«… Άμα προσέξεις, θ’ ακούσεις κάποιον να ικετεύει συχώρεση, παρακαλεί να κρίνουν τ’ ανομήματά του απλά κι ασήμαντα κι άλλοτε συντριπτικά, χωρίς έλεος. Εκλιπαρεί με τα ίδια πάντα λόγια, να πιστέψουν τη μετάνοιά του, γιατί εδώ μετριέται όχι τι θα πει αλλά η παρουσία του μπροστά σε όλους για να επαναλάβει το αιώνιο μάθημα της υποταγής. Και μένει πάντα αυτό το σφύριγμα, που δεν σβήνει ποτέ από τ’ αυτιά σου, μια αδιάκοπη μουρμούρα, ένα κλαψούρισμα, μια παραλλαγή του αέναου σκοπού, η επανάληψη του πραγματικού μύθου. Η διδασκαλία δε σταματάει ποτέ, όλα είναι τελικά μια προετοιμασία για το ύψιστο δίδαγμα, όχι μόνο γι’ αυτόν που ανέβηκε σήμερα να ικετεύσει, αλλά και για τους άλλους. Στ’ αυτιά τους φτάνει η ακαθόριστη μουρμούρα από το ξετύλιγμα της χιλιοειπωμένης ιστορίας, κάτι σαν σκόνη που κατακάθεται και τα θάβει όλα. Κι επειδή αυτά είναι πράματα πολύ γνωστά –όσο μεγάλη κι αν είναι η στιγμή γι’ αυτόν που μιλάει κάθε φορά– η ώρα του φρονηματισμού μοιάζει με διάλειμμα. Αποχαυνώνεσαι και αποκοιμιέσαι κατάκοπος με ανοιχτά τα μάτια. …»

_

Αντρέας Φραγκιάς, Λοιμός, Κέδρος, 1972, σ. 89-90

article_1255500504

Advertisements