«Έτσι επιτέλους χωρούσα σε μια κόλλα χαρτί:

Λοιπόν εγώ, ονομάζομαι Μυρσίνη Παναγιώτου. Γεννήθηκα στο Παρίσι στις 25 του Ιούλη. Κατοικώ οδός Σινώπης 10, μοναχή μου. Ο πατέρας μου δεν κάνει τίποτα, η μητέρα μου έχει πεθάνει. Έχω αγωνιστεί στα χρόνια της δικτατορίας, στην αρχή, ως μέλος του Ρήγα. Προκηρύξεις κι έντυπα γενικά. Μετά βρέθηκα και σε άλλη και σε άλλη οργάνωση, που δεν μπορώ να αποκαλύψω τις ονομασίες τους. Τώρα όχι, δεν είμαι ενταγμένη πουθενά. Η οικογένειά μου, δηλαδή ο πατέρας μου είναι σοσιαλιστής, έτσι λέει. Ούτε καν ξέρω πώς έγινα αριστερή. Υποθέτω ο πρώτος μου γκόμενος, ο Παύλος, ότι συντέλεσε αποφασιστικά. Η Ασφάλεια με ενόχλησε και μ’ ενοχλεί μέχρι σήμερα. Μελλοντικό επάγγελμα δεν έχω, ίσως ασχοληθώ περισσότερο με το χορό, αν και με πήραν τα χρόνια. Έχω διαβάσει κάμποσα βιβλία, πάντως καθαρού μαρξιστικού περιεχομένου ελάχιστα. Μόνο τη 18η Μπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη, το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, το Κράτος κι Επανάσταση και πέντ’ έξι βιβλιαράκια ακόμα. Για τις ικανότητες και τις αδυναμίες μου δεν έχω τι να πω. Και τέλος πάντων πότε νιώθω ένας θεός πότε ένα πλάσμα«.

i_arxaia_skoyria_marw_doyka

«Μου έλεγε ο πατέρας μου ότι δεν αρκεί να πιάνω πουλιά στον αέρα· σημασία έχει να παρακολουθώ το πέταγμά τους«.

***

ΜΑΡΩ ΔΟΥΚΑ, Η αρχαία σκουριά, Πατάκης (έκδοση αναθεωρημένη), 2008, σ. 327 και 299.

Advertisements