Ετικέτες

JRHGEI4940998934582Εφόσον υπάρχει ένα τοπίο που δεν εξαντλείται, η ομορφιά οικειοποιείται. Γι’ αυτό και το ποιητικό υποκείμενο δεν επιβάλλει τον εαυτό του ή έναν τρόπο θέασης του κόσμου. Δέχεται μέσα στο σώμα του τις μεταμορφώσεις του τοπίου. Εν μέρει είναι αληθινό το τοπίο, εν μέρει αποκύημα της φαντασίας. «Πολλοί τόποι ταυτόχρονα / Είναι δυνατόν να κατοικηθούν / Παρόλο που είναι αθέατοι». Την ποίηση της Ηλιοπούλου δεν απασχολούν τα πραγματικά βιώματα, όσο τα επινοημένα, που βιώνονται παρ’ όλα αυτά ως αληθινά. Οι βεβαιότητες δεν έχουν θέση στους στίχους, τη θέση τους καταλαμβάνει η μαγεία των αινιγμάτων. Μέχρι και τα θεωρούμενα ως άψυχα πράγματα απορούν ενώπιον του ποιητή: «Είμαστε αληθινοί ή δημιούργημα για χάρη των ματιών σου;». Παρότι τα ποιήματα έχουν σαν πρώτη τους ύλη τον εξωτερικό κόσμο, παραμένουν αρκετές φορές εγκεφαλικά στην επεξεργασία τους. Πράγμα που σημαίνει πως τίποτα τελικά δεν είναι δεδομένο και πως η ίδια η ομορφιά αποτελεί, όχι μόνο για τον ποιητή, μα και για τον αναγνώστη, κατάκτηση. Η ομορφιά γίνεται αντιληπτή με όρους παιχνιδιού. Στα ποιήματα της Ηλιοπούλου μπορείς να βρεις δικά σου αινίγματα και λύσεις. Γιατί «Παρόλο που δεν υπάρχει πόρτα/ κάπου μπήκαμε».

393479_Katerina_Iliopoulou

στο (.poema..)

Advertisements