Ετικέτες

,

05_family_of_letters_5bdetail5d_mixed_media_acrylic_2006_by_lauren_pressler
 Family of Letters [detail], mixed media acrylic, 2006, by Lauren Pressler 

Ανέκαθεν οι ποιητές έστελναν επιστολές. Κάποιες από αυτές ταξιδεύουν σε βιβλία που κυκλοφορούν σε αναθεωρημένες εκδόσεις ανά τον κόσμο και ανά τα χρόνια. Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ο Αρθούρος Ρεμπώ, ο Ράινερ Μαρία Ρίλκε, η Μαρίνα Τσβετάγιαβα, η Βιρτζίνια Γουλφ, η Έμιλυ Ντίκινσον, η Σύλβια Πλαθ, η Ανν Σέξτον και πολλοί άλλοι που έγραφαν επιστολές από καρδιάς: σε άλλους ποιητές, σε πρόσωπα άξια θαυμασμού, σε φίλους και συγγενείς, σε εκδότες, σε αναγνώστες ή ακόμη και σε νέους, επίδοξους ποιητές που αμφέβαλλαν από πολύ νωρίς για τη ζωή την ίδια.

Σήμερα; Σήμερα σπάνια στέλνουν οι ποιητές επιστολές. Σήμερα δεν στέλνει σχεδόν κανείς επιστολές.

Γιατί δεν στέλνουμε πια επιστολές; Γιατί δεν είναι απαραίτητες.

Γιατί δεν είναι απαραίτητες; Γιατί ό,τι είναι απαραίτητο βρίσκεται έξω από μας. Τα άλλα είναι πολυτέλεια. 

Γιατί είναι οι επιστολές είδος πολυτελείας; Γιατί δεν αγαπάμε τα λουλούδια πια, χρειαζόμαστε ψωμί να φάμε (που δεν έχουμε).

Και γιατί δεν έχουμε να ψωμί να φάμε; Γιατί δεν στέλνουμε επιστολές.     

Το χαρτί (ή το εκάστοτε μέσο που χρησιμοποιούμε για να γράψουμε) είναι μεν προσωπική έκφραση ―ξεκινά από μια απόγνωση βαθιά στα σωθικά μας― μα αποτελεί τις πιο πολλές φορές σύμπτωμα της κοινωνίας. Ανάλογα με την εποχή, το χαρτί έρχεται σε αντιπαράθεση με ό,τι το γέννησε.

Υγρ.: Οι πιο γόνιμες συζητήσεις για την ποίηση γίνονται όταν δεν τις προγραμματίζεις. Και είναι ποίηση για την ποίηση και ποίηση.  

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΕΙΒΑΔΑΣ – Η ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗ

Τα ποιήματα δεν είναι τίποτα άλλο από μνημεία ανθρωπισμού, και ο ποιητής δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας ανθρωπιστής δίχως όρια.

Όλα όσα παρατηρούμε να συμβαίνουν τελευταία τριγύρω μας, πολιτικές αναταράξεις, επεισόδια, διαδηλώσεις, και άλλα, είναι το ξεχείλισμα μιας κοινωνίας που μονίμως υποφέρει και θα συνεχίσει βεβαίως να υποφέρει γιατί είναι πολύ καλά εκπαιδευμένη να κορυφώνει την αντίδρασή της στην καταπίεση με τον τρόπο που βλέπουμε – ποτέ αλλιώς. Είναι μία (παγκόσμια) κοινωνία δυστυχής και κατατρεγμένη. Επ’ αυτού πώς μπορεί να βοηθήσει ένας ποιητής;

Μα η δουλειά του ποιητή είναι ακριβώς αυτή και αυτήν υποτίθεται πως ανέκαθεν εξασκεί – ο ποιητής δεν χρειάζεται να κάνει κάτι παραπάνω για την (εφήμερη) αυτήν περίσταση. Η κοινωνία αν ξαφνικά θυμηθεί πως μπορεί να δεχθεί την ποιητική συνδρομή δεν έχει παρά να χρησιμοποιήσει την Ποίηση που ήδη υπάρχει.

Κάπου, εκεί, που ο αναγνώστης πρέπει να την βρει, αν την έχει πραγματικά ανάγκη.

Πώς μπορούν οι ειδήσεις ενός ποιητή να κυκλοφορήσουν μέσα σε αυτό που αποκαλείται επικαιρότητα, εάν δεν είναι ―ως γνωστό και ταριχευμένο― κάμποσο αριστερός, κάμποσο οξύθυμος, κάμποσο φτηνός;

Είναι πραγματικά δύσκολο. Στο διαδίκτυο τα αριστερόστροφα sites δεν σε ανέχονται, τα δεξιόστροφα σε θεωρούν παλαβό, τα περιοδικά δεν διαταράζουν γιατί υπόκεινται εκεί που τα ίδια γνωρίζουν. Οι εφημερίδες…

Τα πράγματα λοιπόν συνεχίζουν και θα συνεχίζουν γιατί αυτό ξέρουν να κάνουν – με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που η κοινωνία (και όχι η ποίηση) θα εξακολουθεί να κινείται, παρότι ταυτόχρονα, παράλληλα με την ποίηση, και η ποίηση (όχι η κοινωνία) θα εξακολουθεί να λειτουργεί σαν καρδιά της. 

Advertisements