Ετικέτες

Image

Κανένας Θεός, καμία κάθετη μεταφυσική αναζήτηση, μόνο η οριζόντια άρση του δυϊσμού σώματος και ψυχής. Ή, αλλιώς, η επιστροφή της ψυχής στο σώμα, στην ολοζώντανη εκείνη αίσθηση βροχής που η μνήμη φέρνει στο παρόν ώστε ο χρόνος να ανακτήσει την ενότητά του και ο άνθρωπος τη θέση του στον κόσμο. Το αίτημα δεν είναι η ομορφιά, όσο η διαδικασία εντοπισμού της, με όλους τους κινδύνους και το κέρδος που επιφυλάσσει ένα τέτοιο κυνήγι. Ο Αργύρης Παλούκας (γεν. 1975) μοιάζει να αντιλαμβάνεται την ποίηση ως τρόπο θέασης του κόσμου από την αρχή ώς το τέλος του, για να προσλαμβάνονται τα στιγμιότυπα της ζωής ως βιωμένες, με τις αισθήσεις και τα συναισθήματα, εμπειρίες. Τα υλικά του είναι απλά, είναι η καθημερινή ζωή, οι εικόνες που δεν προλαβαίνει να χαρεί το βιαστικό βλέμμα. Οι συνδυασμοί των λεξικών νοημάτων δεν είναι όμως ούτε απλοί ούτε αυτονόητοι, είναι απρόβλεπτοι, σε σημεία υπερβατικοί, ακόμη κι αν ο ανθρωπισμός του ποιητή δεν αναζητά την αγάπη, όσο τη στοιχειώδη φροντίδα ή το μοίρασμα ή τις εξάρσεις ενός, μοναχικού και θλιμμένου κατά τ’ άλλα, ερωτευμένου σώματος. Η ομορφιά είναι μια εσωτερική διαδικασία που βιώνεται με τις χειρονομίες και το δέρμα, με την αφή ακόμη (σίγουρα όχι με την ομιλία), όταν η ψυχή αναζητά τον ουσιαστικό της δρόμο μέσα στο αστικό χάος της φτώχειας, της περιθωριοποίησης, της εσωτερικής αναπηρίας. Ο δρόμος αυτός δεν καταδικάζει το σώμα, το έχει ανάγκη.

Πρώτη δημοσίευση, e-poema, τεύχος 16

* Πρώτο Βραβείο Ποίησης Καλύτερου Βιβλίου Νέου Ποιητή – Συμπόσιο Ποίησης

Advertisements