Ετικέτες

,

Είναι εκπληκτικό το πώς μπορεί μια συγγραφέας μέσα σε λίγες σελίδες να εκφράσει τόσο μεγάλα συναισθήματα, φωτίζοντας τις ξεχασμένες μα απεριόριστες δυνατότητες της ανθρώπινης κατανόησης. Στη Συγχώρεση παρουσιάζεται ο τρόπος με τον οποίο η ενσυναίσθηση -άραγε χάρισμα ή κατάκτηση;- μπορεί να ανατρέψει τις παραδεδομένες κοινωνικές αντιλήψεις, να καταστείλει την αναγκαιότητα ιδίων ενστίκτων και παθών και να ανοίξει έναν ουσιαστικό διάλογο με και για την ανθρωπιά. Παραθέτω μερικές από τις αράδες που είχα υπογραμμίσει πριν από 2 περίπου χρόνια, με τη βεβαιότητα πως τις ίδιες [ή και περισσότερες] θα υπογράμμιζα αν πρωτοδιάβαζα αυτό το συγκλονιστικό αφήγημα τώρα.

syghoresi.jpg

Σώτη Τριανταφύλλου, Συγχώρεση, εκδόσεις Πατάκη, Μάρτιος 2005

Γιατί δεν βάφουν τις φυλακές σαν τα νηπιαγωγεία, με γλυκά χρώματα και σχέδια να ηρεμούν οι ψυχές; Γιατί πρέπει να είναι όλα τόσο εφιαλτικά; Οι κακούργοι δεν αγριεύονται έτσι ακόμα περισσότερο; Και δεν θα ‘ταν ωραίο αν φυλακίζονταν οι κακές πλευρές των ανθρώπων κι αφήνονταν ελεύθερες οι αθώες; [σ. 89]

Γιατί οι δολοφόνοι να μη σκοτώνουν τους άλλους δολοφόνους ώσπου να αλληλοεξοντωθούν; Γιατί να σκοτώνουν παιδιά; [σ. 91]

Το μόνο που ξέρω με βεβαιότητα είναι ότι αυτή η συγχώρεση έμοιαζε να κλείνει τις πληγές μου κι ότι, χωρίς να μπορεί ν’ αλλάξει το παρελθόν, ένιωθα πως μπορούσε ν’ αλλάξει το μέλλον [σ. 93].

Ένιωθα λύπη για όλους μας. Ένιωθα την πιο λυπημένη λύπη στον κόσμο. Το να συγχωρείς είναι δουλειά του Θεού, δεν είναι; Δεν ξέρω. Πού να ξέρω! Το μόνο που ξέρω είναι πως ήρθαμε στον κόσμο για να κάνουμε το καλό στους άλλους· το γιατί ήρθαν οι άλλοι δεν ξέρω [σ. 105].

Έλεγε πως δεν αξίζει να κρεμάς κάποιον άμα δεν φέρνει αντίσταση. Εγώ δεν φέρνω αντίσταση [σ. 108].

Η συγχώρεση είναι ένα σπασμένο όνειρο [σ. 116].

Advertisements