Ετικέτες

 

butterfly suicide II (by: do not attempt)

butterfly suicide II (by: do not attempt)

Με σφαίρες, δηλητήριο ακόμη και σπαθιά, συγγραφείς ανά τα χρόνια αφαίρεσαν τη ζωή τους. Ο Γκάρι Λάτσμαν, ένα από τα ιδρυτικά μέλη του ροκ συγκροτήματος Blondie και τώρα συγγραφέας, παρουσιάζει δέκα ολέθριους χαρακτήρες.

             «Tόσοι πολλοί, δε σκέφτηκα ποτέ πως ο θάνατος είχε ξεκάνει τόσους»

                                                                                                               Τ.Σ. Έλιοτ, Η έρημη χώρα

 

1. Εμπεδοκλής – άλμα σε ηφαίστειο

Ο μύθος λέει ότι ο Εμπεδοκλής, ένας από τους πρώτους Έλληνες φιλοσόφους, αυτοκτόνησε στα κρυφά πηδώντας στο ηφαίστειο του βουνού Αίτνα στη Σικελία: είχε την πεποίθηση πως το ηφαίστειο θα κατέστρεφε το πτώμα του και έτσι οι άνθρωποι θα πίστευαν πως είχε μεταμορφωθεί σε κάποιον αθάνατο θεό που αναλήφθηκε στους ουρανούς. Αλλά το τέχνασμά του αποκαλύφθηκε όταν η Αίτνα, φέροντας αντίρρηση στα σχέδια του Εμπεδοκλή, εκτίναξε το χρυσό του σανδάλι.

 

2. Τόμας Τσάτερντον – δηλητήριο

«Το θαυμαστό αγόρι», όπως τον αποκάλεσε ο [ρομαντικός άγγλος ποιητής] Γόρντγουόρθ, αυτοκτόνησε στην ηλικία των δεκαεφτά, ηττημένος από την πάλη του με την πόλη των άσπλαχνων Φιλισταίων, το Λονδίνο, το οποία ήλπιζε να είχε κατακτήσει, όταν εγκατέλειψε τη γενέτειρά του, την επαρχία των εμπόρων Μπρίστολ. Εφόσον γεύτηκε την αδιαφορία ή και την απόρριψη από αυτούς που θα έπρεπε να είχαν εκτιμήσει το ταλέντο του, ο Τσάτερντον κλείστηκε στην άθλια σοφίτα του λιμοκτονώντας, όντας πολύ περήφανος να ζητιανέψει ή έστω να δεχθεί βοήθεια, όταν του είχε προσφερθεί. Αγωνίστηκε με θάρρος και θράσος, γράφοντας ποιήματα, άρθρα και ιστορίες, τα οποία έστελνε σε εκδότες, μόνο για να ξεπλυθούν με τα λύματα που έρρεαν χειμαρρωδώς στην Οδό Γκραπ ή, ακόμη χειρότερα, να δημοσιευτούν τζάμπα. Τελικά, μην μπορώντας να βαστάξει τη μοίρα του, αποφάσισε να τα λήξει όλα. Έσκισε κομματάκι-κομματάκι το τελευταίο του ποίημα μέσα στην επιθανάτιά του αγωνία, υπομένοντας την επίδραση του αρσενίου που πήρε τη φοβερή εκείνη νύχτα της 23ης Αυγούστου του 1770 στην Οδό Μπρουκ, στην περιοχή Χόλμπορν. Πιθανολογείται πως ο θάνατός του προκλήθηκε από υπερδοσολογία αρσενίου, που πήρε ως αντίδοτο στη σύφιλη.

