Παρουσίαση «Χορευτών» & Πάρτι | Παρασκευή, 9 μ.μ., στο Γκρι Καφέ

Οι εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ και το Γκρι Καφέ σάς προσκαλούν στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής της Ευτυχίας Παναγιώτου

Χορευτές

Ο επιμελητής της έκδοσης και ποιητής Δημήτρης Αθηνάκης θα συζητήσει για τους Χορευτές με την ποιήτρια.

Θα ακολουθήσουν ηχογραφημένες ποιητικές απαγγελίες σε μουσική του Άλκη Μπλουκίδη και πάρτι για επίδοξους χορευτές.

Στα decks η Μαρία Πανοσιάν.

PANAGIOTOU_13_02_15_SITE

Εργαστήρι Ποιητικής Τέχνης | Αρχίζουμε

Ετικέτες

, ,

52f134993b003afb893b4542c4e30643

Το Σάββατο 14/02, στις 16.00, θα γίνει στο Σπίρτο το πρώτο μάθημα για το Εργαστήρι Ποιητικής Τέχνης.

Το μάθημα θα γίνεται κάθε Σάββατο 16.00-18.00 για 12 συναντήσεις.

Λόγω περιορισμένων θέσεων στο τμήμα, επικοινωνήστε μαζί μας για τη διαθεσιμότητα ελεύθερων θέσεων.

Διαβάστε αναλυτικότερα για το μάθημα εδώ.

Για περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής επικοινωνήστε με το info@tospirto.com και με το 210-6753306
Δευ.-Παρ. 14.00-21.00 και Σάβ. 12.00-16.00

Εργαστήρι Ποιητικής Τέχνης στο Σπίρτο (α’ κύκλος, συνάντηση γνωριμίας)

Ετικέτες

, ,

ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 31/01 ΣΤΙΣ 4 μ.μ.

Το Σάββατο 31/01, στις 4 μ.μ., θα γίνει στο Σπίρτο η πρώτη συνάντηση για το Εργαστήρι Ποιητικής Τέχνης (α’ κύκλος).
Σκοπός της πρώτης συνάντησης είναι να γίνει μια παρουσίαση του μαθήματος σε όλους τους ενδιαφερόμενους, να λυθούν τυχόν απορίες σχετικά με το αντικείμενο και… να ξεκινήσουμε μαθήματα.

Μέρος: «Το Σπίρτο», Κάτω Χαλάνδρι | Πληροφορίες

Συντονίστρια: Ευτυχία Παναγιώτου  (pan.eftychiaπαπάκιgmail.com)

Διάρκεια: Φεβρουάριος-Απρίλιος 2015 | 24 ώρες (12 δίωρες εβδομαδιαίες συναντήσεις)

Συνάντηση γνωριμίας: Στο «Σπίρτο» | 31 Ιανουαρίου | Σάββατο | στις 4 μ.μ.

Για το Εργαστήρι Ποιητικής Τέχνης (α’ κύκλος) 10013268_10151947872015957_6511697651819277363_n

Ευτυχία Παναγιώτου, «Περιοχή κινδύνου», κείμενο για την ποίηση | CultureNow, τεύχος 30, φθινόπωρο 2014

Ετικέτες

, , , ,

DSC09646

DSC09653

Περιοδικό «CultureNow», Αφιέρωμα στην ποίηση, τεύχος 30, φθινόπωρο 2014

Στο τεύχος συμμετέχουν με κείμενά τους οι ποιητές και ποιήτριες: Χάρης Ψαρράς, Βάγια Κάλφα, Θοδωρής Ρακόπουλος, Νίκος Ερηνάκης, Γιάννης Δούκας, Πόλυ Μαμακάκη, Ανέστης Μελιδώνης, Δήμητρα Αγγέλου, Δημήτρης Αθηνάκης, Μαρία Κουλούρη, Θωμάς Τσαλαπάτης

{Εργαστήρι Ποιητικής Τέχνης. Έναρξη}

Εργαστήρι

Μέρος: «Το Σπίρτο», Κάτω Χαλάνδρι | Πληροφορίες

Συντονίστρια: Ευτυχία Παναγιώτου (pan.eftychiaπαπάκιgmail.com)

