1.

Επιστρέφοντας στο σπίτι, αργά το βράδυ, κοιτώ μέσα από τη βιτρίνα μιας καφετέριας. Είναι όλα πορτοκαλί, με πολλές ανακοινώσεις γύρω, ο πάγκος πωλήσεων και τα σκαμπό γυμνά, γιατί το μαγαζί είναι κλειστό και, στο βάθος, στον καθρέφτη που καλύπτει τον πίσω τοίχο, πίσω στο βάθος του μαγαζιού και στο βάθος του αντικατοπτρισμού του, στο σκοτάδι αυτού του καθρέφτη, που είναι και δεν είναι το σκοτάδι της νύχτας πίσω μου, του δρόμου που περπατώ, όπου βρίσκεται το σκοτεινιασμένο κτίριο Borough Hall με τα θολωτά στηρίγματα πίσω μου, αν και αόρατα στον καθρέφτη, βλέπω το λευκό μου σακάκι να με προσπερνά φτερουγίζοντας από το σώμα, να προχωρά με βιασύνη ώσπου είναι πλέον αργά. Δεν βλέπω το κεφάλι ή τα χέρια μου, μόνο το σακάκι μου να με προσπερνά φτερουγίζοντας, και σκέφτομαι πόσο απομακρυσμένη είμαι, αν είμαι όντως εγώ. Έπειτα σκέφτομαι πόσο απομακρυσμένο, τουλάχιστον, είναι εκείνο το φτερωτό λευκό πράγμα, επειδή είμαι εγώ.

μετάφραση: Ε.Π.

lydia-davis-006

Η Λίντια Ντέιβις (1947) είναι Αμερικανή διηγηματογράφος, μεταφράστρια από τα γαλλικά και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Άλμπανι (SUNY). Από το 1974 ώς το 1978 ήταν σύζυγος του Πολ Όστερ, με τον οποίο έκανε ένα παιδί. Είναι υποψήφια για το Λογοτεχνικό Βραβείο Μπούκερ 2013.  

*

Τα «Μπερδέματα» αποτελούνται από 12 μικρές ιστορίες, που θα αναρτώνται εδώ αυτοτελείς.

Advertisements