Ετικέτες

,

Μετα-ψηφιακές απιστίες

 betty_boop_skeleton.jpg

Ένας άνθρωπος έχει περίπου δέκα λεπτά την ημέρα για να κοιταχτεί στον καθρέφτη. Όταν φτάσει η περιβόητη ώρα, κοιτάζεται, σκέφτεται, μιλάει μια γλώσσα παράξενη και μετά καταλήγει στον καθαγιασμό του προσώπου του: «και αμαρτίαν ουκ έχω». Δεν έχει αμαρτήσει, εφόσον το λέει φυσικά και το πιστεύει, δε θέλει και αποδείξεις, κανείς δεν αμαρτάνει στην ουσία, αν το καλοσκεφτείς, με την έννοια τουλάχιστον ενός προπατορικού αμαρτήματος που ανήκει στις μετα-τύψεις του χριστιανισμού. Όχι δεν αμαρτάνεις γιατί, ούτως ή άλλως, ως πιστός ορθόδοξος θα μετα-λάβεις (και θα καθαρθείς). Το θέμα είναι η κάθαρση.

Ο κόσμος λένε πως άρχισε να «χαλάει» μετά την αμαρτία των πρωτοπλάστων. Είπαν πως χάλασε ο κόσμος για ένα μήλο και πως, μετά, «καθάρισε» ο Θεός και το μήλο και τους φταίχτες. Και τα τέκνα παιδεύουσιν. Η φήμη αυτή έχει πλέον διασπαρθεί, χάλασε ο κόσμος για ένα μήλο, «εντάξει», με ρωτάει ένα παιδάκι, «δηλαδή το να τρως μήλα είναι αμαρτία;» «Δεν είναι αμαρτία, καλό μου, να τρως μήλα, ποιος σου είπε τέτοια πράγματα: ‘‘Τα πάντα πλην κρέας εν αίματι ψυχής ου φάγεσθε’’». Ένα μήλο την ημέρα όμως τα κάνει όλα πέρα, τόσο το γιατρό (γιατί εκτονώνεις και τις όποιες επιθυμίες σου) όσο και αυτόν στον οποίο έχεις ορκιστεί αιώνια πίστη. Όλα πέρα.

Η Εύα και ο Αδάμ ήταν δύο στον αριθμό, τρίτος δεν υπήρχε, εξ όσων μας είπανε. Αλλά ήταν και ο Θεός στη μέση, άρα πρόκειται για μεταφυσική απιστία. Τώρα έχουν αλλάξει οι εποχές, μετα-λαμβάνεις και καθαίρεσαι και καθαρίζεις. Το ζητούμενο είναι κατά πόσο χωράει στους δύο τρίτος. Χωράει; Αμ δε; Και καλοχωράει. Η επιθυμία για το μήλο έφερε στην πορεία κι άλλους Αδάμ και Εύες στο εγκόσμιο προσκήνιο, γίνανε πολλοί για να κάνουνε παρέα, πλήθυναν και τα μήλα, αποκτήθηκε και ποικιλία και τώρα δε νιώθει κανείς μόνος μα ούτε και βαριέται. «Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε».

Υπολογίζω πως θα υπήρχε μια καλή εποχή κατά την οποία για να φτάσεις στο σημείο να φας το μήλο του αλλουνού θα έπρεπε να είχες κάποιο σοβαρό λόγο. Να είχες βρει Τον Έρωτα, την απόλυτη αγάπη. Τώρα το μήλο του αλλουνού τρώγεται και ευχαρίστως και χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Μάλιστα, όσο περισσότερα μήλα τόσο το καλύτερο. Έχει γίνει και το μήλο ένας αριθμός. Έχει, δηλαδή, και το μήλο τα κακά του. Αλλά δε φταίει το μήλο, «δεν είπαμε πως το μήλο δε φταίει, καλό μου, αυτό να το θυμάσαι, δεν είναι αμαρτία να τρως μήλα». Η φύση έχει προνοήσει γι’ αυτό: επειδή δε χωράνε στη ζωή μας και στον οργανισμό μας τόσα μήλα, μετά τα αφοδεύουμε. Φυσικές λειτουργίες. Delete.

Πολλά μήλα προκαλούν πολλές αφοδεύσεις. Και μπορεί να μην τα κρατάς τα μήλα γιατί δεν έχεις και πολλή εμπιστοσύνη στον ανθρώπινο παράγοντα -κάτι σαν το ερώτημα κατά πόσο έφταιγε ο Αδάμ ή η Εύα-, αλλά έχει εφευρεθεί ήδη μία «Trust Digital» για να σβήνει όχι μόνο τα μήλα αλλά και τα ίχνη της βρώσης τους. Πριν από έξι χρόνια στην Αμερική, η εν λόγω εταιρεία προστασίας και ασφάλειας του λογισμικού, εφόσον ανακάλυψε πρώτα πως τα sms – text messages – μηνύματα [τα κάποτε ερωτικά ραβασάκια] που νομίζαμε ως ανεπιστρεπτί σβησμένα από τα κινητά μας μπορούσαν να αναγνωσθούν από τρίτους ανεπιθύμητους, ανακάλυψε και τον τρόπο να τα εξουδετερώνει. Για λόγους ασφάλειας: μηνύματα με αποδείξεις εξωσυζυγικών σχέσεων ίσον κίνδυνος-θάνατος για τα νοικοκυριά. Αλλά τώρα που μπορεί να σβήσει τα ίχνη, «Άγγελος Εξολοθρευτής» η «Trust Digital», δεν υπάρχουν αποδείξεις και έτσι ούτε και μήλα υπάρχουν, τα φάγανε, δηλαδή μετα-λαμβάνουμε και καθαρίζουμε. Διασφαλίζεται έτσι η πίστη στην απουσία τεκμηρίων, και ακολούθως διασώζεται η πίστη στις ανθρώπινες σχέσεις. Ωραία και καλά όλα: μετα-ψηφιακή απιστία ίσον καθόλου απιστία.

Δέκα λεπτά για να κοιτάξω τον εαυτό μου στον καθρέφτη, «είπα και ελάλησα, Αίγαγρε, και αμαρτίαν ουκ έχω».

Το παραπάνω κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό (δε)κατα, στο αφιέρωμα «Απιστίες», τεύχος 7
Advertisements