DownloadedFileΤην ιδέα ότι η ποίηση αποτελεί έναν κόσμο με διαφορετικούς κανόνες φαίνεται να ενστερνίζεται κι ο Θωμάς Ιωάννου (γεν. 1979). Αφενός η ποίηση δεν είναι εύκολη, επιφυλάσσει για τον νέο δημιουργό της εμπόδια, κακοτοπιές αδέξιων πειραματισμών και τον «εξευτελισμό» της έκθεσης. Πέρα από το άγχος να γραφτεί ποίηση που να αξίζει να διαβαστεί σε βάθος χρόνου, ο ποιητής πάσχει κι από τις χρόνιες «παθήσεις» της συγγραφής: τα πάντα γύρω του παίρνουν το σχήμα των λέξεων, της γραμματικής, των σημείων στίξεως και καθετί γίνεται αντιληπτό ως γέννηση στο παρτέρι του χαρτιού. Η πάλη με τη λευκή κόλλα είναι εμπειρία βασανισμού όπως ο θάλαμος αερίων σε στρατόπεδο συγκέντρωσης όπου το φονικό μέσο γίνεται το ίδιο μέσο με το οποίο γράφονται τα ποιήματα: η ψυχή του ποιητή.
Το παραπάνω αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται ένας σύγχρονος ποιητής παρουσιάζεται στηνΙπποκράτους 15 σαν αναπότρεπτο γεγονός δίχως ωραιοποιήσεις.

«[…]
Σώμα που τα ‘βαλες με τη βαρύτητα
Τραγούδα το πένθιμο και κατακόρυφο
Εμβατήριό σου
Με όλη την ένταση του τέλους

Δίδαξε την περηφάνια του εφήμερου
Στον υπερόπτη ουρανό».

Το βλέμμα εντοπίζει ένα ασφυκτικά δυσχερές παρόν, με το οποίο το όνειρο είναι μακρινός συγγενής, και ένα μέλλον επίφοβο, που πρόκειται να ενσκήψει σαν σκληρός επισκέπτης. Μπρος σε μια τέτοια προοπτική, η ποιητική φωνή μπορεί να τραγουδήσει μόνο την ήττα της, και μόνο καρυωτακικά, με ειρωνεία και αυτοσαρκασμό. Ετσι το βίωμα της «αποτυχίας» μοιάζει τόσο οριστικό, ώστε αποτυπώνεται, σχεδόν φυσικά, με ποιητική ακρίβεια.

«Φοράς πάλι το ίδιο σώμα
Ξέχασες όμως να κουμπώσεις
Την επίμαχη πληγή
Προκαλώντας το παρελθόν να επέμβει».

Στην Ιπποκράτους 15 η «άυλη» και περιθωριοποιημένη ποίηση γίνεται το κυρίαρχο Εσύ, σαρκικός έρωτας που τον φοβάται και η ύλη.

«Προσπάθησα να κάνω το χαρτί
Να σε αγαπήσει όπως εγώ
Ή έστω να σε ανεχθεί

Ομως αυτό αντιδρούσε
Σε απέρριψε
Σαν ασύμβατο μόσχευμα

Ηξερε
Οτι αν έρθεις
Αυτό θα πεθάνει
Και θα γίνει ζωή».

Η παράδοξη αντιστροφή ζωής και θανάτου στα ποιήματα του Ιωάννου φτάνει στο σημείο της ρομαντικής αυτοθυσίας του ποιητή για χάρη της Ιδέας και της Μούσας του. Αν μια τέτοια πράξη φαντάζει στις μέρες μας παρωχημένη, είναι γιατί η ομορφιά χάνει ολοένα τη βαρύτητά της. Η Ιπποκράτους 15 είναι, με λίγα λόγια, αναγνωστικά ευοίωνη: «Ή θα τον σκότωνα», λέει η ποίηση για τον (νεκρό) ποιητή, «Ή θα με σκότωνε».

thomasioannou

στο (.poema..)