 

3. Χάινριχ φον Κλάιστ – πυροβολισμός

Την 21η Νοεμβρίου του 1811, σε έναν χορταρένιο λόφο που κοιτούσε τη Λίμνη Γουανσί, λίγο έξω από το Βερολίνο, ο θεατρικός συγγραφέας και μυθιστοριογράφος Χάινριχ φον Κλάιστ πυροβόλησε στην καρδιά τη σύντροφό του Εριέτα Βόγκελ, ετών τριάντα ενός, που έπασχε από καρκίνο. Έπειτα έβαλε το δίκαννο στο στόμα του και πάτησε τη σκανδάλη.    

               

4. Ζεράρ ντε Νερβάλ – απαγχονισμός

Μαθητής του αποκρυφισμού, είναι επίσης γνωστός για το ότι έβγαλε βόλτα έναν αστακό διασχίζοντας το Βασιλικό Παλάτι, το Λούβρο. Δύο μέρες μετά την παραμονή του σε άσυλο και έπειτα από αρκετές κρίσεις μανίας, απαγχονίστηκε με ένα νήμα από τη βρόμικη ποδιά που κουβαλούσε χρόνια μαζί του και που διαβεβαίωνε φίλους πως επρόκειτο για τη ζαρτιέρα της Βασίλισσας του Σίβα.

 

5. Τζακ Λόντον – υπερδοσολογία μορφίνης

Εθισμένος στη μορφίνη και στο όπιο, ο Λόντον υπήρξε πρωτοφανής αλκοολικός και ένας από τους πρώτους μεγάλους συγγραφείς που ομολόγησε δημοσίως τον αλκοολισμό του. Στο πάθος του για την υπερβολή μπορεί κάποιος να υπολογίσει μια υποσυνείδητη επιθυμία για θάνατο, έναν πόθο να υπερβεί τα όρια της θνησιμότητάς του. Ο Λόντον παραδέχτηκε πως σε μια κραιπάλη μια φορά παραλίγο να πεθάνει από το πολύ πιοτό και πως, σε μία άλλη περίσταση, τρεκλίζοντας στον Κόλπο Σαν Φρανσίσκο, μια κάποια παραληρηματική φαντασία για τη λαχτάρα του να τον παρασύρει το κύμα αίφνης έγινε μονομανία. Ο Λόντον πάλευε να πνιγεί, αλλά στο τέλος ξεμέθυσε και διασώθηκε από έναν ψαρά.   

 

6. Βιρτζίνια Γουλφ – πνιγμός

Αφήνοντας τον Λέοναρντ Γουλφ με ό,τι θα μπορούσε κάποιος να θεωρήσει ως έναν από τους πιο σπαραξικάρδιους αποχαιρετισμούς («Μου χάρισες τη μεγαλύτερη δυνατή ευτυχία», του είπε. «Υπήρξες με κάθε τρόπο όσα θα μπορούσε κάποιος να είναι. Δε νομίζω να μπορούσαν δυο άνθρωποι να είναι πιο ευτυχισμένοι, μέχρι που ήρθε αυτή η φρικτή αρρώστια…»), στις 28 Μαρτίου του 1941, γεμίζοντας τις τσέπες της με πέτρες, η Βιρτζίνια βάδισε στα νερά του ποταμού Ους, κοντά στο σπίτι τους Μονκς Χάους, στο χωριό Ρόντμελ του Σάσεξ, και πνίγηκε.

 

7. Ερνστ Χέμινγουεϊ – πυροβολισμός

Ο Χέμινγουεϊ ήταν ένας συγγραφέας που ασχολήθηκε με το ερώτημα της αυτοχειρίας, ένα ερώτημα στο οποίο εντέλει απάντησε τινάζοντας τα μυαλά του στον αέρα, αν και θεωρείται εύλογο το επιχείρημα πως η θεραπεία της κατάθλιψης με ηλεκτροσόκ, στην οποία υποβαλλόταν, και που είχε καταστρέψει τόσο τη μνήμη όσο και τη δυνατότητά του να γράφει, ήταν εκείνο που τον έσπρωξε μια για πάντα στον γκρεμό.  

