Σημειώσεις για νέο έτος (2014)

Και τι μας μένει τώρα να ευχηθούμε; Αβέβαιη πραγματικότητα, ο Προγραμματιστής βλέπει να αιωρούμαστε στην οθόνη της αποτυχίας του. Δεν μπορώ να προβλέψω το μέλλον, δεν μπορώ να προσχεδιάσω. Και φοβάμαι, σου λέω, τους πολέμους.

Τι μένει τώρα; Σχεδιάζω χάρτες από τόπους που αντίκρισα ή ονειρεύομαι, χάρτες από ανθρώπους που αγαπώ πολύ. Παρατηρώ μικρά πράγματα: τις εκφράσεις, τις ιδιαίτερες χειρονομίες τους. Όσα δεν είπαν. Το δισταγμό, τη μεταμέλεια, τις άγριες επιθυμίες μας. Καταγράφω μια «συναισθηματική ιστορία», μια ιστορία από ανθρώπους και ασήμαντα πράγματα. Νά· θέλω να κρατήσω χώρο για την ομορφιά.

*

Σκέφτομαι όλα αυτά χασομερώντας δίπλα σου· θέλω να εκτυλίσσομαι σαν κάποιο (τυχαίο) γεγονός της ζωής σου, να σου συμβαίνω. Πάλι άσκοπα μετρώ τον αέρα, λες, μα ξέρεις· καταστρώνω στίχους που δεν θα σημειώσω ποτέ. Θα χαλούσα μια διαδοχή, μια σειρά, φωτογραφίες που διαδέχονται η μια την άλλη σε νέες φωτεινές διαφάνειες· τις ρυτίδες του χρόνου.

Τελικά ποια είμαι, πού πάω και χαμογελώ; Τι επιλέγω μπροστά στον κίνδυνο; Επιλέγω τη ζωή γυμνή, τη ζωή ως αξία, τη ζωή, τη ζωή, τη ζωή.

«Να ξεμελαγχολήσεις». Να δράσεις. «Ο έρωτας είναι η δράση του σώματος πριν από τον κυνισμό».

Να μένεις με την αδάμαστη ελπίδα πως, μες στην αταξία, μες σ’ αυτόν τον αιωρούμενο κίνδυνο, την ώρα ακριβώς που θα βρεθούμε σε απόσταση αναπνοής από τον ένα και μοναδικό θάνατο, θα έρθει η τύχη από μηχανής ―όπως στις ταινίες, όπως στα μυθιστορήματα― και θα μας σώσει. Ναι, θα μας σώσει.

Αλλά χρειάζεται να καταλάβουμε πρώτα πως «η ζωή είναι μια φορά», μον σερί. Μον σερί.

 

Υγρ. Εύχομαι σε όλους και σε όλες: Πίστη στη ζωή και Τύχη.

Advertisements