logodotontas419bpffxCqL._SY291_BO1,204,203,200_QL40_

Το πιο σημαντικό είναι ίσως να αναγνωρίσουμε ότι η ηθική απαιτεί να διακινδυνεύσουμε τον εαυτό μας, σε στιγμές ακριβώς όπου βρισκόμαστε σε άγνοια, όταν εκείνο που μας διαμορφώνει αποκλίνει από αυτό που έχουμε μπροστά μας, όταν η προθυμία μας να διαλυθούμε σε σχέση με τους άλλους αποτελεί την ευκαιρία μας να γίνουμε ανθρώπινοι. Το να διαλυθούμε από τον άλλο είναι μια πρωταρχική αναγκαιότητα, μια αγωνία, ασφαλώς, αλλά και μια ευκαιρία – να μου απευθυνθούν, να με διεκδικήσουν, να συνδεθώ με κάτι που δεν είμαι εγώ, αλλά επίσης να συγκινηθώ, να παρακινηθώ σε δράση, να απευθυνθώ εγώ η ίδια αλλού, κι έτσι να αποποιηθώ το αύταρκες “εγώ” σαν ένα είδος ιδιοκτησίας».

(σ. 208-9)