Ετικέτες

, ,

into the «company of poets», the canon. As if she cared.

       Thom Gunn, The Times Literary Sypplement

Μίνα Λόι

Τοκετός*

Είμαι το κέντρο

Ενός κύκλου οδύνης

Που επεκτείνει τα σύνορά του προς τις μεριές όλες

Η δουλειά του πράου ήλιου

Ουδεμία σχέση έχει με μένα

Στον υπεραιμικό κόσμο μου που αγωνιά

Από τον οποίο διέξοδος δεν υπάρχει

Στις απείρως παρατεινόμενες νευρικές συσπάσεις

Ή στις αντιφάσεις

Μέχρι τον ακριβή μικροσκοπικό πυρήνα της ύπαρξης

Εντόπισε μια ενόχληση                      έξω

Είναι                                                    εντός

Εντός

Είναι έξω

Από την περιοχή ευαισθησίας

Είναι ταυτόσημη                      με την επέκταση

Της έντασης

Είμαι η ψευδής ποσότητα

Στην αρμονία της φυσιολογικής δυνητικότητας

Στην οποία

Για να αποκτήσω αυτοέλεγχο

Πρέπει να βρίσκομαι σε αρμονία

Μέσα στο χρόνο

Ο πόνος δεν είναι δυνατότερος από την αντίστασή του

Ο πόνος με καλεί

Ο αγώνας είναι ίσος

Το ανοιχτό παράθυρο γεμίζει με μια φωνή

Ένας προσωπογράφος του συρμού

Που ανεβοκατεβαίνει τα σκαλοπάτια ενός γυναικείου διαμερίσματος

Τραγουδά

«Όλα τα κορίτσια είναι γούτσου γούτσου

Όλα τα κορίτσια είναι ωραία

Είτε έχουν τα μαλλιά μπούκλες

Είτε-«

Πίσω από τις σκέψεις όπου επιτρέπω την αποκρυστάλλωση

Η σύλληψη                                          Κτηνώδης

Γιατί;

Η ανευθυνότητα του άρρενος

Αφήνει στη γυναίκα την ανωτερότητα της Κατωτερότητας

Αυτός κοιτά ψηλά ανεβαίνοντας ορόφους

Εγώ σκαρφαλώνω ένα στρεβλό βουνό που αγωνία

Συμπτωματικά σε σχέση με την εξάντληση του ελέγχου

Φτάνω στην αποκορύφωση

Και σταδιακά σωριάζομαι, από πρόνοια

Ανάπαυσης

Που δεν έρχεται ποτέ

Γιατί άλλο ένα βουνό φυτρώνει

Που     με κίνητρο το αναπόδραστο

Πρέπει να διασχίσω

Διασχίζοντας τον εαυτό μου

Κάτι μες στο ντελίριο των νυχτερινών ωρών

Μπερδεύει καθώς εντείνοντας την ευαισθησία

Θολώνοντας τα χωρικά όρια

Τόσο συντρέχοντας στην αποφυγή του περιγεγραμμένου

Που το γουργουρητό ενός σταυρωμένου άγριου τέρατος

Φτάνει από τόσο μακριά

Και οι αφροί πάνω στους τεντωμένους μυς ενός στόματος

Δεν αποτελούν κομμάτι του εαυτού μου

Υπάρχει μια κλιμάκωση στην ευαισθησία

Όταν ο πόνος υπερβαίνει τον εαυτό του

Γίνεται Εξωτικός

Και το εγώ πετυχαίνει την ενοποίηση των θετικών κι αρνητικών

πόλων της αίσθησης

Ενοποιώντας τις αντίθετες κι ενάντιες δυνάμεις

Σε λάγνα αποκάλυψη

Χαλάρωση

Αποκήρυξη του εαυτού μου ως ενότητας

Αναρροφημένο ιντερλούδιο

Θα έπρεπε να είχα κενωθεί από ζωή

Σκορπίζοντας ζωή

Καθώς η συνείδηση σε στιγμές κρίσης                     παραβγαίνει

Μέσα από τα παρασυνειδησιακά παράβολα των προοδευτικών διεργασιών

Δεν είχα

Κάπου

Παρατηρήσει

Ένα πεθαμένο, με λευκά πούπουλα λεπιδόπτερο

Να γεννά αβγά;

Μια στιγμή

Με το που γίνεται συνειδητοποίηση

Μπορεί

Ζωογονημένη από τη συμπαντική μύηση

Να αποτελέσει εφόδιο για μια επαρκή απολογία

Για την αντικειμενική

Αμαλγαμάτωση απασχολήσεων

Μιας ζωής.

ΖΩΗ

Ένα άλμα με χαρακτήρα

Μέσα στην ενσάρκωση

Μιας απρόβλεπτης Μητρότητας

Αντίβαρο στο μπούτι μου

Άγγιγμα απειροστής κίνησης

Μόλις και μετά βίας αισθητού

Κυματισμού

Ζεστασιά         υγρασία

Ανάδευση ζωής στην απαρχή της

καθιζάνοντας μέσα μου

το περιεχόμενο του σύμπαντος

Μητέρα είμαι

Απαράλλαχτη

Με την αιώνια Μητρότητα

Αδιαίρετη

Αιχμηρά

Είμαι απορροφημένη

Από

Το ήταν-είναι-και πάντα-θα-είναι

Της κοσμικής αναπαραγωγικότητας

Αναδύεται από την υποσυνείδητη

Μίμηση μιας γάτας

Με τυφλά γατάκια

Ανάμεσα στα πόδια της

Η ίδια κυματοειδής ανάδευση ζωής

Είμαι εκείνη η γάτα

Αναδύεται από την υπο-συνείδητη

Μίμηση κουφαριού μικρού ζώου

σκεπασμένου με μπλε μπουκάλια

-Επικούρειο-

Και μέσα από τα έντομα

Κυματίζει εκείνη η ίδια ανάδευση του να ζεις

Το Θάνατο

Τη Ζωή

Μαθαίνω

Τα πάντα για την

Εκδίπλωση

Το επόμενο πρωί

Κάθε γυναίκα-του-λαού

Ακροπατώντας στο κόκκινο χνούδι του χαλιού

Υπηρετώντας ήσυχα

Κάθε γυναίκα-του-λαού

Φορώντας φωτοστέφανο

Ένα λάγνο μικρό φωτοστέφανο

Για το οποίο είναι ανυπέρβλητα                      ανίδεη

Μια φορά άκουσα στην εκκλησία

-Και ο Θεός έπλασε τον άντρα και τη γυναίκα-

Δόξα τω Θεώ.

* Mina Loy, «Parturition», The Lost Lunar Beadeker (Poems), Edited by Roger L. Conover, Farrar, Straus and Giroux, New York, 1996.  

Απόδοση του ποιήματος Ε.Π. 

Το exwtico εμπνεύστηκε το όνομά του από τον εξής στίχο του παραπάνω αριστουργήματος: «Όταν ο πόνος υπερβαίνει τον εαυτό του / Γίνεται Εξωτικός».

Advertisements