Ετικέτες

, ,

Η μπαλάντα του μοναχικού αυνανιστή

Το τέλος μιας σχέσης είναι πάντα θάνατος.

Αυτή είναι το εργαστήρι μου. Μάτι πανούργο,

έξω απ’ τη φυλή του εαυτού μου, η ανάσα μου

σε βρίσκει άρρωστο. Τρέμω

αυτούς που κοντοστέκονται. Είμαι φαγωμένη.

Μονάχη το βράδυ παντρεύομαι το κρεβάτι.

*

Δάχτυλο το δάχτυλο, τώρα είναι δική μου.

Δεν είναι πολύ μακριά. Είναι η συμπλοκή μου.

Τη χτυπώ σαν κουδούνι. Ξαπλώνω στην

κρεβατοκάμαρα όπου συνήθιζες να την ιππεύεις.

Με πήρες δάνειο επάνω στο εμπριμέ κάλυμμα.

Μονάχη το βράδυ παντρεύομαι το κρεβάτι.

*

Αγάπη μου, πάρε για παράδειγμα τούτο το βράδυ,

πως κάθε ζευγάρι ξεχωριστά συνενώνει

μ’ ένα συντονισμένο αναποδογύρισμα, χαμηλά, ψηλά,

την πλούσια δυάδα επάνω σε σφουγγάρια και φτερά,

γονατίζοντας και σπρώχνοντας, κεφάλι το κεφάλι.

Μονάχη το βράδυ παντρεύομαι το κρεβάτι.

*

Δραπετεύω απ’ το κορμί μου έτσι,

θαύμα ενοχλητικό. Θα μπορούσα να

μοστράρω την πραμάτεια των ονείρων;

Σκορπίζομαι. Σταυρώνω.

Δαμασκηνάκι μου είν’ αυτό που είπες.

Μονάχη το βράδυ παντρεύομαι το κρεβάτι.

*

Έπειτα ήρθε η μαυρομάτα αντίζηλός μου.

Η κυρία των υδάτων, αναδυόμενη στην παραλία,

ένα πιάνο στις άκρες των δαχτύλων της, ντροπή

στα χείλη της και ένας λόγος φλάουτο.

Κι εγώ ήμουν η στραβοπόδαρη σκούπα.

Μονάχη το βράδυ παντρεύομαι το κρεβάτι.

*

Σε πήρε με τον τρόπο που παίρνει μια γυναίκα

ένα φόρεμα απ’ το ράφι σε τιμή ευκαιρίας

κι έσπασα με τον τρόπο που σπάει μια πέτρα.

Επιστρέφω την ψαροβελόνα σου και τα βιβλία.

Η εφημερίδα σήμερα γράφει πως νυμφεύεσαι.

Μονάχη το βράδυ παντρεύομαι το κρεβάτι.

*

Αγόρια και κορίτσια απόψε γίνονται ένα.

Ξεκουμπώνουν μπλούζες. Φερμουάρ ανοίγουν.

Βγάζουν παπούτσια. Το φως σβήνουν.

Τα πλάσματα που τρεμολάμπουν είναι γεμάτα ψέματα.

Αλληλοτρώγονται. Είναι παραφαγωμένα.

Μονάχη το βράδυ παντρεύομαι το κρεβάτι.

Μετάφραση: Ευτυχία Παναγιώτου

Πρώτη δημοσίευση και πρωτότυπο: http://www.e-poema.eu/poem.php?id=86

Advertisements