Ετικέτες

, , , ,

Είναι γνωστό πια πως αν δεν βροντοφωνάξεις, αν δεν κλάψεις, αν δεν σωριαστείς κάτω στο πάτωμα κανείς ποτέ δεν σε παίρνει στα σοβαρά. Για την ακρίβεια, μπορεί και να μη σε πάρει κάποιος στα σοβαρά ακόμη κι αν στείλεις όλα αυτά τα σήματα κινδύνου (αν προλάβεις, βέβαια), εφόσον οι περιπτώσεις προσποίησης είναι ανησυχητικά πάμπολλες. («Πώς να σου πω το σ’ αγαπώ να το πιστέψεις;» — Κάπως έτσι). Είναι σχεδόν βέβαιο πως άνθρωποι που βρίσκονται όντως σε καταστάσεις κινδύνου δεν λένε τίποτα. Δεν μιλάνε. Δεν παραπονιούνται. Το πράγμα δηλαδή πάει κάπως ανάποδα. Μέχρι που μια μέρα γίνεται μια έκρηξη, που μοιάζει παράλογη σε σχέση με τον τρόπο που γίνεται ή το τι προηγήθηκε. Μερικές φορές η έκρηξη αυτή είναι και μοιραία. (Αυτοκτόνησε, λέει, στο στρατό).

Σε αυτή την παράγραφο θα περιέγραφα real stories, αλλά δεν υπάρχει χρόνος. Είναι πολλές. Είναι και πολύ προσωπικές. Πάμε παρακάτω.

Η ψυχή, σε στιγμή πίεσης, ψάχνει διέξοδο, ψάχνει έναν τρόπο να βγει από την κρύπτη. Λίγο πριν επαναστατήσει, κανείς δεν την παίρνει μυρωδιά, όλα κυλάνε κανονικά. Ο κόσμος συνεχίζεται όπως πάντα. Γιατί υπάρχει και μια ενοχή, ελληνοχριστιανικού τύπου, που σε κάνει να σκέφτεσαι: «Ο κόσμος πεινά πραγματικά κι εσύ που είσαι χορτασμένος παραπονιέσαι για το στομάχι σου;»

Η καθημερινότητα όμως είναι αδίστακτα σκληρή, και αυτό που συμβαίνει σε όλους όσοι ζούνε, ή θέλουν να ζήσουνε, λέγεται αργός θάνατος. Αργός θάνατος είναι και ο φόβος: Φοβού το φόβο φόβο φέροντα.

Θα ήθελα η επιστήμη να εφεύρει ένα «διαθεσόμετρο» για λόγους πρόληψης. Ίσως έτσι οι φυλακές, τα ψυχιατρεία και τα σοκάκια της Αθήνας, μα και τα σπίτια και τα δωμάτια, να άδειαζαν από την τρέλα. Βέβαια ίσως έτσι να μην είχαμε την ποίηση, μα ποιος τη χρειάζεται όταν η ζωή γίνεται ποίηση; Εκτός κι αν ένα τρωκτικτό cyborg έρθει και σώσει την κατάσταση. Θα δούμε.

Πάμε παρακάτω. Σ’ ένα απόσπασμα από το εξαιρετικό άρθρο του Ευγένιου Αρανίτση της στήλης «Παράδοξα» πριν από κάποιες βδομάδες.

Υγρ.: 1. Να μην ξεχνάμε να προσέχουμε τους ανθρώπους που έχουμε δίπλα μας. Μας μιλάνε ακόμη κι αν σωπαίνουνε. 2. Να μην ξεχνάμε να βγαίνουμε πού και πού από το σώμα μας. 3. Να μην ξεχνάμε τις προεκτάσεις του χεριού μας. 4. Να αγκαλιάζουμε αυτούς που αγαπάμε και να τους θυμίζουμε το πόσο καταπληκτικοί είναι. 5. Να φροντίζουμε λίγο το μέσα μας παιδί που το έχουμε φιμώσει για να μη σιγοκλαίει.