Διάρκεια: Νοέμβριος 2014 – Ιανουάριος 2015 | 24 ώρες

(12 δίωρες εβδομαδιαίες συναντήσεις)

Για το Εργαστήρι Ποιητικής Τέχνης (α’ κύκλος)

Για τον Καρούζο

Ετικέτες

,

Φανταστικός επίλογος

της Ευτυχίας Παναγιώτου

nikos_karouzos-18

Δεν θυμάμαι πότε πρωτοδιάβασα Νίκο Καρούζο. Δεν θυμάμαι ποιο ποίημα ήταν το πρώτο ούτε πώς ακούστηκε το πρώτο καρουζικό σκίρτημα. Ίσως γιατί η ακαταμάχητη λεξιπλασία του είχε διάρκεια εκσκαφέα. Ίσως και για κάποιο άλλο λόγο· στον ποιητή οφείλω την πρώτη μου δουλειά.

Ακούγεται οξύμωρο. Ας το διατυπώσω καθαρότερα: ο ποιητής Νίκος Καρούζος μ’ έσπρωξε στην άκρη της πραγματικότητας, στην άκρη του γκρεμού. Κι έτσι όπως κοιτούσα

― «Τώρα να ιδούμε τι είναι τα ποιήματα», τον άκουσα να λέει.

Με την άγνοια σκυμμένη στις σελίδες ενός νέου λογοτεχνικού περιοδικού ―έντυπο με μοντέρνο παρουσιαστικό (τρίτο τεύχος, χρώμα μπλε) σε αλυσίδα βιβλιοπωλείων― είχα εντοπίσει ένα μικρό αφιέρωμα στον Καρούζο. Αισθάνθηκα ακαριαία κάτι. Έξαψη. (Έξαψη, γιατί;) Οι λογοτεχνικές σελίδες έκοβαν τον πολυπλόκαμο αέρα της Αθήνας στη μέση. Από πάνω ο ουρανός, από κάτω το μπετόν. Και στη μέση η στιγμή μιας ανάμνησης, η στιγμή μιας αναγνώρισης. Η στιγμή κατά την οποία ο αναγνώστης βρίσκει επιτέλους έναν ποιητή που αγαπά σαν να τον είχε κιόλας χάσει. Και ανακαλύπτει πως οι αναγνώστες που τον αγαπούν πολύ μπορούν να τον φέρουν πίσω με τις λέξεις τους.

Κάτι μαγικό, πίστευα, θα μπορούσε να συνδέει όσους κι όσες τον αγαπάμε.

Τι είναι τα ποιήματα.

Καλλιέργησα την παραμυθητική βεβαιότητα πως τα ποιήματα δεν είναι τίποτα άλλο από υποσχέσεις ζωής. Έστω κι αν τα «βόσκει ο θάνατος». Έστω κι αν «μέν[ουμε] άναυδ[οι] / φλερτάροντας για ώρα το ξυραφάκι». Έστω κι αν είναι κομμάτι επικίνδυνο να πιστεύεις κάτι τέτοιο. Έστω κι αν είναι κομμάτι λανθασμένο.

Κι αν η εναντίωση γινόταν η αιτία των πραγμάτων; Τα ποιήματα ήταν υποσχέσεις ζωής επειδή είναι κομμάτι επικίνδυνο, επειδή είναι κομμάτι λανθασμένο.

― Κι αν τα λάθη είναι άπειρα ―όπως λέει ο Αριστοτέλης― το άπειρο δεν είναι ένα; Αυτό βρήκα να τον ρωτήσω.

― Μη στρίβεις τώρα προς τα εκεί (εννοεί τον Αριστοτέλη), μου λέει κι ανάβει τσιγάρο.

