imagemagic.php

Ένα μικρό δωμάτιο. Καρέ. Δύο πρόσωπα, ένα, κανένα. Καρέ. Μια αγωνιώδης αποστασιοποίηση από το χρόνο που πηγαινοέρχεται. Καρέ. Μικρές διακοπές και λευκός θόρυβος. Καρέ. Μικρές διακοπές και ανάπαυση. Καρέ.
Οι συντελεστές μιας μικρού μήκους ταινίας, η ίδια η ταινία και τα κομμένα πλάνα ―λόγω της ισορροπίας που κρατά ο ποιητής-σκηνοθέτης― συνθέτουν ένα Δωμάτιο μικρών διακοπών, με κινούμενους, μπρος-πίσω, τοίχους και στίχους. Χάρη στην όρασή του, ο ποιητής-σκηνοθέτης αναθεωρεί και μεταμορφώνει όσα προσπερνούν το χρόνο μας, όσα δεν προλαβαίνουμε να δούμε: πλάνα παιδικής ηλικίας, πλάνα ενηλικίωσης, πλάνα φιλίας, πλάνα κοινωνικής αναζήτησης αλλά και πλάνα αναγνωστικής καταβύθισης.
Στο δεύτερο βιβλίο του Δημήτρη Αθηνάκη, θραύσματα εμπειρίας γυρεύουν στο χαρτί μια ενιαία κινηματογράφηση, που αντιμάχεται σώμα με σώμα την κατακερματισμένη και συχνά απάνθρωπη καθημερινότητα. Έτσι, η ορμή των πλάνων τιθασεύεται από τις λέξεις-σωσίβιο του ποιητή. Σε αυτό το ολόφρεσκο φιλμ, η ποιητική ομορφιά ―όποιο όνομα κι αν φέρει, όσο κι αν κρατά, σε όποιο ρόλο κι αν εμφανίζεται― παραμένει η μία και μοναδική πρωταγωνίστρια.
Τελευταίο καρέ.
Τίτλοι τέλους· χωρίς «Τhe End».

Σκηνοθεσία

Με λέξεις μόνος γονατίζω
― μια θάλασσα λέξεις γύρω μου ―
τα μάτια μου τα χάνω
μέρες οχτώ·
έξι της δημιουργίας, μια της ξεκούρασης,
και μια της δυστυχίας.

Η ανάσα μόνη της μιλά
την κόβω ― συνεχίζει
την τιθασεύω ― με προσβάλλει
την καταπνίγω ― γίνεται απαραίτητη.

Κι ένας ολοκαίνουργιος καιρός τα μάτια μου μού επιστρέφει
τα βάζει με στοργή στα γόνατά μου πάνω
το χώμα πιο κοντά να βλέπω

να με ζητώ, να σε ζητώ
το σώμα σου στο σώμα μου να καταδίδω.

Advertisements