Ετικέτες

, ,

Όταν δεν έχουμε τι να κάνουμε, όταν μας έχουν φάει οι κακές σκέψεις και η μελαγχολία, διαβάζουμε Ηλία Πετρόπουλο, γελάμε ομαδικώς στο σπίτι, ή ακόμη και στο τηλέφωνο [γιατί ζούμε στην Αθήνα και τα σπίτια είναι μέρες που αδειάζουν]. Όταν δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, όταν μας έχει φάει ένα μικρό μα πάντα μεγάλο μαράζι, διαβάζουμε Ηλία Πετρόπουλο. Όπως έγραψε ο ίδιος: «γιατί στη Λογοτεχνία το δάκρι βγαίνει εύκολα / και γιατί το χαμόγελο του αναγνώστη είναι ακριβό / και γιατί μου αρέσει να γελάνε όσοι με διαβάζουν. / Άλλωστε, θέλω κι εγώ να γελάσω».

Ηλiας Πετρoπουλος, Μετά, εκδoσεις Νεφeλη, 2004

petropoulos.jpg

Όλα τα δικά σου τα ξέρω.
Πώς κοιτάς όταν λες ψέματα.
Πώς κόβεις το κρέας με το μαχαίρι.
Πώς ακριβώς μυρίζει η επιδερμίδα σου.
Ακουμπώ το κεφάλι στην κοιλιά σου
και τα έντερά σου γουργουρίζουν.
Την Γυναίκα την αγαπάς στο σύνολό της,
ή καθόλου.

*

Έρχεσαι πάντα
μαζί με το μουνί σου.

*

Ο σημερινός ερωτισμός
της φαίνεται κοινότυπος.
Εξίσου μπανάλ είναι ο Παρθενών.

*

Μουνί, εσύ, σκοτεινό,
Μουνί κλειστό, Μουνί σιωπηλό,
Μουνί που δεν μου χαμογελάς πια,
Μουνί στεγνό και Μουνί θυμωμένο,
κάνω υπομονή, δείχνω επιμονή,
περιμένοντας να ραγίσεις άλλη μια φορά
και να ξαναγίνεις το Μουνί που ξέρω
— το Μουνί της Συμφιλίωσης
με τον εαυτό μου.

Υπέρ των γυναικών, για τη μέρα που έρχεται – και καλό τριήμερο!

Advertisements