Προσηλωμένη σε μια «μυθική οθόνη της φαντασίας», ανυποψίαστη ακόμα για το «σημείο που βρίσκεται το βουνό Τρόμος», στέλνω στο περιοδικό που φιλοξενούσε τα φανατικά λόγια για τον Καρούζο ένα ηλεκτρονικό μήνυμα. Επισυνάπτω στο μήνυμα, το οποίο περιλάμβανε αστεία ερωτήματα τύπου Πού είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι; / Πού θα τους συναντήσω; / Πώς μπορώ να βρω μια δουλειά που να αφορά βιβλία, κι ένα ποίημα. Ποίημα-ποιηματάκι. Καρουζίστικο και πεισιθάνατο, όσο μπορώ να θυμηθώ γιατί μετά το κατέστρεψα (είναι κι αυτό ένα χάρισμα). Από το ποίημα κρατώ, πέρα από το γραφικό του θράσος, την απελπισία του απέναντι στην επιβεβλημένη χαρά της εποχής. Κυρίως κρατώ το ρομαντισμό στον οποίο εγκαταβίωνε.

― «Μη με διαβάζετε […]

Όταν δεν ξέρετε πως ο ωραίος Modigliani

τρεις η ώρα τη νύχτα μεθυσμένος

χτυπούσε βίαια την πόρτα ενός φίλου του

γυρεύοντας τα ποιήματα του Βιγιόν

κι άρχισε να διαβάζει ώρες δυνατά

ενοχλώντας το σύμπαν …»

Για ποιον άλλο λόγο να ενοχλήσεις το σύμπαν; Για ζητήματα ζωής και θανάτου. (Ο καθένας άλλωστε έχει τα δικά του.) Για να ξυπνήσεις το σύμπαν. (Και να κινδυνεύσεις.)

Σκυμμένη στα δικά μου χαρτιά, είκοσι έξι χρόνων, δεν μπορούσα να με βρω στις λέξεις. «Τρέφομαι από κάποιαν απόγνωση γιομάτη αμάθεια». Ποια ήμουν; Ποια ήταν η δική μου ζωή; Έσβησα στίχους με θυμό. Έσκισα ποιήματα με βία. Από ντροπή· από περηφάνια· από εντιμότητα. Δεν ξέρω. Από κάποια νόσο. Αυτή την πνευματική νόσο που σε κυριεύει όταν από μέσα δεν αναβλύζει η γλώσσα σου μα ο θαυμασμός.

― Άγχος της μίμησης, του κάνω.

― Άγχος ή αγωνία; ρωτά (ειρωνικά).

― Της μίμησης και αριστοτελικό.

― Πότε επιτέλους θα τον ξεπεράσεις; ρωτά.

― Διαβάζοντας; απαντώ (βιαστικά).

― Τι;

― Πλάτωνα.

― Τι; Τι λες! Τι-μου-λες! Κουνάει το χέρι του αποδοκιμαστικά. «Η γραπτή ποίηση / σωριάστηκε στο στήθος μου / σαν ένα τίποτα».

― Τι είναι τα ποιήματα. Πρέπει να μου πεις. Μου το υποσχέθηκες.

Με κοιτά με απορία μα δεν τα βάζει με τον τρόπο που συλλαμβάνω τα πράγματα.

― Άκουσε: «Ποτέ στ’ αλήθεια δεν το ’μαθα / τι είναι τα ποιήματα …»

― Κρέμασέ με, του κάνω με μαύρη αυθάδεια.

― Τι είναι τα ποιήματα…

― Τι είναι τα ποιήματα;

― «Εγώ τα λέω ενθύμια φρίκης».

Το πρόσωπο θυμάμαι, όπως ωραίο χανόταν πίσω απ’ τον άσπρο καπνό. Τα μάτια δεν πρόλαβα να τα δω.

[Αν γνώριζα πως, γράφοντας αυτό το κείμενο, θα έμπαινα πάλι σε μια περιπέτεια της μνήμης ―με στοιχειωμένα καρουζικά ενθύμια αλλά ολοδική μου τη φρίκη―, μάλλον δεν θα το έγραφα. Δεν ήταν και στον απόλυτο έλεγχό μου: ο Καρούζος αναβλύζει από μέσα μου σαν υγρή κατάσταση του εγώ. Καθόλου αριστοτελικό.]

Είμαι πια είκοσι εφτά, σκυμμένη πάνω σε ζαλισμένες λέξεις. Πολλά τα λεκτικά άλματα. Κι ήθελα απλώς να του μοιάσω. Συχνά όμως η αυτεπίγνωση μας χωρίζει σαν δηλητήριο από ό,τι αγαπάμε. Σβήνω-γράφω-ξανασβήνω-ξαναγράφω. Περιμένω. Γειώνω τις λέξεις και σκάβω. Σκάβω για να με βρω. Πρώτα σκάβεις, μετά απλώνεις το φτερό.

