8.

Περνώ από τη βιτρίνα ενός μικρού μαγαζιού που το αποκαλούν νοσοκομείο για κούκλες και δεν βλέπω μόνο τις κούκλες μέσα να κάθονται ή να στέκονται γυμνές ή ντυμένες στη βιτρίνα και γύρω στους τοίχους του δωματίου, αλλά και τη γριά ιδιοκτήτρια ακίνητη σε μια πολυθρόνα, να έχει τα πόδια απλωμένα και τα χέρια στους βραχίονες και να κοιτάει έξω απ’ το μαγαζί επίμονα με ένα βλέμμα θυμού και πένθους. Ύστερα από λίγες ώρες, ξαναπερνώ από την αντίθετη τώρα κατεύθυνση και βλέπω εκείνην και τις κούκλες της στην ίδια στάση, και την επομένη, όταν ξαναπερνώ, το ίδιο, εκείνη και οι κούκλες της είναι στην ίδια στάση, και μερικές μέρες μετά βλέπω πάλι το ίδιο. Δεν μπορώ να αποφασίσω αν η νεκρή φύση μέσα της την οδήγησε στο να ξοδεύει τόσες ώρες στην επιχείρηση με τις κούκλες ή αν η επιχείρηση με τις κούκλες τής δίδαξε αυτήν τη νεκρή φύση.

Image

Advertisements