Ετικέτες

, , ,

Η Αμαλία Τσακνιά γεννήθηκε στην Αθήνα το 1932. Μετά την αποφοίτησή της από το Αμερικάνικο Κολέγιο Θηλέων εργάστηκε στη φαρμακευτική εταιρεία ABBOTT. Ήταν παντρεμένη με τον ποιητή και κριτικό Σπύρο Τσακνιά (1929-1999), με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά. Εξέδωσε τη ανθολογία Κινέζικης Ποίησης. Έγραφε ποίηση από παιδί. Το 1977 εξέδωσε με δικά της έξοδα τη συγκεντρωτική έκδοση ποιημάτων της με τίτλο Το δέντρο. Το 1978 εξέδωσε την Αφύλαχτη διάβαση (Κέδρος), το 1982 Το μπαλκόνι (Νεφέλη) και το 1984 το Πριν από την όχθη (Καστανιώτης). Μέχρι το θάνατό της το 1984, έπειτα από επώδυνη ασθένεια, συνέχιζε αδιαλείπτως να γράφει και να μεταφράζει ποίηση, πεζογραφία και θέατρο. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα γερμανικά, αγγλικά και σλοβένικα.

ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ

 

Ήταν να γίνει δέντρο

μα δεν έγινε

κι αντί για δέντρο

έγινε στοιχειό

π’ αργοσαλεύει στα θεμέλια.

Δεν πρόκειται όμως τώρα

για το σπίτι·

αυτό είναι κάστρο

είναι θεριό

και καμαρώνει

με τα παράθυρα ορθάνοιχτα

στο πείσμα των ανέμων

με τα πορτραίτα των χαμένων ηρώων

στους τοίχους

με το κόκκινο γεράνι της αυλής

αμάραντο.

(Το δέντρο)

Δεν ήμουνα πια εγώ.

ο άνεμος έσβησε τ’ αχνάρια μου

απ’ τη μνήμη σου

για πάντα.

Τι έφταιξε;

ίσως που δεν άκουσες ποτέ

τον ήχο της φωνής μου

ίσως αυτή χαράζεται βαθύτερα

δεν ξέρω.

Μίλησες

για τον καιρό

το τελευταίο ναυάγιο

και τη γρίπη.

Κι εγώ που ήρθα εδώ

σαν να μην είχα λείψει

ούτε ένα βράδυ.

(Στο καφενείο)

Εμείς φτάσαμε μέχρις εδώ

μισοχορτάτοι

μισοδιψασμένοι

λίγο πριν απ’ την ικανοποίηση

λίγο πριν απ’ την επιτυχία

κάποτε παρ’ ολίγον ήρωες

κάποτε λιποτάχτες

πότε στα πρόθυρα της αυταπάρνησης

πότε στα πρόθυρα της προδοσίας

μα πάντα κάπως έτσι

ανολοκλήρωτοι.

(Blue Bell)

Τώρα πια

δεν μπορείς να ξεφύγεις.

Το σκηνικό βέβαια παραμένει

οι φλύαρες βραδιές στο κατώφλι

κι ο κόμπος μουγκός κι αδιάφορος.

Όμως εσύ ξέρεις·

το ποτάμι μια μέρα θα πλημμυρίσει.

(Το ποτάμι)

Γι’ αυτό στις μέρες μας τα σχόλια με πληγώνουν.

Μιλώ για τους κριτές μας που μας βάζουνε προσεχτικά

–οργανισμούς προς έρευνα- με μια λαβίδα

σε μικροσκόπια υψίστης ακριβείας

και καταλήγουν με σαφέστατους προσδιορισμούς:

δειλία τόση

τόση ανευθυνότης

ροή συγκεχυμένων ιδεών

ελάχιστα κύτταρα ωριμότητος

αγωνιστικότης μάλλον ασήμαντος

ειδικόν βάρος πενιχρόν.

Μεταμορφώσεις

Φαίνεται πως κι οι πιο μικροί

έχουνε τις μεγάλες τους ώρες.

Αθόρυβοι, ασήμαντοι και ταπεινοί

έρχεται μια στιγμή που μας ξαφνιάζουνε

γενναίοι, μεγαλόψυχοι κι ωραίοι.

Μόνο να μη γινόταν και τ’ αντίστροφο,

σαν οι μεγάλοι και οι εκλεκτοί

οι στυλοβάτες κι η παρηγοριά μας

έτσι κάποτε ξαφνικά και ανεξήγητα

μεταμορφώνονται σε όντα μικροσκοπικά

και κουρελιάζουν την εμπιστοσύνη μας

με κωμικές κι αβέβαιες χειρονομίες.

(Στον αδερφό μου)

—————————————————–

ΑΦΥΛΑΧΤΗ ΔΙΑΒΑΣΗ

Στο τσίρκο

Δε θα τα βγάλω πέρα

με τούτο το καινούργιο νούμενο·

τα ειδικά προσόντα

φαγωθήκανε

σε αλλεπάλληλα σχοινιά

ενώ

κάτω προσμένει το κοινό

αχόρταγο

και τα θηρία ξερογλείφονται

μες στα κλουβιά τους.

—————————————————–

ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ

Παρομοιώσεις

Κάπου θα μοιάζει·

σαν αστροπελέκι

μ’ ανέφελο ουρανό

σαν τύψη σε τραπέζι γιορτινό

σα βακτήριο σε φιάλη αποστειρωμένη

σα χαλασμένη ρίμα

σαν τον αχινό

βαθιά μέσα στο πέλμα

σαν το δηλητήριο

σαν το παράπονο παιδιού αδικημένου

π’ αποκοιμιέται μ’ ένα στεναγμό

σαν τ’ αποκηρυγμένο ποίημα

που εκδικείται.

—————————————————

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΧΘΗ

Η τελευταία ψήφος

Ευτυχώς με την ψήφο της Αθήνας

όλα τακτοποιήθηκαν.

Κι ο Ορέστης είχε εξουθενωθεί

και οι Ερινύες το ‘χαν παρακάνει.

Όσο για το θέμα της δικαιοσύνης

το συζητάμε αργότερα.

Έχουμε πίσω μας τόσους αιώνες.

Αμαλία Τσακνιά, Τα Ποιήματα (1969-1984), εκδόσεις Στιγμή, Αθήνα 2000

Advertisements