Ευγένιος Αρανίτσης, «Βαρέα και ανθυγιεινά» (Παράδοξα), Ελευθεροτυπία, 14/09/08

Η κοινωνία έδειχνε κάποτε την τάση να αποσιωπά την εκδήλωση ψυχικών νοσημάτων εφόσον αυτά ήταν συνδεδεμένα με τις επιδράσεις του διαβόλου πάνω στο πνεύμα. Υπήρχε η τάση να ερμηνεύεται η πνευματική διαταραχή σαν μια ενδόμυχη εξόφληση αμαρτιών. Έτσι, οι συγγενείς και οι φίλοι, ξέροντας ότι οι αμαρτίες της ανθρωπότητας συνέκλιναν σ’ έναν κοινό παρονομαστή, απέφευγαν να σκαλίζουν τις αμαρτίες των διπλανών τους, ώστε να απομακρύνουν προστατευτικά το βλέμμα της περιέργειας απ’ τις δικές τους. Ιδού πώς έγινε και η Ελλάδα κράτησε το πρωτείο στις περιπτώσεις ψυχασθενών που κυκλοφορούσαν χωρίς κανείς να (ομολογεί ότι) τους θεωρεί τέτοιους, πράγμα που είχε πολύ συχνά σαν επακόλουθο την επιδείνωση της κατάστασής τους ελλείψει ιατρικής φροντίδας. Το να είσαι τρελός ή έστω «λοξός» ήταν ντροπή.

Σήμερα πάλι, και παρά τις φανφάρες των αποφοίτων ψυχολογίας στην τηλεόραση, η μνεία της ψυχικής αρρώστιας ακυρώνεται εξίσου συστηματικά — εντούτοις δεν πρόκειται για μια δεισιδαιμονική απώθηση, αλλά για αποστάσεις που τηρούνται μόνον και μόνον επειδή ο ψυχισμός έπαψε να είναι της μόδας. Όντως, το μοντέλο της ψυχής έχει ξεπεραστεί απ’ τις εξελίξεις, πρωτίστως εκείνες που αφορούν το DNA. Σ’ έναν πολιτισμό που λατρεύει και ταυτοχρόνως μισεί το σώμα, για το οποίο σε υποχρεώνει να πιστεύεις ότι αποτελεί το μείζον, το περίοπτο αντικείμενο αναφοράς, φυσικό είναι να εννοείται η ψυχή σαν ένα είδος αδρανούς συμπληρώματος ή αξεσουάρ.

Στο επίπεδο των συνεπειών, αυτή η μονομέρεια, αυτή η νέου τύπου λογοκρισία της ψυχικής επικαιρότητας, διαπερνά την καθημερινή μας γλωσσική συμπεριφορά και μπορείς για παράδειγμα να ακούσεις τους εκφωνητές των ειδήσεων να σου λένε ότι το αεροπλάνο που διέσχισε την καταιγίδα έκανε αναγκαστική προσγείωση στις Μαλβίδες και ότι, ευτυχώς, κανένας απ’ τους επιβάτες δεν έπαθε το παραμικρό, που σημαίνει, αν μη τι άλλο, πως η ρητορική των ΜΜΕ δεν καταδέχεται να αναγνωρίσει τον δίωρο πανικό 150 επιβατών σαν πλήγμα, έστω αμελητέο. «Κανείς δεν έπαθε τίποτα» σημαίνει «κανενός το σώμα δεν έπαθε τίποτα».

6. Να ακούμε μουσική. Να ακούμε τι λένε και οι στίχοι των τραγουδιών. Να ακούμε μουσική δίχως να κάνουμε τίποτα άλλο. 7. Εκτός κι αν χορεύουμε.

Feeling Good

Birds flying high you know how I feel / Sun in the sky you know how I feel / Reeds driftin on by you know how I feel
Its a new dawn / Its a new day / Its a new life / For me / And Im feeling good
Fish in the sea you know how I feel / River running free you know how I feel / Blossom in the tree you know how I feel
Dragonfly out in the sun you know what I mean, dont you know / Butterflies all havin fun you know what I mean / Sleep in peace when day is done / Thats what I mean
And this old world is a new world / And a bold world / For me
Stars when you shine you know how I feel / Scent of the pine you know how I feel / Oh freedom is mine / And I know how I feel

youtube πιο κάτω:

1. Nina Simone

2. και σε διασκευή οι Muse

συγκρίνετε, διαλέγετε και παίρνετε

αφιερωμένα τα τραγούδια στη Χαρά

Advertisements