 

8. Σύλβια Πλαθ – θάνατος με γκάζι

Το βράδυ της 11ης Φεβρουαρίου του 1963, ημέρα Κυριακή, εφόσον ετοίμασε για τα παιδιά της πρόγευμα, τις κούπες με το γάλα και τις φέτες ψωμί, μολονότι ήταν πολύ μικρά για να φάνε μόνα τους, η Σύλβια άνοιξε το παράθυρο των δωματίων τους στη μεζονέτα της στην Οδό Φίτζοϊ, αριθμός 23, στην περιοχή Πριμρόουζ Χιλ του Βόρειου Λονδίνου. Έπειτα, σφράγισε προσεκτικά με πετσέτες και κολλητική ταινία το κάτω μέρος της πόρτας, άφησε ένα σημείωμα στο παιδικό καροτσάκι για να το δει [η νταντά] και να καλέσει το γιατρό της, έριξε ένα ύφασμα για μαξιλάρι, άναψε το γκάζι και έχωσε το κεφάλι της βαθιά στο φούρνο.

 

9. Ανν Σέξτον – θάνατος με γκάζι στο αμάξι

Ήταν διαζευγμένη, μόνη, αποξενωμένη από φίλους και οικογένεια, κενή από δυστυχία και με απονεκρωμένη τη δημιουργικότητα εξαιτίας του αλκοολισμού της. Η αυτοκτονία της, αν και αναμενόμενη, αποτέλεσε έκπληξη. Δε βρέθηκε κανένα σημείωμα, δεν υπήρξε καμία προειδοποίηση. Ύστερα από ένα τελευταίο γεύμα με τη φίλη της Μαξίν Κούμιν, κατά τη διάρκεια του οποίου, όπως δήλωσε η δεύτερη, φαινόταν να φέρεται φυσιολογικά, τουλάχιστον στα μάτια της, η Ανν κάθισε στο αμάξι της μέσα στο γκαράζ και άναψε τον κινητήρα. Το ραδιόφωνο έπαιζε. «Ήταν μια πράξη», δήλωσε ο θεραπευτής της, «ενός ερημωμένου και απελπισμένου αλκοολικού». Σε ένα αφιέρωμά προς αυτήν στη Νιου Γιορκ Τάιμς, η Έρικα Γιόνγκ έγραψε: «Η Ανν Σέξτον αυτοκτόνησε γιατί ήταν υπερβολικά επώδυνο να ζει σε έναν κόσμο χωρίς νάρκωση, και δεν ήταν καθόλου ναρκωμένη».

 

10. Γιούκιο Μίσιμα – χαρακίρι   

Στις 25 Νοεμβρίου του 1970, μπροστά σε ένα κοινό που τον κυνηγούσε στην κυριολεξία, ο Μίσιμα έκανε χαρακίρι. Ο ερωμένος και οπαδός του Μασακάτσου Μορίτα, που θα επιχειρούσε το ίδιο, έπειτα από αρκετές απόπειρες απέτυχε να καρατομήσει τον Μίσιμα όπως προβλεπόταν, αφήνοντας ανολοκλήρωτο το μέρος kaishakunin του τελετουργικού, που αποσκοπεί στο να απαλλάξει τον αυτόχειρα από τον επιθανάτιο πόνο του ξεκοιλιάσματος. Και οι δυο δέχθηκαν το τελειωτικό χτύπημα από τα χέρια και το σπαθί ενός τρίτου μέλους της εταιρείας Tatenokai του Μίσιμα (της «Εταιρείας της Ασπίδας»), ενός είδους πολιτικού στρατού, που ο Μίσιμα οραματιζόταν να αποτελέσει το πρότυπο μιας νέο-συντηρητικής Ιαπωνίας, η οποία θα επανακτούσε την πατροπαράδοτη δόξα των Σαμουράι. 

                                                                                                                                                                               Μετάφραση: Ε.Π.

 Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό (δε)κατα (τεύχος 17) σσ. 130-132