11.

Εδώ το ταβάνι είναι τόσο ψηλό, που το φως ξεθυμαίνει κάτω από την κορυφή της στέγης. Χρειάζεται πολύ χρόνο να διασχίσεις το χώρο. Παντού υπάρχει σκόνη, μια επίπεδη στρώση από ξανθή σκόνη. Γύρω από κάθε γωνιά βρίσκεται ένα τραπέζι με ροδάκια και πάνω του ένα καβαλέτο και στο καβαλέτο ένα σχέδιο ζωγραφικής στερεωμένο στο καβαλέτο και σκονισμένα κουτιά δίπλα με κάρβουνο μέσα. Σε μια άλλη γωνιά και σε μια άλλη, ένας πίνακας μισοτελειωμένος και δίπλα του στο πάτωμα τενεκεδάκια με μπογιά, πινέλα πάνω στα τενεκεδάκια και κουβαδάκια με σαπουνόνερο που έγινε κόκκινο ή μπλε. Δεν είναι όλα τα τενεκεδάκια με την μπογιά σκονισμένα. Σκονισμένα δεν είναι ούτε όλα τα σημεία του πατώματος.

Στην αρχή μού φαίνεται ξεκάθαρο ότι αυτός ο τόπος δεν ανήκει σε κάποιο όνειρο, είναι ένας τόπος που διασχίζει κανείς στον ξύπνιο του. Στρίβοντας από την τελευταία γωνιά στο πιο απομακρυσμένο μέρος, όπου κατακάθεται περισσότερη σκόνη στα κουτιά με τα κάρβουνα ζωγραφικής από το Παρίσι και ένα κίτρινο κομμάτι μουσελίνας πάνω από το παράθυρο είναι κομμένο συμμετρικά στα δύο αποκαλύπτοντας έναν λευκό ουρανό ανάμεσα σε δύο μικρά τζάμια από σκονισμένο γυαλί, στο μέρος αυτού του τόπου που μοιάζει ξεχασμένο ή εγκαταλειμμένο ή τουλάχιστον έχει μείνει για περισσότερο καιρό από τους άλλους ανενόχλητο, δεν φαίνεται ξεκάθαρο ότι αυτός ο τόπος δεν είναι τόπος ονείρου, μολονότι είτε ανήκει εξολοκλήρου σε αυτό το όνειρο είναι δύσκολο να πει κανείς, είτε μόνο μερικώς, το πώς ανήκει ταυτοχρόνως και στο όνειρο εκείνο και σε αυτό τον ξύπνιο είναι δύσκολο να πει κανείς – κατά πόσο στέκεται κανείς σε αυτό τον ξύπνιο και κοιτάζει μέσα από την είσοδο της πόρτας εκείνο το πιο σκονισμένο μέρος, εκείνο το όνειρο, ή είτε περπατά κανείς σε αυτό τον ξύπνιο σε μια γωνιά σε ένα μέρος καλυμμένο με περισσότερη σκόνη, σε ένα πιο φιλτραρισμένο φως από το φως του ονείρου, το φως που εισέρχεται από το κιτρινισμένο σεντόνι.

screened_woodman_llc

 

Φωτό: Francesca Woodman

Advertisements