d521b3285331148964fc0a459a826ae3_XL

 

Είναι χειμώνας… Χιονίζει…

Κάθομαι στο καφενείο, στην πλατεία. Κάποιος έρχεται και κάθεται δίπλα μου. Μιλάει συνέχεια στο κινητό του. Μιλάει με Νέα Υόρκη, με Λονδίνο, με Τόκιο, με Σιγκαπούρη, με Παρίσι, με Σοφοκλέους. Μιλάει για μετοχές, euro, bonds, ομόλογα, shares, dividends, τόκους, επιτόκια.

«Τι δουλειά κάνετε;» με ρωτάει.

«Είμαι μανιοκαταθλιπτική», του απαντώ.

«Είναι πολλή δουλειά;»

«Τρέχω και δεν προφταίνω», του λέω. «Εσείς;»

«Είμαι χρηματιστής».

Χτυπάει το κινητό του.

«Στείλτε τα χαρτιά με fax!» ουρλιάζει.

Σηκώνομαι απότομα, o capuccino μου πιτσιλίζει τη γραβάτα του.

«These are the fax of life», του λέω και φεύγω σφυρίζοντας.

 

ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΚΑΡΑΠΑΝΟΥ | «Ναι», σ. 111 

Καραπάνου Μαργαρίτα

Advertisements