anna-aguilar-amat

Ανν Σέξτον. Εις μνήμην
Anne Sexton. In memoriam

Η αυτοκτονία είναι εύκολη υπόθεση αν το καλάθι

είναι γεμάτο με όλα τα εύκολα πράγματα που μας ζητάνε

και δεν ξέρουμε πώς να τα κάνουμε.

Η αυτοκτονία είναι ωραία ιδέα αν η ευτυχία

που έφτιαξαν για σένα

στάζει από ένα χωνί που δεν μπορείς να αποφύγεις,

ή αν το φεγγάρι του Μαρτίου είναι μια σβολιασμένη μπεσαμέλ,

ή αν η μυρωδιά καμένου κρεμμυδιού έχει παρεισφρύσει

σαν βρόμα από το Άουσβιτς

μέσα από μικροσκοπικές τρύπες

που συνωστίζονται μεταξύ τους

σαν το κακάρισμα κυριών.

Η αυτοκτονία έχει νόημα

όταν μετράς και βρίσκεις ότι δύο συν δύο κάνουν ένα

παρότι μ’ αυτό δεν αγοράζεις ούτε μισό κιλό αρακά.

Το αυτοκτονώ είναι ρήμα αυτοπαθητικό που αρχίζει

να κλίνει τον εαυτό του, όταν βλέπει να πλησιάζει

η ακρότητα της φράσης «σ’ αγαπώ».

Είναι ένα φιλοδώρημα που αφήνουμε στον εαυτό μας

όταν πίνουμε βότκα σ’ ένα μπαρ σελφ σέρβις.

Να αυτοκτονούμε σαν πρόβατα στον βωμό της Εξόδου.

Η αυτοκτονία είναι ένα συμπέρασμα όταν ο εκδότης

προσθέτει στη λίστα των διορθώσεων:

όπου «αύριο» διάβασε «σκοτώνω».

Και η ποίηση είναι σπαθί χωμένο

στην πλούσια κοιλιά ενός ελέφαντα,

ή στην καρδιά μιας αγκινάρας όπου το χέρι σου κοιμάται.

Να αυτοκτονείς στην Αμερική πρέπει ν’ αποτελεί πειρασμό.

Όλα όσα έχω όμως, κι ανήκαν στη μητέρα μου,

ήταν ένα επαναλαμβανόμενο νούμερο από λοταρία και η ζαρωμένη ανάμνηση

εκείνης της χιλιοσκισμένης σατέν μπλούζας. Κι εδώ, η σελήνη

φθίνει και με τσαμπιά σταφύλια, από τη σκοτεινή πλευρά,

εμφιαλώνουμε το καινούργιο κρασί.

Μπορείς κάλλιστα ν’ αυτοκτονήσεις σ’ ένα κελάρι,

αλλά μας χαροποιεί να κοιτάμε τη δουλειά μας, κι έξω κάνει ζέστη

κι η γη είναι χαρακωμένη ολούθε από κανάλια άρδευσης

σαν καθετήρες γεμάτοι από σκούρα καφέ απόβλητα,

γιατί δεν φυσάει ούτε βρέχει

προτού φτάσουμε στην καρδιά του Οκτωβρίου.
 

Advertisements