Τι επιθυμούσα στ’ αλήθεια; Να ξεπεράσω την αγωνία δίχως να θυσιάσω το θαυμασμό μου. Να διασώσω τον ποιητή απ’ τη φυλακή του χαρτιού μου. Αν έμενε κάτι, θα ήταν η ζωή. Μόνο η ζωή.

Μέσα στο σύθαμπο των στίχων, διαιωνίζω πάλι τον κίνδυνο ―έχω ήδη πηδήξει στον γκρεμό―, διαιωνίζω το λάθος ― είμαι σε πτώση. Πέφτω. Πέφτω στα κλάματα, δεν ξέρω ποιον πενθώ. Μένω να κρατώ τα «ενθύμια φρίκης» που μου χάρισε. Αστράφτουν σαν πετράδια σε μετεφηβικά χαλάσματα. Τα κρατώ εκεί σαν να είναι πια δικά μου και τα στερεώνω στους στίχους μου.

Όποιος/α εντοπίσει τον ποιητή (από το ανάστημα) στα ξένα σπαρτά, σκέφτομαι, θα συνεχίσει μια υπόσχεση ζωής. Μια υπόσχεση για τη ζωή της ποίησης. Ή, καλύτερα: για τους έρωτές της που ατύχησαν.

― «Ευρυδίκη δεν υπάρχει ούτε Ορφέας

υπάρχει.

Απλώς: η γλώσσα λείχει το αόρατο·

η γλώσσα χαριεντίζεται

με το θάνατο.

Σήμερα να λες· το πολύ αύριο· μεθαύριο

σημαίνει μεταφυσική»

Περίμενα λίγο. Περίμενα ώς το άγριο ξημέρωμα. Περίμενα να με φωνάξεις πάλι. Περίμενα και με «φρίκη» και με «μεταφυσική» να με φωνάξεις πάλι. Αλλά ήσουν μαέστρος. Διεύθυνες μόνο την υπόκλιση. Διεύθυνες μόνο τη φυγή.

* Σε εισαγωγικά στίχοι του Νίκου Καρούζου

dtbook041014

Δημοσιευμένο στο περιοδικό Εμβόλιμον, «Αφιέρωμα Ν.Δ. Καρούζος», τ.χ. 71-72, άνοιξη-καλοκαίρι 2014, σ. 103-105

Ευτυχία Παναγιώτου | Χορευτές | Κέδρος, Οκτώβριος 2014

Ετικέτες

Ένας γερο-ρήτορας, μια θεοφοβούμενη, ένα κορίτσι-κουνέλι, κάποιος εθνικός ήρωας, ένας παρενδυτικός και άλλα σύγχρονα πρόσωπα μαρτυρούν πώς εγκλωβίστηκαν σε ένα αδιόρατο πλέγμα ρόλων και ανέφικτων εαυτών.
Μερικοί άλλοι όμως – με μεταφορές, παραφωνίες, αντι-μοιρολόγια κι ανατινάξεις στίχων – δραπετεύουν.
Ενώ δυο παράφοροι Χορευτές γίνονται λεία, ύλη και φωνή ερωτικών ποιημάτων.

panagiotou_xoreftes

Εργαστήρι Ποιητικής Τέχνης στο Σπίρτο (συνάντηση γνωριμίας)

1505412_10151757997895957_893327466_n

Μέρος: «Το Σπίρτο», Κάτω Χαλάνδρι | Πληροφορίες

Συντονίστρια: Ευτυχία Παναγιώτου  (pan.eftychiaπαπάκιgmail.com)

Διάρκεια: Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2014 | 24 ώρες (12 δίωρες εβδομαδιαίες συναντήσεις)

Συνάντηση γνωριμίας: Στο «Σπίρτο» | 11 Οκτωβρίου | Σάββατο | στις 12 το μεσημέρι

Για το Εργαστήρι Ποιητικής Τέχνης (α’ κύκλος)

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 3.516 other followers