Έξω απ’ τον Παράδεισο, στη ροζ επιδερμίδα κάποιου θηλυκού Θεού, βρίσκεται η ομορφιά. Κι όταν μιλάμε για ομορφιά, μιλάμε για ηδονή, ενώ οι λέξεις μοιάζει να ρίχνονται στο χαρτί με σκοπό την αναγνωστική απόλαυση ή την απόδραση από τα ταμπού. Γι’ αυτό τα διόλου αθώα ένστικτα και οι διόλου αγγελικές εμμονές είναι οι κυρίαρχοι ενός ευχάριστα επικίνδυνου παιχνιδιού, με πρωταγωνιστή τις τυφλές επιταγές της σάρκας: το σώμα του άντρα και το σώμα της γυναίκας. Ο ποιητής φαίνεται να αποκλείει το ενδεχόμενο της σωτηρίας μέσω της ηδονής αλλά ο δικός του παράδεισος ισοφαρίζει υποσκάπτοντας την «ηθική» για χάρη της αισθητικής («ο ξεπεσμός σου ως θέαμα»). Η ποίηση του Ιωάννη Τσίρκα (γεν. 1989), όπως είδαμε και στο πρώτο του βιβλίο Σκεψίρροια, είναι άσεμνη και ταπεινή.

Παρά τους στερεοτυπικούς ρόλους που λαμβάνουν ο άντρας και η γυναίκα (σε στάση «ιερής υποταγής») στο τεταμένο ερωτικό παιχνίδι των περιεκτικών ολιγόστιχων ποιημάτων, το στοίχημα του βιβλίου, που εναντιώνεται σθεναρά και ευτυχώς στις αναγνωστικές μας συντηρητικές συνήθειες, είναι η κατάκτηση της ομορφιάς ως αιώνιας έκστασης. Ένας Θεός ιδωμένος καθαρά· από την προοπτική της «αμαρτίας».

Πρώτη δημοσίευση, e-pοema, τεύχος 16

Advertisements