόθηκε η χάρη να κοιμάται στο κρεβάτι μου δεν μου αδειάζει τη γωνία. Λόγω των δικών μου αϋπνιών, του προσάπτω, πέρα από chronic fatigue, και αναπηρία αδιαφορίας. Ο δε Πόρκι το γουρουνάκι, ε, το έχει το είδος τουλάχιστον, δεν ήρθε καν στη συνεδρίαση, και ως κλασικό γουρούνι δεν στέλνει έστω ένα sms να το γνωρίζουμε από πριν να κανονίσουμε την πορεία μας.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, συνειδητοποιώ πως οι κατοικίδιοί μου φίλοι με προδίδουν [δεν λέω για τους άλλους, γιατί είναι άψογοι] και σκέφτομαι να τους καθαιρέσω από την ανάρτηση «Πράγματα που κάνεις…» γιατί τόσο καιρό μόνη μου ξαγρυπνώ, μόνη μου ρωτώ, μόνη μου απαντώ – ναι, έχει δίκιο ο Κ.Κ. Μοίρης ως προς τον αυτοερωτισμό τού βλόγιν, αν και για κάποιο λόγο όλοι φαίνεται να συνεχίζουμε αυτό το εθιστικό παιχνίδι. Εγώ το λέω πιο χοντροκομμένα, βέβαια, ονομάζω τα blogs όπως και την ποίηση, όταν το παρακάνουμε, «Άγιους Αυνάν» -δεν θα το είχα αναφέρει αν δεν με κάλυπτε το ίδιο το ύφος τού exwtico που μου επιτρέπει να είμαι διπολική- εφόσον τα κουκλάκια μου με προδίδουν και αναγκάζομαι να παριστάνω συχνά πυκνά δύο ανθρώπους [από αυτούς που φοράνε προσωπεία].

Μια που μίλησα για δυάδα, έρευνες αποκαλύπτουν πως σε λίγο καιρό οι γυναίκες θα μπορούν να κάνουν μόνες τους παιδιά. Επικρατεί φόβος και πανικός γιατί αυτό σημαίνει πως η έχθρα ανάμεσα στα φύλα συνεχίζεται αλλόκοτα [όπως το να παίζεις τένις σε στυλ τηλεδιάσκεψης]. Αλλά κάνουμε λες και το ζήτημα ήταν ποτέ το σπερματοζωάριο [και όχι το σπερματοζωνάριο] ή το ωάριο [και όχι το ωράριο]. Ας φροντίσουμε το μέσα παιδί μας που πάσχει από τερατομορφία πρώτα και μετά τα άλλα παιδιά της γειτονιάς που μας πειράζουνε [αυτός που κάνει ηλιθιωδώς αναπάντητες αυτή τη στιγμή που γράφω να σταματήσει] καθώς και αυτά που θα γεννήσουμε. Αγοράστε καθρέφτες – Get a Mirror, αγγλιστί.

*

Ο Νίτσε το είπε πως όλες οι ανθρώπινες σχέσεις στηρίζονται στον πόθο για επικράτηση [και σίγουρα δεν το έχει πει μόνο αυτός]. Έχουμε γεμίσει άρχοντες και σε αυτό το σπίτι λοιπόν, το σπίτι της αγάπης, και δεν ξέρω τι πήγε στραβά. Η πολλή μήπως αγάπη; Εμείς πάντως κάτι είχαμε μάθει από αυτό το «γίνατε Λόρδοι εδώ μέσα», που έλεγε κάποτε η μαμά μου σε εμένα και στον αδερφό μου. Τότε γελούσαμε, σαν Λόρδοι προφανώς, αλλά τώρα ευτυχώς σοβαρέψαμε – βοήθησαν μερικά χαστούκια, όχι από τη μαμά, αλλά από τη ζωή. 

Τώρα καταλαβαίνω πως όλη η δυσαρμονία στη σχέση μου με τα κουκλάκια μου ξεκίνησε από το ότι έφερα στο σπίτι τις προάλλες έναν νέο φίλο, για την ώρα ανώνυμο, ένα νέο ακέφαλο [σημαδιακό] κουκλάκι που έφτιαξε η μαμά με τσόχα. Τελικά η ζήλια μπορεί να κλείσει όλων των ειδών τα σπίτια. Ελπίζω στον εκ γενετής ακέφαλό μου φίλο να με ξελασπώσει.

Γιατί δεν είμαι η Ντόλυ της Dolly City για να κατακρεουργώ ζωάκια και παιδάκια [είναι που δεν μου άρεσε το βιβλίο, παρότι μοιάζει με τις παρωδιακές ταινίες του Waters, που όταν είμαι καλά μού αρέσουν – αν μου αρέσει ένα βιβλίο γίνομαι και Αντεροβγάλτης, κανένα πρόβλημα]. Διαλέγω την άλλη οδό, της αγάπης -τη δική μου προσωπική αυτοκρατορία- και τραγουδώ στο ακέφαλό μου πλασματάκι:

«Come with me my love to the sea
The sea of love
I want to tell you how much I love you
I’m down here in a sea of love.

 

Do you remember the night we met?
That’s the night I knew you were my pet
I want to tell you how much I love you
I’m drowning in a sea of love.

 

Come with me my love to the sea
The sea of love
I want to tell you how much I love you
I’m down here in a sea of love…»

 

Κτλ κτλ κτλ.

Μήπως η αγάπη είναι η πιο νοσηρή επικράτηση;

Μπα… Δεν πρόκειται να προβληματιστώ άλλο με τα λεξικά.

Ακούστε καλύτερα το τραγούδι σε διασκευή και απόδοση Tom Waits:

http://www.youtube.com/watch?v=g7rD4f8Qahc

Καλό μήνα!

Καλή χρονιά, επίσης, για όσους ασχολούνται με την αστρολογία.  

Advertisements